Zoals gisteren beloofd, mijn eerste LP:

Voor 21 Oud-Hollandsche guldens en 95 centen mocht ik 'em de mijne noemen. Op het
Comenius College waren dat exact 439 kartonnen koffiebekertjes (hier op de foto
rechts). Leeggedronken brachten die bij de kantine een hele stuiver op. Recycling anno 1983, dat deed je als brugpieper. Tegenwoordig is het ook een sport voor volwassenen:
Het album is zeker niet Depeche Mode's beste, maar
de voornaamste reden van aanschaf staat nog steeds als een huis. Wie me toen had verteld dat ik
14 jaar later met de complete band bij
de Indonees zou zitten (en even later bij een
titty bar), als labelmanager van het onvolprezen
Mute, had ik voor gek verklaard. Mijn liefde voor Depeche Mode was toen al gedoofd, al blijft
hun mooiste een prachtplaat.
Morgen een volstrekt bij elkaar gejatte maar steengoede single uit EHPO's jeugdjaren.