a balladeer doet het zélf (4)

Vanochtend vertelde Marinus welke eerste stappen hij zette bij de opname en promotie van zijn in eigen beheer uitgebrachte solo-album. Waarom dat er moest komen verklaart hij mede aan de hand van de 3 albums die hij mee zou nemen naar een onbewoond eiland:

• Blue – Joni Mitchell
• O – Damien Rice
• Little Earthquakes – Tori Amos

Marinus: "Muziek die mij het meest raakt is die van singer/songwriters. Ze leggen hun ziel bloot en dat is wat ik ook altijd met a balladeer heb geprobeerd. Maar het kon nog dichterbij, nog intiemer. Hoewel ik altijd goed naar mezelf luister en geluisterd heb, laat ik me vaak toch beïnvloeden door anderen. Sorry, kid. bleek op basis van de demo's te gaan over solitude. Dus eigenlijk is het niet zo gek dat ik deze plaat solo wilde maken en uitbrengen.

Uiteraard kreeg en krijg ik hulp hier en daar met het artwork, de organisatie van huiskamerconcerten etc., maar ik heb nog nooit zo ontzettend veel zelf gedaan. Dat gaat van ISRC en streepjescodes aanvragen tot offertes checken, heel veel formulieren invullen en persberichten schrijven, versturen van bestellingen tot de distributie van CD's en LP's.

De distributie deed ik in eerste instantie alleen via mijn eigen webshop. Ik voelde me net Ma Flodder in haar whiskeykelder: ik heb ik-weet-niet-hoeveel postzegels geplakt en enveloppen geschreven. Maar ik zocht ook al snel contact met Plato/Concerto; die wilden de CD’s en het vinyl ook wel verkopen. Omdat dat zo makkelijk ging, probeerde ik het ook bij Velvet; ook die waren enthousiast. Vriendinnen uit Leeuwarden en Nijmegen gaf ik CD’s mee om bij respectievelijk Pop-Eye en Kroese neer te leggen [ook namen en adressen van al de popspeciaalzaken nodig? Download hierrr]. Free Record Shop leek me geen optie, maar een bekende die bij de Free werkt vroeg mij via Facebook waarom zijn winkel mijn album niet verkocht. Het duurde heel even om het helemaal rond te krijgen, maar uiteindelijk heb ik 200 CD’s naar Capelle a/d IJssel verstuurd. De eerste week verkocht Free Record Shop 10 exemplaren van "Sorry, kid." Niet veel, maar distributeur Bertus had er in de eerste week ook nog 'ns bijna 40 verkocht. Dat zijn toch weer 50 exemplaren in 1 week die ik waarschijnlijk zelf nooit had verkocht..."

Over verkopen gesproken: wat schuift dat nou? Is eigen beheer winstgevend? Marinus rekent voor: "Zelf verkopen is absoluut het voordeligst. Klein rekenvoorbeeld: ik verkoop de CD via de site voor €16,99. Na BTW-aftrek (19%) is dat een opbrengst van zo’n €14. Daar moeten de kosten nog vanaf. Bertus levert de CD voor €10 aan winkels en pakt zelf €2,50 voor de distributie: mijn opbrengst bij Bertus' verkopen is dus €7,50. De reden dat ik ook via Bertus verkoop is omdat Bol.com aangaf ook interesse te hebben, maar dat ze daar alleen werken met een bekende distributeur. Ik acht de kans niet groot dat ik nog bij De Wereld Draait Door kan spelen, maar als dat wel het geval is, dan kopen enthousiaste kijkers via iTunes (via Norma geregeld) en Bol.com. Bertus levert aan ELKE platenwinkel in Nederland; wel zo handig dus. Verder heb ik tijdens de 5 theatershows met a balladeer aardig wat CD’s verkocht en verwacht ik tijdens mijn huiskamertourtje (start: 28 maart) ook aardig wat kwijt te raken."

Conclusie: tevreden? Marinus somt de voor- en nadelen van zijn ervaringen met een plaat in eigen beheer op:

De voordelen:

• 100% rechthebbende van deze liedjes ("Dat voelt goed!").
• 100% vrijheid qua artwork. Platenmaatschappijen willen de kosten zoveel mogelijk drukken; logisch op zich.
• Vinyl! "Dat was altijd een grote wens van me", aldus Marinus.

Op een aantal dingen heeft hij zich verkeken:

• Vinylverkoop loopt nog niet storm.
• Albumbudget en het terugverdienen daarvan. "Volgende keer scherpere afspraken maken…" is het devies.
• Pers en promotie is moeilijker dan gedacht: "Ik veronderstelde niet helemaal terecht dat het met Twitter, Facebook en ons mailingbestand niet al te moeilijk zou moeten zijn."
• Radiopromotie was Marinus in eerste instantie niet van plan, maar hij wilde uiteindelijk toch dat radiomakers wisten dat hij een plaat uit heeft. Inmiddels is Erwin Vogel van Pinguin Tune Support zijn plugger: "Een aanrader. Ik ben gedraaid bij Frits Spits, mocht spelen bij TROS Muziekcafé en ben uitgenodigd voor Spijkers Met Koppen voor a.s. zaterdag.

Ik ben nog steeds heel erg trots op de plaat die ik gemaakt heb. Misschien wel het meest van al mijn platen. En ook ben ik trots op mijn aanpak. Ik besef echter wel dat ik dit niet had kunnen doen zonder een fanbase die ik met hulp van zowel de band als EMI de afgelopen jaren heb opgebouwd."

Mooi verhaal, Marinus. Laat goed zien wat je allemaal moet doen om zelf een album uit te brengen, wat het oplevert en wat het kost. En dat gaat niet alleen over geld. Moeite en teleurstellingen zijn ook kosten, net zo goed als leren, plezier en 'een goed gevoel' keiharde opbrengsten zijn. Tot slot een ACTIE voor lezers van dit blog: wie het album bestelt via de website en in de comments 'EHPO' achterlaat krijgt €1 extra korting. Deze actie loopt t/m 25 maart. Support your local scene.

Tweet

a balladeer doet het zélf (3)

Zanger en songschrijver Marinus van a balladeer bracht afgelopen maand zijn solo-album in eigen beheer uit. Twee eerdere albums met zijn band verschenen bij EMI. Hoe kwam dat zo, hoeveel moeite kostte dat, hoe pakte hij het aan en wat leverde het op? Marinus deelt vandaag in 2 openhartige blogposts lief, leed én harde cijfers.

"Het was dinsdag 18 november 2008 toen ik de studio van René de Vries binnenstapte. Where Are You, Bambi Woods?, ons tweede album, was nog geen 3 maanden uit en ondanks de airplay en lovende recensies was ik mijn grote liefde voor muziek kwijt. René wilde weten wat ik kwam doen. Destijds kwam ik niet goed uit mijn woorden, maar ik wilde mooie liedjes zonder einddoel maken. Met alleen de mening van de songschrijver en die van de producer. Precies een maand later had ik een nieuwe plaat in demo-vorm af.

Het is lastig uit te leggen waarom ik Sorry, kid. alleen (zonder band) heb opgenomen en alleen (zonder platenmaatschappij) heb uitgebracht. Met de band hebben we nog nooit ruzie in de studio gehad en EMI heeft a balladeer op vele fronten verder geholpen. Dit is mijn eerste plaat waar ik vrijwel niet over nagedacht heb. Mijn motto was: “Ik voel het, dus ik doe het.” En dat motto heb ik voor deze CD nog steeds.

Door een paar prima BUMA-jaren kon ik "Sorry, kid." zelf financieren. Uiteraard hoop ik al mijn kosten terug te verdienen, maar het zou zo maar eens kunnen dat ik er een paar duizend Euro bij inschiet. Dat vind ik niet heel erg: ik heb 100% de plaat gemaakt die ik wilde maken. En je wil niet weten hoe ongelofelijk trots ik daar op ben! "Sorry, kid." is de mooiste plaat die ik tot nu gemaakt heb en ook de makkelijkste.

Mijn grootste zorg was in eerste instantie de band (waar ik direct goedkeuring van kreeg) en EMI. Met EMI heb ik 2 gesprekken gevoerd. Na het eerste gesprek waren ze in principe akkoord dat ik mijn soloplaat niet bij hen zou uitbrengen. Toen ik tijdens het tweede gesprek - een paar maanden later - wat demo’s liet horen, snapten ze helemaal dat het een plaat voor een klein label of eigen beheer was. Het meeste werk kwam na de opnames. In eerste instantie probeerde ik dat kleine label te vinden dat mijn CD wilde uitbrengen, maar na een gesprek met mijn vader besloot ik uiteindelijk het heft in eigen hand te nemen.

De promotie begon met het persbericht op 7 september 2009: "Marinus van a balladeer neemt soloplaat op". Dit stuurde ik naar zoveel mogelijk media en naar ons redelijk grote mailingbestand. Via Twitter, Facebook en Hyves hield ik zoveel mogelijk mensen op de hoogte van de opnames, vooral door filmpjes vanuit de studio zo snel mogelijk op YouTube te zetten. Dit was de eerste en dit wat mij betreft de indrukwekkendste. En af en toe dropte ik een titel. Zo moest "Why Hitler Loved His Dog" wel nieuwsgierig maken, leek mij.

Ruim een maand voor de release werd ik 36 en liet ik, als omgekeerd verjaardagskado, de eerste track van het album in première gaan: A Little Rain Has Never Hurt No One. Precies 3 weken later ging het persbericht de deur uit met daarin de titel van de plaat en de releasedatum (12 februari 2010). Verder gaf ik een gratis MP3 weg: "More Or Less The Sort Of Shit Ex-Lovers Get Restraining Orders For", nog steeds te downloaden via Bandcamp. En, last but not least, liet ik de voorverkoop van mijn album beginnen via mijn eigen webshop."

Dat lijkt allemaal gesmeerd te lopen. Vanmiddag vertelt Marinus tegen welke problemen hij aanliep, welke relatieve successen hij boekte en hoe zijn boekhouding rond dit solo-album eruit ziet. Maar hij trapt af met zijn 3 favoriete albums allertijden. Tot dan!

Tweet

a balladeer doet het zo (2)

Niclas deelt Marinus' enthousiasme over YouTube: "Een prachtmedium. Het is echt een platform waar je talent kunt ontdekken en waar je als muzikant iets moet kunnen wil je opvallen. Als je niet kunt zingen of spelen heb je niets aan een video op YouTube; dan val je door de mand. Als je wel iets kunt, krijg je al snel support vanuit de hele wereld. Zo nam de dochter van Nick Eede de moeite mij een berichtje te sturen dat zij en haar vader dit een toffe versie van zijn song vinden! Prachtig toch? YouTube is voor mij echt ontdekken en ontdekt worden. Bizar om te bedenken dat al 20.000 mensen over de gehele wereld een video van mij hebben bekeken en beluisterd..."


Marinus vervolgt: "Last but not least: onze eigen site. EMI liet een half jaar geleden weten geen geld te hebben voor een nieuwe. Nou kan ik zelf niet echt sites bouwen, but with a little help from my friends kwam ik een heel eind. Klein beetje Flash, maar voor de rest in HTML. Mijn HTML-taal is niet vlekkeloos, maar ik kan een aardig gesprek voeren. Het forum (dat een prominentere plek op onze site moet krijgen) is ook belangrijk en onze fansite op de hoogte houden eveneens.

En als allerlaatste: nog steeds zoveel mogelijk namen voor onze mailinglist verzamelen. We vragen sinds een paar jaar ook om de woonplaats en de provincie van onze fans. Zo kunnen we voor een optreden in die provincie in de week van het optreden een reminder sturen. Maar we gebruiken onze nieuwsbrief vooral voor het grote nieuws: nieuwe tourdata, clipprimeur (gemaakt door Coart, vanmiddag voor het eerst te zien bij TMF Reaction, daarna direct op onze YouTube) en een nieuw album (eh...)."

[update: daar is-ie:]

Dankjewel, Marinus. Je eindigt met het belang van het updaten en onderhouden van je eigen website. Morgen een boeiende bijdrage van Fulco Polderman over hetzelfde onderwerp.

Tweet

a balladeer doet het zo (1)

Zanger & songschrijver Marinus gaat in op de uitnodiging en geeft een kijkje in de internet-keuken van a balladeer:

"Wat a balladeer aan online promotie doet? Omdat je door al die platforms bijna het internet niet meer ziet, hebben we binnen de band de online activiteiten verdeeld. Welke platforms? Uit mijn hoofd: YouTube, MySpace, Hyves, Facebook, iLike, Last.fm, Fuzz (over missers gesproken!) en sinds kort het alhier bejubelde Bandcamp. Van de meeste platforms ben ik, als paginabeheerder, geen fan. Wat een verademing is Bandcamp dan! Alles is direct (of hooguit na 1 keer kort zoeken of verkeerd doen) duidelijk.

Ik wil dat alles van a balladeer er verzorgd uitziet. Het pimpen van onze Hyve en YouTube heeft me een paar ochtenden (en wat scheldwoorden) gekost, onze MySpace heb ik laten verfraaien door iemand anders. Daar staan sinds een tijdje liedjes van onze nieuwe plaat, waaronder onze nieuwe single ‘Superman Can’t Move His Legs’ (het favoriete nummer van onze fans, met backing vocals van mijn goede vriendin Charlie Dée) en een door onze platenmaatschappij gemaakte Engelstalige bio. Je weet maar nooit of de jongens van Keane een keer het verhaal achter onze nieuwe plaat willen lezen...

Waar ik de laatste tijd het meeste tijd en moeite in steek, is in ons YouTube-kanaal [sluit helemaal aan bij het verhaal van Erwin over You Tube en muziek, red.]. Om onze officiële clips online te zetten, maar ook andere filmpjes. En om zo nu en dan eens te linken naar clips van anderen met onze muziek eronder. Toch leuk als Leon Verdonschot je bij Goedemorgen Nederland recenseert (horen mensen ook eens van een ander hoe goed ons nieuwe album is ;-) en te gek om 'Mary Had A Secret’ onder de promo van Waar Is De Mol? te zien. Ik ben nog druk bezig alle jankmomenten uit ‘Holland’s Next Top Model’ te verzamelen. Daar gebruikten ze een paar seizoenen geleden bij elke traan (de instrumentale versie van) Winterschläfer. Overigens kon ik hier op mijn BUMA-uitdraai helemaal niets van terugvinden, dus ik hoop dat het onlangs ingevoerde fingerprint-systeem van BUMA echt werkt... Mensen die op onze clips reageren, stuur ik een vriendschapsuitnodiging. Het is steentje voor steentje, maar ik geloof in bouwen, bouwen, bouwen."

Vanmiddag meer, waarbij Niclas Marinus bijvalt in zijn enthousiasme over YouTube.

Tweet