@CaseMayfield doet het zó - in 1 dag

Girl Beard. Meteen op Bandcamp:

Tweet

Wilde Ideeën & Nieuwe Muziek (211)

• Dan eindelijk? Apples streamingdienst in aantocht? Werd tijd.
• Dat ziet er goed uit (via Allert): CASH Music. 'We're building a totally free platform of tools for artists and labels to sell, share, and promote music directly to their fans. We've built a lot of tools that actual, working musicians need and can use - we know because we're building them directly with artists and labels. Also, we're building it in the open where it's all totally free and doing it as a Nonprofit so someone else can't just buy it all up.'
• Coen over luisteren naar en verbeteren van je demo's. Leerzaam!
• Duncan Stutterheim (ID&T) bouwt zijn droom in Amsterdam. Mooi om te lezen!

Zo, da's een schandalig kort lijstje. En gisteren ook al niks. Gênant. Als straf voor de ouderwets lange van vorige week? Nee, simpelweg te druk... Als troost Perfect Afrikaans, samengesteld door Jack Parow:

361 Years ago, ambitious Dutch people landed on the southernmost tip of Africa and caused a whole lot of trouble. In June 2013, a roughneck crew of Afrikaners will arrive in Holland to return the favor. It's time to rap-en-rol!

AFRIKAANS VEROWER HARTE TOUR (Van Coke Kartel, Bittereinder and special guest Jack Parow)

June 13 Melkweg, Amsterdam (Festival voor het Afrikaans)
June 14 Metropool, Hengelo
June 15 Spot, Middelburg
June 16 Hofplein, Rotterdam
June 20 Paard van Troje, Den Haag
June 21 Victorie, Alkmaar
June 22 Poppodium Underground, Lelystad

Tweet

Wilde Ideeën & Nieuwe Muziek (208)

• Wat een BRILJANTE recensie van Nick Drake's Bryter Layter boxset (waar geen woord wordt vuilgemaakt aan de extra's), via Omar: 'Everywhere you turn there is someone bearded, someone earnest, someone with passion trying to sing you a song from the heart. The song is nearly always the same. It will be about 'holding on'. It will be about 'letting things go'. It will be about 'staying together'. Not a single word will be poetic, although the writer will frequently mistake the use of scientific or managerial speak in the lyrics as being poetic. It will take a condescending look at a 'character', mistaking pity for compassion and metaphor for depth. It will be the very best the writer and singer can do. And that is why these people need informing of something. That they are all, convincing though the mutual backslaps and incestuousness is - suffering from a severe type of mental illness, the kind of Aspergers-delusion that in any other walk of life would require a psyche-evaluation and a recommended sabbatical for six-months to a year.' En het wordt beter en beter daarna. Lezen!
• We mogen verrekte blij zijn met een minuut Queens Of The Stone Age in DWDD.
• Florent Luyckx weg bij 538. Zo.
• De streamingdienst van Google komt eraan!
• Spotify vs. Rdio vs. Deezer, een mooie vergelijking aldus tipgever Tom. En inderdaad. OEPS! Spotify's nightmare realized: Chrome extension allows MP3 download of any song.
• Nederland goed voor een na hoogste Pirate Bay proxygebruik. Volgens BREIN-directeur Tim Kuik 'zegt dit niets over het mogelijk niet werken van blokkades.' Dus...
• Waarom je nieuwe album soms op de planken blijft liggen bij je platenmaatschappij (en hoe irritant dat is, via Saul).
• Ook de meestgebruikte studioprogramma's Pro Tools en Logic moeten op hun tellen passen: het zeer betaalbare Reaper komt eraan (via Alexander).
• Vorige maand zat ik in een panel op de Belgische muzikantendag in Leuven. Na afloop schreef mede-panellid en muzikant David van den Hende deze sterke blogpost: Trek eens een vuilniszak aan. Mooi! Ook in dat panel zat Bram, en die schreef een column over doorzettingsvermogen. Must-read.
• Tot slot *nieuwe* muziek: clips van When We Are Wild, The Dance en No Ninja Am I:

Tweet

Colossa doet het zo (2) - zélf!

Remco Eijssen vertelde gisteren hoe zijn band Colossa zich voorbereidde op de opnamen van hun tweede album. Dat had wat voeten in de aarde, door een wisseling in bandleden, de zoektocht naar de juiste songs en een nieuw geluid. Uiteindelijk belandde ze afgelopen augustus in de studio: 'In 11 dagen tijd hebben we alle 12 songs opgenomen in Studio Lobbes, een plek tussen Friesland en Groningen waar je echt even van de wereld bent en niet in de hectiek van de stad zit.

'Doordat we alles in de pre-productie hadden voorbereid, was het in de studio zaak vooral het geluid van de drumkit en versterkers goed te krijgen. In tegenstelling tot ons debuut was deze tweede, omgedoopt van titelloos naar New Day Rising, een genot om te maken. Iedereen zat op 1 lijn hoe het album moest klinken. De eindmix van Guido Aalbers was fantastisch, de mastering van Howie Weinberg maakte het af. Howie was boven ons budget, maar in ieders ogen dé man voor dit album. Als 90’s kids lazen wij zijn naam op de hoezen van Nevermind, Mellon Collie and the Infinite Sadness en Badmotorfinger. We wilden met hem samenwerken! Tot nu toe was er nog geen platenmaatschappij of manager aan te pas gekomen. ‘Dit betalen we zelf !’ was het credo.

'In de herfst van 2012 was de plaat af en kon het lobbyen beginnen. Een aantal labels en boekers was gecharmeerd van de single en wilde ons graag live zien. Weken vlogen voorbij waar ieder wat rust nam na een drukke opnameperiode, maar duidelijke vervolgafspraken met labels bleven uit. Zonder release was het lastig een mooie showcase te regelen in de randstad. ‘Hoe krijgen we een label overtuigd in deze fase?’ werd een kip-ei probleem. Een afwachtende houding die je als band verlamt. ‘Waarom brengen we het album niet zelf uit?’ was de vraag die al tijden in ieders hoofd speelde. We waren er heel comfortabel mee om alles zelf te doen. ‘Laten we het dan op onze manier blíjven doen!’.

Onze manier werd een plaat in eigen beheer, op het langverwachte formaat dat ik zo graag wilde: vinyl. Na veel offertes kreeg ik uiteindelijk iedereen overtuigd dat vinyl (+ cd) dé manier is om onze identiteit beter vast te leggen. Als je alles zelf doet is het belangrijk dat je doet wat je zelf wil, en niet wat het minst kost of wat iemand anders graag wil. We zijn opnieuw in zee gegaan met illustrator en goede vriend Sly Masmeijer van SlyArtwork en besloten het artwork alleen op groot LP formaat te tekenen. Dus ook cd’s in die klaphoes. Misschien niet altijd even handig met opbergen en verzenden, maar ‘handigheid’ is wel het laatste waar je aan moet denken in dit vak.

In aanloop naar New Day Rising brachten we op 1 februari jl. een gelimiteerde, handgenummerde promo-single uit, in een oplage van 100 stuks, met twee nieuwe nummers. Fans die een huiskamerconcert hadden geboekt kregen de single gratis plus een naamsvermelding op de nieuwe LP die afgelopen maandag verscheen. Pre-orders voor New Day Rising op gelimiteerd blauw vinyl werden op 25 februari gestart via onze website.

Ook hier maakten we een bewuste keuze om de LP op blauw en zwart vinyl uit te brengen. Als fan wil je kunnen kiezen. Sta achter je product, promoot je muziek met al je enthousiasme en maak het voor iedere fan zo makkelijk mogelijk. Met een LP pre-order in februari kan elke fan je t-shirt bij de albumrelease in april makkelijk betalen. Kostenspreiding is belangrijk in deze tijd. Vraag je altijd af: wat zou je zelf willen als fan?

Terwijl ik dit schrijf is New Day Rising afgelopen maandag officieel uitgebracht op ons eigen Colossa Records. De blauwe LP is bijna uitverkocht via de webshop. Plato Utrecht heeft de plaat al ingekocht. Bij goede verkoop worden het er vast meer. De clip voor single ‘Hurricane’ is in 2 dagen tijd opgenomen met Niels Bourgonje van Laundry Day, windmachines, een afgeplakte gymzaal en een team van 8 vrienden die zichzelf uitsloofden om zoveel mogelijk troep over ons heen te blazen. Binnen 3 dagen al meer dan 2.000 keer bekeken dankzij aandacht op Cortonville, Sp!tsnieuws en 3voor12 Limburg.

Do-it-yourself zonder enige concessie, van pre-productie tot bij de luisteraar thuis, bevalt ons uitstekend. A.s. donderdag 11 april is de albumrelease in de Effenaar in Eindhoven. Dan spelen we weer alsof ons leven ervan afhangt. Na afloop zijn de laatste blauwe LP's te koop, uit onze eigen handen!'

Dank voor jullie verhaal, Remco, en veel succes komende donderdag!

Tweet

Colossa doet het zo (1) - een nieuw geluid (en lastige beslissingen)

Remco Eijssen: '2012 was het jaar van de ommekeer binnen onze band Colossa [functionele site — I love it!]. Er is veel veranderd in bezetting en sound. Na debuutplaat Born to Make a Sound (januari 2011) startten we vanaf oktober met het maken van nieuwe demo's. We stopten met ons label, management en boekingsbureau Goomah Music. Toffe mensen, alleen hadden wij teveel verwachtingen terwijl er een half jaar na release weinig meer gebeurde rondom onze band. Tijd voor nieuw werk! Zo ontstonden de eerste flarden van liedjes.

Vanaf januari 2012 hebben we dankzij de steun van fans en vrienden 10 huiskamerconcerten kunnen geven, waarbij budget is opgehaald om de nieuwe plaat mede te financieren. Na zes maanden schrijven lagen er zo'n 5 nummers die redelijk af waren. Te weinig! Het werd duidelijk dat niet iedereen binnen de band dezelfde muzikale bijdrage kon leveren. We waren sinds de start in 2008 een trio en meer dan ooit afhankelijk van elkaars inzet en motivatie. Bas, bassist van het eerste uur, kon de pre-productie helaas niet bijbenen. We probeerde dit te compenseren door taken te verdelen op andere vlakken, maar liepen volledig vast — funest voor onze creativiteit.

Na slapeloze nachten, afspraken en uiteindelijk twee lange openhartige gesprekken met Bas konden Dennis (drums) en ik uiteindelijk niet anders beslissen dan om 100% voor Colossa te kiezen en op zoek te gaan naar een nieuwe bassist. We hadden reeds studiotijd geannuleerd in april… Dat was een pijnlijke beslissing. Om in de zomer ook stil te liggen was geen optie. Er moest geschreven worden!

Als enige gitarist dacht ik nog tijdens het schrijven van demo's aan een loop-pedaal om gitaren live te dubbelen. Met het uiteenvallen van Colossa 1.0 en de onzekere toekomst was dit het moment om door te pakken naar het geluid dat we wilden voor de onvermijdelijke nieuwe Colossa.

Een korte zoektocht naar een nieuwe bassist volgde. Met Joost, goede vriend uit vorige bands en regelmatig Colossa-roadie, voelde het goed. Een dag later benaderden we oude bekende Dee om de tweede gitaar en achtergrondvocalen voor z'n rekening te nemen. Zo werd Colossa in mei 2012 een kwartet met onbegrensde mogelijkheden. Het writer's block was in 1 klap weg. We konden weer ademhalen!

De studiodagen werden samen met vaste producer Guido Aalbers gepland in augustus. Pre-productie deden we vooral digitaal en online, een aanpak die goed voor ons werkt. Ik nam thuis mijn gitaar- en zangdemo’s op via mijn iPad en Apogee interface, Dennis zijn drumtakes via zijn Macbook met Logic Pro en Dee verwerkte ieders opnamesporen in zijn iMac met Ableton. Zo kon ieder in eigen tijd zijn inspiratie vinden, zonder dat de klok in oefenruimte of studio doortikte.

Een groot voordeel van thuis demo’s opnemen is dat je toch een goed beluisterbare song wil afleveren aan de jongens. Je wil er niet bij hoeven zeggen: ‘Probeer hier doorheen te luisteren’. Doordat je die takes vervolgens 20 keer achter elkaar speelt om de track uiteindelijk als ‘one taker’ in te spelen, weet je waar je struikelblokken liggen. Je kunt het nummer uiteindelijk dromen in de studio, opnemen met twee vingers in de neus. Dat scheelt je als band veel frustraties, tijdverlies en kosten. Daarnaast was het een kick om nieuwe liedjes via Dropbox of mail binnen te krijgen en daar je eigen invulling aan te kunnen geven.

Toen alle demo’s af waren, besloten we de oefenruimte in te gaan om alles door te spelen en de songs in de vingers te hebben voor het ‘echte’ werk. Je kunt het nog zo goed thuis voorbereiden maar weekenden lang die 12 nummers erin stampen werkt uiteindelijk het beste.'

Veel concrete tips en enkele waarheden als koeien, Remco. Morgen meer over de release van het tweede album.

Tweet

Wilde Ideeën & Nieuwe Muziek (203)

• *Nieuwe* single en clip van The Vagary. Ook nieuw: MobielOpnemen.nl, een mobiele, betaalbare studio. En nog nieuwer: Facebook Home, Mark Zuckerbergs antwoord op de opmars van Google en Android? 'Het is ook geen nieuwe variant op Android – dat zou het bereik beperken tot nieuwe toestellen. In plaats daarvan koos Facebook voor een aparte ‘skin’: een extra laagje bovenop het Android besturingssysteem dat een alternatief startscherm presenteert, ook op bestaande telefoons.' Ziet er stukken flitsender uit dan Marks eerste website :-)
• Becoming a pop star with zero experience: How to hack the music industry in under 8 weeks. Mooi verhaal en mooie Top 3 tips, via Tom.
• Uitstekende stuk over de staat & toekomst van de journalistiek, via Erwin: Het Jaar van de Betaalmuur. Lezen! Laurens Verhagen (Volkskrant.nl, DeMorgen.be) is het met dat stuk eens bij Erwin.
• Nice gedaan, mp3's personaliseren, via Patrick:

• Bij Fast Moving Targets sprak ik vorige week samen met enkele anderen over content curation. Lelijke term, maar extreem relevant in het internettijdperk, wat ik hier doe en sinds anderhalve week op Perfects.nl. Een nuttige en leuke middag bovendien!
• Streamingdienst Apple in aantocht.
• Mooie analyse van Steve Jobs' succes en visie, inclusief het dodelijke credo waar ook de muziekindustrie bijna aan ten onder ging: 'Sales + Customers = Nothing Broken is the formula for corporate cyanide.'

• De Zuidhollandse Popunie heeft een nieuwe site, met voor beginnende muzikanten ook een nuttig en leerzaam tabblad leesvoer.
• Gniffel: Mounir betrapt. Nog hardere gniffel en meer ontmaskering: Wim T. Schippers blijkt nog immer onmisbaar als het gaat om het doorprikken van lulkoek en de wereld een klein beetje leuker maken.

Tweet

Zo gaat dat in de studio (en jouw oor...) anno 2013

Of zoals gisteren, nog goedkoper: €4.

Via Marinus, die het van Ronald had, die het weer van Jamie had.

Tweet

Emil Landman doet het zo (2) - over opnamen voorbereiden

Gisteren vertelde singer/songwriter Emil Landman over inspiratie en het schrijven van zijn songs. Brutalen bleken opnieuw de halve wereld te hebben. Vandaag gaat hij de studio van Martijn Groeneveld in, Mailmen, om zijn songs op te nemen: 'Minimaal 8 songs wil ik op mijn cd zetten, tussen een EP en een full-length in. Dat paste prima in de geplande studiotijd: ik ben relatief weinig tijd kwijt met opbouwen en de focus ligt bij het opnemen op gitaar en zang. Dat is relatief eenvoudig.

Een ander punt is dat ik mijn EP wil verkopen voor een tientje. Gevoelsmatig betaal je met 8 songs ongeveer €1 per track, terwijl je bij 5 of 6 songs eerder het gevoel van €2 per song hebt. Met dat idee in het achterhoofd was mijn doel daarom minimaal 10 songs te schrijven, zodat er ruimte is om keuzes te maken. De twee out-takes kunnen later van pas komen als bonus- of gratis tracks.'

Mooie argumenten en ideeën, Emil. Persoonlijk denk ik dat fans en muziekliefhebbers zelden op die manier rekenen bij de aankoop van muziek. Het moet goed zijn, niet goedkoop. Als jij bij wijze van spreken een moderne Bohemian Rhapsody of Paranoid Android schrijft, mag die €100 kosten. Zolang je fans en kopers van je muziek maar het gevoel hebben dat het het waard is. Die waarde zit vaak in veel meer en andere dingen dan een zilveren schijfje of het aantal tracks. Met een handtekening erop, een aardig woordje erbij en persoonlijk van jou gekocht na afloop van een optreden maakt die cd met 'maar' 8 tracks voor sommige mensen misschien wel €15 waard...

Emil vervolgt: 'Twee weken voor de opnames heb ik mezelf vrijgegeven van school en werk. Beiden waren niet blij, maar begrepen wel de noodzaak van deze beslissing. Ik heb mijn gitaar gepakt en ben naar Canada vertrokken om daar 2 weken helemaal in de sfeer van mijn songs te stappen en me met niets anders bezig te houden dan muziek. Er moesten teksten worden afgemaakt, structuren worden vastgelegd en nog 3 ruwe ideeën worden omgetoverd tot volwaardige songs. Het resultaat waren betere songs en een duidelijke focus bij het begin van de opnames in mei.

Van de 10 songs viel uiteindelijk eentje af omdat-ie niet goed genoeg was, een andere omdat de EP beter voelde zonder. Als daarna een Utrechtse kunstenaar het hoesontwerp voor zijn rekening neemt, is mijn debuut-EP een feit.'

Dat heugelijke feit komt op 1 februari 2013 uit. Morgen vertelt Emil hoe hij met promotie, (huiskamer)concerten en social media de release voorbereidt en zo zijn kansen vergroot.

Tweet

Handig voor in de studio: draadlock

Via Marinus.

Tweet

Zet 'em op, Bob!

His Bobness moest flink zweten op die draak:

Poeh. Dat ging de King of Pop stukken gemakkelijker af:

Via Pim (die het terecht met Jiskefet vergeleek), die het van Wolf In Loveland had.

Tweet

Wilde Ideeën & Nieuwe Muziek (181)

• Waarom nog een cd opnemen en uitbrengen? Daarom bijvoorbeeld. En áls je dat dan doet: 8 Steps to making an album in 30 days (or less) (via Lykle). Dat is een 'long and not very interesting [blogpost].' Not!
• Een batterij *nieuwe* clips van Palio Superspeed Donkey (op Top Notch <<< nieuwe site), Lost Bear (album op doorzichtig vinyl komt eraan), het cheeky maar stiekem mooiste nummer van de laatste Bon Iver (via Florian), Mark Lotterman en Fuel Box (inmiddels getekend met Bandcamp Licensing). Sidewalk tekent bij Volver, maar Stefany June kan nog wel wat pecunia gebruiken voor haar nieuwe muziek.
• Muziek nu ook op je Xbox 360: Microsoft stapt in de (volle?) online en digitale muziekmarkt. Zinloos? Niet als je dit leest: Hoe Microsoft Spotify overbodig maakt (via Michiel). En wat een zinnige, scherpe dingen zegt Bob over Microsoft, Xbox Music Service, Apple, iTunes en streaming in het algemeen. Lezen! Ondertussen vaart The Pirate Bay de cloud in (om nooit meer te worden gevonden...), start MegaUpload met encriptie, maar zet ook Spotify de volgende stap: een alliantie met Netflix. Aanbod, aanbod, aanbod: echt de beste remedie tegen piraten. BREIN's Tim Kuik gooit er een persbericht vol suggestieve losse flodders tegenaan, onder het mom 'onderzoek is ook maar een mening'. Wat te denken van uitspraken en claims als '[Het is] geen nieuws dat er minder muziek uit illegale bron wordt gedownload vanwege legaal aanbod. BREIN is de eerste (...) geweest die daar op wees.' Of: 'Het bezoek aan [The Pirate Bay] is drastisch gedaald, maar gebruikers gaan nog naar een overzichtelijk (...) klein aantal andere illegale sites. Zodra die ook effectief worden aangepakt, wordt [het] percentage [dat minder downloadt] veel hoger.' Ja, ja. In zijn persbericht suggereert Kuik verder dat het onderzoek van IVIR ‘door Internet Service Providers is gesponsord.' Wat een jij-bak. Vast bang voor z'n baan.

• A hypnotic way to get fans to open your emails.
• De eerste namen van Noorderslag 2013 zijn bekend, aansluitend gaat Kensington meteen wéér op tour omdat de huidige razendsnel uitverkoopt. Tof! Ook Buma/Stemra gaat de boer op. Goed dat ze naar de leden toe komen middels deze zg. Town Hall Meetings.
• NME neemt de hoes van Abbey Road en plaatst er alle complottheorieën in waarom Paul McCartney dood is (via Fast Moving Targets). Leuk gedaan!
• HELP! Crisis bij Dean Saunders: hij verdient nog maar €5.000 per uur. Schandalig! Een schijntje vergeleken bij de 67 miljoen dollar die label XL overhoudt aan Adele's '21'.
• Als dit werkt is het lachen én irritant tegelijk: een app waarmee vaste en terugkerende klanten in hun stamkroeg meer over de gedraaide muziek te zeggen krijgen, platen kunnen aanvragen en zelfs draaien (via Gijsbregt). Een bijzondere, interactieve vorm van klantenbinding. Of bron van enorme ergernis. Nog een muziek-app: Chordify (opnieuw via Lykle).
• Drugs en muziek, een onlosmakelijke combi die de grootste klassiekers, vroeggestorven genieën, vreselijke junks én muziek opleverde. Wat het precies doet laat deze kunstenaar zien, die stapels drugs gebruikte en na iedere pil, spuit, snuif of hijs een zelfportret tekende (via Wilbert).
• Hahaha, om je rot te lachen: St. Paul draait plaatjes na De Dijk. De verzoekjes en conversaties met Dijk-fans - ronduit hilarisch!

Tweet

A&R-tegeltje (6)

Hoe goed je plaat moet zijn? Simpel: pak je 10 favoriete albums uit de kast, brand van ieder album het beste nummer op cd of zet ze samen in een Spotify-playlist. Daar ligt je Lat.

Niemand bij de radio zegt als jij je nieuwe plaatje komt brengen 'Goh, jullie komen uit Oegstgeest? Oh, dan mag jullie single best wat minder goed zijn en minder vet klinken dan de nieuwe Skrillex! Geen probleem.' Het ijkpunt voor iedere dj is de plaat die voor én na de jouwe wordt gedraaid. Neem zelf dus ook geen genoegen met minder dan je 10 eigen favorieten. Als jij het al niet beter vindt, dan iemand anders ook niet.

Klaar met opnemen of repeteren? Haal de minste van die 10 hits van die playlist en zet de jouwe ertussen. Mijn Top 10 Volstrekt Perfecte Songs zag er vanmorgen zó uit (en ik duld geen tegenspraak ;-), vanmiddag weer anders.

Voor de hele serie, klik hier.

Tweet

Geprepareerd gitaarspelen doe je zó!

Yuri Landman is een eigenwijze snaarinstrumentenbouwer die hier eerder aan het woord kwam over het bijzondere gitaargeluid van de broers Jad & David Fair en Rhys Chatham. Yuri heeft er verstand van, zoveel is duidelijk, en dat verstand heeft hij nu op papier gezet:

Yuri: 'Nice Noise is een boek over gitaartechnieken die doorgaans niet in gewone lesboeken voor gitaarspelen worden vermeld. In ons boek staat een reeks aanpassingen die je kunt doen aan de gitaar, voordat deze wordt bespeeld, zodat er een nieuw instrument ontstaat met een uniek geluid. Men noemt dit een geprepareerde gitaar, beter bekend als engelse term 'prepared guitar'. Japanse eetstokjes, balpennen, gummetjes, veertjes uit pennen, zilverpapier, piepschuim etc. kunnen tussen of onder de snaren worden geklemd, waardoor de klank van het instrument sterk verandert. De speltechniek is een afgeleide van de prepared piano van John Cage en wordt met name toegepast in modern klassieke muziek, avant-garde jazz en de experimentele muziek.

Vaak denkt men dat dit soort experimenten vooral leiden tot chaos, 'lelijk' geluid en onbruikbaar is voor toegankelijke popmuziek. Niets is minder waar: met de preparaties kun je eenvoudig elegante, natuurlijke en sfeervolle klanken verkrijgen die vaak Oosters aandoen of lijken op klokken, blokjes hard hout, gongetjes of galmklanken zoals in een kerk of een lange tunnel. De techniek leent zich vooral goed voor opnameprocessen - live is het wat lastiger. Vandaar dat veel mensen nooit gezien hebben, hoe je het efficiënt toepast.

Vanwege mijn eigen muzikale voorkeur paste ook ik de eerste 10 jaar van mijn muziekcarrière mijn gitaren veelvuldig aan bij opnamesessies. Ik heb een bèta-achtergrond en begreep daardoor dat de preparaties van Cage en anderen allesbehalve willekeurig waren. Ze werkten voornamelijk vanuit natuurkundige kader.

Sommige gitaristen zijn bang dat hun dure gitaar kromtrekt of beschadigt bij preparaties. Mijn boek Nice Noise behandelt technieken die veilig zijn voor elke gitaar. Het grote voordeel van preparatie-technieken is dat ze je gratis een volledig nieuwe klankenbibliotheek geven. Het is niet nodig om 20 Boss pedalen te kopen als je een beetje weet hoe je je gitaren prepareert.

Bart Hopkin is een Amerikaanse bouwer van experimentele muziekinstrumenten en de belangrijkste schrijver die publiceert over dit vakgebied. Voor elke publicatie vraagt hij een specialist om het deelgebied zo goed mogelijk te beschrijven. Ik schreef in 2009 een kort manifest van 10 pagina's waarin veel technieken zijn opgesomd. Dat was de trigger voor hem om het uit te werken tot een boek en samen met mij zoveel mogelijk informatie te verzamelen voor een goed lesboek vol avontuurlijke klankexperimenten. Op nicenoise.bandcamp.com zijn 60 geluidsfragmenten te beluisteren gratis downloadbaar. Al deze preparaties staan nauwkeurig beschreven in Nice Noise. Een 18 pagina preview-pdf kun je *gratis* hier lezen, het boek is in Europa verkrijgbaar via hypercustom.com, in de Verenigde Staten via windworld.com.

Voor een snelle impressie vind je hieronder 5 korte fragmenten hoe een aangepaste gitaar kan klinken, met een foto hoe dat eruit ziet. Heb je zelf unieke resultaten bereikt met dit soort technieken, aarzel niet om mij daarover in te lichten. Ik breng het graag onder de aandacht bij andere gitaristen!'

1. Preparatie die klinkt als een banjo:

2. Preparatie die klinkt als een sitar:

3. Preparatie die klinkt als houten blokjes met een waterresonator:

4. Preparatie die klinkt als een ring modulator effect pedaal:

5. Preparatie die klinkt als Oosterse muziek:

Dankjewel, Yuri!

Tweet

John Coffey doet het zo (5) - Een buitenlandse producer én financiering vinden voor album #2

Drie jaar na het verschijnen van debuutalbum Vanity kwam op 14 september jl. het tweede album van John Coffey uit, voorafgegaan door deze te gekke clip. Rond de release van het debuut schreef de band hier 1, 2, 3, 4 blogposts. Die goede gewoonte zetten ze voort bij opvolger Bright Companions, waar de band de nodige tijd voor nam.

Gitarist Alfred van Luttikhuizen: 'We schrijven februari 2011. Met twee bandwisselingen achter de rug (nieuwe leden: gitarist Christoffer en zanger David), stonden we wederom aan het begin van het maken van een album. Na een ‘break’ van een halfjaar, waarin een deel van ons Europa verruilde voor Azië en de rest achterbleef om voorzichtig de eerste stappen van het schrijfproces te zetten en aan elkaar te wennen, schetsten we de kaders waar onze tweede plaat en vooral het nieuwe John Coffey aan moesten voldoen.

De basis voor het maken van een opvolger lag vooral in de ambitie die we deelden om een, letterlijk, grensoverstijgend rockalbum te maken. Nog voor de eerste songideeën waren uitgewerkt zochten we contact met de Zweedse producer Pelle Gunnerfeldt, die een aantal van onze helden produceerde en had bewezen platen te kunnen maken die qua sound precies brachten wat wij zochten: warm, helder, echt, puur. Het was een ‘longshot’, maar we vonden het essentieel om met iemand als Pelle te werken. Na een half jaar onderhandelen en eindeloze demosessies kregen we de deal uiteindelijk rond. Onmogelijk om financieel bol te werken, maar we kregen ex-The Ghost Of A Thousand-gitarist Jag Jago erbij als co-producer. Dus zeiden we ja.

Omdat we op dat moment geen label of andere partij hadden die ons financieel ondersteunde, stortten we ons op enerzijds crowdfunding en anderzijds subsidiëring. Het heropgestartte Sellaband (ditmaal vanuit Duitsland) bleek voor ons de beste plek om een crowdfunding plan te realiseren, vooral vanwege de lage drempel qua betalingsmogelijkheden. In 4 maanden voerden we, met hulp van social media, de campagne uit. En met succes: de eerste €4000 kregen we zo binnen, daar bovenop kwam de toekenning van het Norma CD-productiefonds. Zo waren we een heel eind richting Zweden.

Aangezien de markt voor een band als John Coffey in Duitsland vele malen groter is dan die in Nederland, richtten we onze pijlen vrij snel op een aantal Duitse labels. Al in mei van 2011 legden we de eerste contacten met het Duitse Redfield Records, die op basis van onze werkwijze (Sellaband, producerkeuze) geïnteresseerd waren in een eventuele release.'

Daarover morgen, zelfde tijd. Komende donderdag: albumpresentatie in Tivoli De Helling.

Tweet

Van Nul tot Nu in de studio (in 8 mijlpalen)

Mooi, inzichtelijk en onderhoudend filmpje, een stukje-studiogeschiedenis-naar-de-mensen-toe:

Via Maarten @VanHooft.

Tweet

Water uit m'n mond

Kijk, daar *smul* ik van: achter de mengtafel, naast de producer(s) en maker(s), kijken in de keuken van klassieke albums en monsterhits. Of met je neus vooraan staan als muzikale geschiedenis wordt geschreven, zoals bij Prince' Purple Rain. Ongelofelijk. Vandaar mijn liefde voor Classic Albums, een documentairereeks over het vangen van Het Moment, het moeilijkste dat er is.

Gisteren liep ik tegen The Doors' Break On Through aan, waarna Arjan mij een nog grotere hit tipte. Helaas volledig stuk gedraaid (doe mij Break On Through maar...), maar muzikaal en productioneel een uniek hoogstandje waar ik met open mond naar kijk:

Na afloop met een doekje m'n bureau afnemen, voor het kwijl.

Het mooiste? Horen hoe Queen de complete backing track live superstrak opnam (kom daar maar 'ns om tegenwoordig!) en wanneer Brian May vertelt over Queens zangopnamen, vanaf 7.41 min., 13.04 min. en vooral 16.14 min. En misschien nog wel mooier, over het GROOTS opnemen van drums op 25.41 min.: 'It has to sound right on the night or else it's never gonna sound right.' Zo is het.

Prachtig!

Tweet

Wilde ideeën & nieuwe muziek (163)

Het was een hele mooie week:

• Sterk verwoord door Pomplamoose, dat moeilijke tweede-albumsyndroom, maar dan 2.0 (via Jean-Paul): 'So in the future, we’re not going to strive to make hit songs, and we’re certainly not going to pretend like people expect our music to change the world.'
• Ook heel sterk verwoord én onderbouwd met cijfers, door @Rob_Reid (oprichter Listen.com en Rhapsody): The $8 Billion iPod and the RIAA's 'depressing' fines (via Erik). '[...] The numbers behind my talk all came from actual research, performed by an actual Copyright Mathematician. Check out my talk, and if you'd like to know where my numbers came from, read on.' Doen. De Volkskrant kopt min of meer hetzelfde, opnieuw met cijfers onderbouwd: Al het geklaag over piraterij ten spijt: het gaat gewoon goed met de Europese filmindustrie. Maar ik denk toch dat ze Tim Kuik vast bellen; better safe than sorry...
• Net als TV-makers straks, want het gaat 'intimiderend' hard met uitgesteld tv-kijken. Ik zeg: verbieden! Gelukkig worden ook daar verstandige dingen gezegd: 'Televisie is en blijft in het bezit van dé 'killer-app' en dat is content.' Zo is het.
• Over muziek is de IFPI minder positief: Global music revenue down 3%. Maar: sync's en digitale inkomsten stijgen.
• The Next Web vat (kijken naar) de toekomst mooi samen in het licht van Facebook's beursgang, met een paar prachtige anekdotes uit het verleden, ook over televisie: '[Television] won’t be able to hold on to any market it captures after the first six months. People will soon get tired of staring at a plywood box every night' (Darryl F. Zanuck, head of 20th Century-Fox, 1946). Ook RIAA blijft liever in 1946 hangen: claims Limewire owes it $72 trillion — that's "trillion" with a "T". UPDATE: bullshit verhaal (via Atze).
• Nu ook statistisch bewezen: DIY werkt niet (via advocate Margriet). Want (op herhaling): New music boss, worse than old music boss.
• How ludicrously complicated social media marketing is now:

• Gelukkig vernieuwt MySpace eind dit jaar. No comment. Of wacht, toch wel.
• Voor als je het nog steeds niet snapt: Springsteen uitgelegd in 5 video's. UPDATE: zeer overtuigend Pinkpop 2012 erbij (een Springstien!). Ook uitgelegd: het werkende leven anno 2012, door Seth. Spijker, kop.
• If Metallica is touring for the money, then we're all in trouble. Sterk stuk!
• Via Coen, Succeeding in the Arts:

• *Nieuwe* album van helden The Walkmen, The Weeknd-achtige post-dubstep (?), future hip hop (??) en glitch R&B (???) van XXYYXX op Bandcamp (al die stijltjes & namen ook...), clip van de jonge Jake Bugg (in ons eigen Amsterdam opgenomen - wat een Hit!), EP Fitz & The Tantrums, prachtige Essential Mix van Nicolas Jaar (zoals op Twitter opgemerkt 'ideaal voor zondagochtend' - daar is niks aan gelogen!), track Afghan Whigs, bizarre instructievideo Sigur Rós bij nieuwe single (album op de Luisterpaal), 8-bit-versie OK Computer (via Marinus), heel Pinkpop 2012 in een handige Spotify-playlist en dit speelden The Stone Roses op hun eerste comeback gig eergisteren, terwijl wij heel opgewonden twistenden. Heerlijk.
• Hans Bousie blogt over een failliette boekhandel: 'Wat mij natuurlijk [...] uitermate boeit is waarom de winkel failliet is gegaan en een concurrerende boekhandel meldt geen centje pijn te hebben. Als we die informatie krijgen aangeleverd, dan kan de rest van de boekverkopers daar wat van leren. Is het faillissement tenminste ergens goed voor.' Precies: delen = vermenigvuldigen.
• Altijd lachen: lijstjes met de slechtste bands allertijden. De 'winnaar' kun je raden... En 'de beste graadmeter voor populariteit van een plaat'? De Top 40, aldus de Top 40. Wij van WC Eend... Nou, nog eentje om hard te lachen dan: Pinkpop start in zelfde opstelling als 2009. 'Op Pinkpop weet je nooit wat er gaat gebeuren en dat moeten we zo houden.' Hihi.

Tweet

Klassiek Gitaargeluid (4) - My Bloody Valentine's 'To Here Knows When'

Eergisteren vroeg ik lezers klassieke gitaarsounds te ontrafelen door een YouTube-clip met dé kenmerkende hit/sound + links naar gebruikte gitaar, versterker(s), pedaal/effect(en) + een korte anekdote hoe-die-sound-zo-gekomen-is naar mij te mailen (niels@ehpo.net). Dat deed Omar Muñoz Cremers (ook op Twitter), over het legendarische My Bloody Valentine. Complete serie aan te klikken via tag Gitaargeluid.



Omar: 'Op een zondagavond in de lente van 1991 leek het mij een goed idee om stoned naar MTV 120 Minutes te kijken, een twee uur durend programma waar alle bands die werden opgehemeld in Melody Maker en NME langskwamen. Een clip van My Bloody Valentine, To Here Knows When van de net verschenen Tremolo E.P., werd aangekondigd en de daaropvolgende minuten dacht ik vooral 'Pfff…dit kan niet waar zijn!' Ik had net, zonder twijfel, het vaagste liedje ooit gehoord: een soort zacht gloeiend magma van stemmen, gitaar en ontelbare niet duidelijk te identificeren geluiden. De week daarop in nuchtere staat bleek het net zo vreemd te klinken.

‘To Here Knows When’ verscheen in november 1991 ook op Loveless, tegenwoordig gecanoniseerd als een klassiek album (nummer 28 in de OOR Top-100 aller tijden uit 2007). ‘Loveless’ is omgeven door allerlei legendes die ik hier niet ga herhalen (Mike McGonigal's 33 1/3 boek over het album is een acceptabele introductie), maar een aspect is fascinerend om te demystificeren en dat is het gitaargeluid van ‘To Here Knows When’. Wellicht de laatste grote vernieuwing van de elektrische gitaar, tevens een soort eindstation van rock.

Zanger/gitarist Kevin Shields heeft een zekere faam opgebouwd als onbetrouwbare verteller. Dit is denk ik voornamelijk te danken aan het steeds maar uitstellen van een aangekondigde opvolger van ‘Loveless’. Want als het over apparatuur gaat is hij vrij openhartig en het gitaargeluid van ‘To Here Knows When’ is uiteindelijk redelijk makkelijk te reconstrueren. Shields heeft in interviews vaak herhaald dat mensen denken dat het My Bloody Valentine gitaargeluid bestaat uit honderden overdubs, in combinatie met een karrenvracht aan effectpedalen, om vervolgens te stellen dat het allemaal veel eenvoudiger is.

Laten we bij de basis beginnen, de gitaar zelf. Shields speelt op een Japanse Fender Jazzmaster, die al vroeg in zijn carrière cool werd bevonden omdat J Mascis van Dinosaur Jr. er ook een had. De Jazzmaster van Shields werd een soort icoon, want het is deze gitaar die op de hoes van Loveless prijkt (overigens een bewerkte opname van de ‘To Here Knows When’ video). Nu komen we meteen aan bij de allerbelangrijkste component van het My Bloody Valentine geluid: de tremolo. In een onlangs verschenen interview in The Quietus legt Shields het haarfijn uit:

There's something unusual about the tremolo arm on the Jazzmaster?
Shields: ‘Yeah. The spring is similar to a Bigsby, but they go all the way round. A Bigsby only goes round to there, but on the Jazzmaster you can pull it right over, and hold onto it the whole time you're playing. So I modified it, I moved it round and put tape on it so it wouldn't go all the way in, changed the bridge so it was super loose, more part of your hand than part of the guitar. So if you let go it would practically fall off.’

Het resultaat van akkoorden spelen met deze tremolo is een “zwemmend” geluid met een vreemde erotische lading, een anti-riff die steeds uit de muziek lijkt te willen ontsnappen. Het vervreemdende effect wordt op ‘To Here Knows When’ versterkt door het gebruik van een alternatieve stemming: E-B-E-E-B-E (met de capo op de derde fret).

‘To Here Knows When’ werd hoogstwaarschijnlijk opgenomen in de Protocol studio in Holloway (de band heeft ‘Loveless’ in meerdere studio’s opgenomen – een verhaal op zich.) In een Tape Op interview (november/december 2001) waar Shields vrijwel alle technische details uit de doeken doet die hij niet vergeten is, wordt het geluid verder ontleed. De Jazzmaster is direct aangesloten op een Yamaha XPS-90 Digital Multi Effects Processor voor het essentiële reverse reverb effect, in eerste instantie waarschijnlijk versterkt door een Vox AC30 en opgenomen op een enkele track. De tape met die track werd vervolgens alleen over een Marshall versterker afgespeeld en weer opgenomen om zo een rauw geluid te verkrijgen, in plaats van een meer conventionele distortion-pedaal te gebruiken (en dit in tegenstelling tot de gebruikelijke modus operandi waar het gitaarsignaal werd gesplitst naar bovengenoemde versterkers en op vier tracks werd opgenomen, zie dit Guitar World artikel voor meer details).

De rest van het nummer is met veel details opgevuld (maar geen bas!) en naar eigen zeggen mono opgenomen in de traditie van Pet Sounds en klassieke Phil Spector producties (Shields is uitgesproken negatief over het heldere studiogeluid van de jaren ’80); dit resulteert in een soort wollig geluid waar alle elementen op unieke wijze met elkaar lijken te versmelten. Een solo is nergens te bekennen. Sindsdien is het gitaargeluid ontelbare keren gekopieerd maar nog steeds klinkt niets zo radicaal als ‘To Here Knowns When’.’

Dankjewel, Omar. Ook een favoriet van mij dit.

Tweet

Klassiek Gitaargeluid (3) - Jad & David Fair (door Yuri Landman)

Eergisteren vroeg ik EHPO-lezers klassieke gitaarsounds te ontrafelen. Hoe? Een YouTube-clip met dé kenmerkende hit/sound, links naar de gebruikte gitaar, versterker(s), pedaal/effect(en) en liefst een korte anekdote hoe-die-sound-zo-gekomen-is. Dit alles op mail naar niels@ehpo.net. Te weinig klassiekers zijn nog uitgeplozen, dus kom maar op met die inzendingen!

Vandaag in deel 3 van deze serie (snaar-)instrumentbouwer Yuri Landman over Jad en David Fair van de (en ik citeer) 'legendarische cult-band Half Japanese'. Ik kende ze niet, maar na vandaag een beetje beter. UPDATE: Yuri schreef hierna ook over Rhys Chatham.

Yuri: 'Jad en David Fair zijn de meest radicale anti-gitaristen uit de geschiedenis van de punk. De broertjes Fair hebben zo'n 60 albums opgenomen, toerden met Nirvana en werkten samen met onder andere Daniel Johnston, R. Stevie Moore en Yo La Tengo. Zoals Jad Fair vertelt in de documentaire The Band That Would Be King hebben veel gitaristen de neiging te willen klinken als één van hun idolen. Jad en David wilden vooral klinken als zichzelf. Vandaar dat ze weigerden ook maar enig akkoord te leren. Ze creëerden op die wijze hun eigen unieke oeuvre, dat klinkt als geen andere band ooit eerder klonk. David Fair legt het zelf uit:

How to play Guitar by David Fair
'I taught myself to play guitar. It’s incredibly easy when you understand the science of it. The skinny strings play the high sounds, and the fat strings play the low sounds. If you put your finger on the string farther out by the tuning end it makes a lower sound. If you want to play fast move your hand fast and if you want to play slower move your hand slower. That’s all there is to it. You can learn the names of notes and how to make chords that other people use, but that’s pretty limiting. Even if you took a few years and learned all the chords you’d still have a limited number of options. If you ignore the chords your options are infinite and you can master guitar playing in one day.
Traditionally, guitars have a fat string on the top and they get skinnier and skinnier as they go down. But he thing to remember is it’s your guitar and you can put whatever you want on it. I like to put six different sized strings on it because that gives the most variety, but my brother used to put all of the same thickness on so he wouldn’t have so much to worry about. What ever string he hit had to be the right one because they were all the same.
Tuning the guitar is kind of a ridiculous notion. If you have to wind the tuning pegs to just a certain place, that implies that every other place would be wrong. But that's absurd. How could it be wrong? It’s your guitar and you’re the one playing it. It’s completely up to you to decide how it should sound. In fact I don’t tune by the sound at all. I wind the strings until they’re all about the same tightness. I highly recommend electric guitars for a couple of reasons. First of all they don’t depend on body resonating for the sound so it doesn’t matter if you paint them. Also, if you put all the knobs on your amplifier on 10 you can get a much higher reaction to effort ratio with an electric guitar than you can with an acoustic. Just a tiny tap on the strings can rattle your windows, and when you slam the strings, with your amp on 10, you can strip the paint off the walls.
The first guitar I bought was a Silvertone. Later I bought a Fender Telecaster, but it really doesn’t matter what kind you buy as long as the tuning pegs are on the end of the neck where they belong. A few years back someone came out with a guitar that tunes at the other end. I’ve never tried one. I guess they sound alright but they look ridiculous and I imagine you’d feel pretty foolish holding one. That would affect your playing. The idea isn’t to feel foolish. The idea is to put a pick in one hand and a guitar in the other and with a tiny movement rule the world.'

Een fan maakte een animatie van bovenstand manifest:



In 2008 ontwierp ik uit bewondering voor hun radicale werk voor Jad de Bachelor-gitaar, een gitaar die in 1 noot gestemd stond. Aanvankelijk wilde ik hem eensnarig maken (vandaar de Bachelor), maar ik besloot er een reserve-snaar bij te plaatsen, in geval de snaar live zou breken, omdat Fair nogal wild speelt. De nek had geen fretten, want die speelde hij toch niet. Zowel Fair als ik zijn voornamelijk slaggitarist en dat is lastig te combineren met de tremolo-arm. Om het Fair zo gemakkelijk mogelijk te maken, waren de snaren via een fietsremkabel verbonden aan een pedaal, waarmee de snaren met de voet aangetrokken konden worden als bij een tremolo. Zo kon hij tremolo en gelijktijdig ritmes blijven spelen.In 2011 zag ik Half Japanese live op Villette Sonique. Tijdens dit optreden gebruikte hij niet mijn gitaar, maar had zijn eigen handgeschilderde gitaar iets aangepast door er wat schroeven uit te halen. Op YouTube is een clip te zien van het resultaat:'



Dank voor je toelichting, enthousiasme en verhaal, Yuri!

Wie volgt? Hoe kwamen bijvoorbeeld Satisfaction, Mr. Tambourine Man en Theme From Shaft tot stand? Deel het!

Tweet

Klassiek Gitaargeluid (2) - Dire Straits' 'Sultans of Swing'

Gisteren deed ik een oproep voor een nieuwe serie waarin EHPO-lezers en -bezoekers klassieke gitaarsounds ontrafelen. Wat heb ik daarvoor nodig? Een YouTube-clip met dé kenmerkende hit/sound, links naar de gebruikte gitaar, versterker(s), pedaal/effect(en) en liefst een korte anekdote hoe-het-allemaal-zo-gekomen-is. Dit alles mail je naar niels@ehpo.net.

Zelf suggereerde ik met Satisfaction, Mr. Tambourine Man of Theme From Shaft te beginnen. Wie ontrafelt die 3 klassiekers? Danny van Schendel was eigenwijs en trapte af met U2's Where The Streets Have No Name. En hij heeft de smaak te pakken, dus gaat door met Dire Straits' Sultans of Swing.



Danny: 'Toen de debuutsingle van Dire Straits ten tijde van de punk uitkwam, was het gitaargeluid van Mark Knopfler een frisse wind tussen alle rammelende gitaren. Het cleane, bijna akoestische gitaargeluid, in combinatie met snel fingerpicking was in die tijd ongehoord. Aanvankelijk deed de single helemaal niets, totdat 7 maanden na de eerste release de single werd opgepikt in Amerika. Daarna ging ook de BBC om.

'Sultans of swing' is driemaal in de studio opgenomen. Bovenstaande albumversie, in Nederland de bekendste, is opgenomen in Basing Street Studios in februari/maart 1978. In juli 1977 werd de demo opgenomen in Pathway studios. In dezelfde studio werd in april 1978 een derde versie opgenomen voor een singlerelease met een wat rauwer geluid in o.a. Duitsland en Engeland. In andere landen, zoals voormalig Joegoslavië, werd de albumversie geëdit omdat de duur van 6 minuten te lang was voor radio.

Op de demoversie gebruikt Knopfler een 1961 Rosewood Fender Stratocaster. Het is dezelfde gitaar die zijn grote held Hank B. Marvin van The Shadows bespeelde. Op zowel de demoversie als de latere Pathway-opname gebruikt hij een Fender Vibrolux versterker. Voor de albumversie vervangt hij die voor een Roland Jazz Chorus JC-120 met een 1962 Maple Neck Fender Stratocaster. Tijdens liveversies gebruikte hij in die periode de Maple Neck met een Twin Reverb-versterker.

Het opvallendste verhaal is dat de Maple Neck waarschijnlijk helemaal geen echte Fender was, maar een Japanse imitatie. Gitaarbouwer John Suhr is ervan overtuigd dat de gitaar een 'fake' is, gezien de vele overeenkomsten met Japanse imitaties (zoals Kluson style tuners en de vorm van de body). Vermoedelijk wist Knopfler van niks toen hij de gitaar kocht. De Maple Neck is zowel op het debuutalbum als op opvolger Communique zijn meestgebruikte gitaar en daarmee bepalend voor de sound van Dire Straits op die eerste 2 albums.

Vanaf 1980 gebruikt Knopfler voor de opnames van Making Movies en op het podium voor 'Sultans of Swing' een 1980 Schecter Dream Machine Red (o.a. te zien in de live registratie aLCHEMY). In 1987 bouwde Pensa-Suhr een custom gitaar, de MK1 waarop Knopfler de beste liveversie tijdens het Nelson Mandela Tribute Concert speelde. Tegenwoordig speelt hij het nummer weer live op een Fender Stratocaster. Het is zijn eigen 'signature gitaar', officieel heet-ie dan ook de Fender Mark Knopfler Signature Stratocaster SE0000. Sinds 2003 speelt hij hiermee 'Sultans of Swing'.

Al met al was 'Sultans of Swing' een geweldig visitekaartje voor de zeer herkenbare sound van de band. Tegenwoordig wordt Dire Straits vooral gezien als een gezapige band voor pijprokende mannen, maar dit nummer heeft tot op de dag van vandaag een van de meest herkenbare gitaarriffs van de classic rock.'

En daar is geen woord aan gelogen, Danny. In deel 3 van deze serie komt (snaar-)instrumentbouwer Yuri Landman aan het woord.

Tweet