Bedankt!

Dat was me het weekendje wel. Prachtig! En wat een fijne reacties.

Samen met een boel andere mensen deed ik onze eigen online coverage van Best Kept Secret, op onze site, Facebook, Instagram, YouTube, Tumblr, Spotify en twee twitter-accounts: @BKSfestival en vanaf en rond het festival via @BKSlive. Ik wil die marketing- en communicatiemensen graag met naam en toenaam bedanken:

Jochem. Met afstand de beste online marketeer die ik ken. En hij werkt lekker bij ons en niet bij jullie. Wat een Ace.

Robert. Wat een ontwerpKONING, met een ongelofelijke drive, visie én toegepaste ADHD. Zonder hem...

Age, voor het continu bijspringen.

Hinne, Steve, Marjolijn en Patricia voor het op weergaloze wijze vullen van @BKSlive met foto's, comments, aankondigingen, Vine's en vooral enthousiasme afgelopen weekend. Helemaal in lijn met het festival.

Lisa en Rick, voor het bemannen van de persbalie en al het heen en weer rennen. Volgende keer een boek mee!

Nick, Karlijn, Juri, Anton en Lisa voor het vastleggen van al die bijzondere momenten op en naast het podium.

Natuurlijk iedereen bij en om Friendly Fire die hier keihard aan heeft gewerkt. Heel gaaf om daar onderdeel van uit te maken.

Robin en Bram, die met hun camera resp. muisknop in de hand een heel weekend hebben doorgehaald om iedere ochtend 3 onwaarschijnlijk mooie aftermovies te kunnen presenteren aan bezoekers en thuisblijvers. Eerder brachten ze het eten & de makers al zo fraai in beeld. Kijk die aftermovies, want hier zijn we met z'n allen ontzettend trots op en blij mee:

Tot slot wil ik jou bedanken. Volgende maand bestaat EHPO op de kop af 5 jaar. In die tijd heb ik gezegd wat ik wilde zeggen, geprobeerd vooral jonge en startende muzikanten met concrete tips, links en door het delen van mijn ervaringen verder te helpen.

Ondertussen is er voor muzikanten en de complete muziekindustrie veel veranderend, verbeterd. Waar ik 5 jaar geleden over droomde en wat ik meende te herkennen is nu werkelijkheid: als beginnende muzikant kun je dankzij internet heel veel zelf, professioneel, razendsnel en betaalbaar. En met veel doorzettingsvermogen en visie ook met (veel) succes. Mijn blog en ervaringen zetten anderen aan hun ervaringen hier ook te delen en dat maakte de inhoud nog vele malen waardevoller, leuker en beter. Daarvoor wil ik jullie bedanken.

Ik heb het gevoel dat er een nieuwe tijd is aangebroken. Wat ik met EHPO probeerde te doen is klaar. Bloggen ga ik vast wel weer doen, op een ander moment, op een andere manier, over andere onderwerpen. Muziek, marketing, internet en sociale media zullen altijd voorbij komen, maar de glasheldere insteek die EHPO heeft en al 5 jaar bovenaan deze pagina prijkt, laat ik los. Eerst met vakantie en in het najaar ergens anders opnieuw beginnen. Of niet. Ik zie wel.

Over een tijdje zet ik bit.ly/Startpunt met links naar alle relevante posts bovenaan deze pagina en bevries EHPO. Vanuit het Startpunt kun je het meeste en belangrijkste altijd terugvinden. De Facebookpagina kill ik op termijn, Twitteren blijf ik m'n leven lang doen en naar muziek luisteren doe je op Perfects.nl. Nalezen kan ook op Keepstream, Storify, Slideshare en op het strand met mijn boek in de hand. Doe er je voordeel mee.

EHPO is dood, lang leve EHPO!

Nagekomen berichten: lieve woorden van Tom, Erwin, Wilbert en Mark, interviews/terugblikken met Bram (Niels Aalberts doet het zo (1), ook over het 'geheim' achter Best Kept Secret) en Marco (podcast, uitgebreid en diepgaand):

Tweet

Er is maar 1 King (en da's een vrouw!)

Fijne Koningsdag! Wij staan op het Lepelenburg, kom langs en sla je slag:

Tweet

Perfect Life & Times of David Cassidy

HIER op @Perfects.nl:

'Mijn favoriete soundtrack? Dat zijn er eigenlijk twee: 'The Virgin Suicides' en 'Donnie Darko'. De laatste is ook mijn favoriete film, maar trek je daar niet al teveel van aan - ik kom zelden in een bioscoop of videotheek.

Beide films hebben ieder twee soundtracks. De bekendste produceerde Air in opdracht van regisseuse Sofia Coppola voor haar 'Virgin Suicides'. Naast het prachtige 'Playground Love', de laatste keer dat het Franse duo een muzikaal potje brak, bestaat hun soundtrack vooral uit ‘score’: meer sfeer dan songs.

Ook 'Donnie Darko' heeft zo’n CD vol geluid dat pas met beeld tot leven komt. Met uitzondering van Gary Jules’ wereldhit 'Mad World', een cover van Tears for Fears, kan ik me er geen noot van herinneren. Des te meer van de treffende rits jaren ’80 hits die ook in de film te horen is. Zo suist hoofdrolspeler Jake Gyllenhaal onder de klanken van Echo & The Bunnymen’s 'The Killing Moon' op zijn racefiets de berg af. ‘Hè fijn, een regisseur met smaak’ flitste in de bioscoop door me heen. Oorspronkelijk wilde regisseur Richard Kelly 'Never Tear Us Apart' onder die openingsscène hebben, maar INXS gaf daarvoor pas toestemming bij de DVD-release.

Wijze les: de director’s cut is niet altijd beter.

Nog passender zijn Sofia Coppola’s muzikale keuzes voor 'The Virgin Suicides'. Haar vijf maagden lopen rond in een van spanning zwangere, soft-focus buitenwijk. Coppola zocht er precies de juiste mix van classic rock, 70’s soul en singer-songwriters bij: Heart, Todd Rundgren, 10CC, Al Green, Gilbert O’Sullivan en het mooiste soft-porno liedje van Air’s klassieke debuutalbum. Gek genoeg zijn de soundtracks met die bepalende songs uit 'The Virgin Suicides' en 'Donnie Darko' veel lastiger te vinden dan die twee CD’s vol muzak. Zo moest mijn exemplaar van 'The Virgin Suicides' uit Canada komen.

In de jaren dat ik nog regelmatig in de bioscoop zat, was ik ook vaak te vinden bij De Subjectivisten, één van de eerste serieuze Nederlandse muziekblogs. Als tijdverdrijf bedachten die de cd-cirkel, een uitwisseling van adressen waarna je op basis van een thema een compilatie samenstelde, op cd-r brandde (dat deed je toen nog...) en opstuurde naar een onbekende. Lootjes-trekken voor muzieknerds dus. Ditmaal was het thema ‘soundtrack voor een fictieve film’. Mijn film mocht dan niet bestaan, de hoofdrolspeler wel: David Cassidy, het grootste tieneridool uit begin jaren ’70. 'Life and Times of David Cassidy' werd de mannelijke tegenhanger van 'The Virgin Suicides', met eenzelfde afgewogen mix van classic rock, melancholie, soul, soft-focus, indie- en collegerock, die ook zonder beeld een samenhangend verhaal moest vertellen. En hoewel mijn hoofdpersoon echt bestaat, is deze muzikale biografie compleet verzonnen.

Na de titel en openingscredits zien we David op het hoogtepunt van zijn roem cruisen over Hollywood Boulevard, de radio op 10. ’Cut!’, flashback naar Davids jeugd, het malle beroep van zijn vader en zomers lang liggen in het gras. Onder het eindshot, de stadslichten van LA vanaf de Hollywood Hills, vertelt de muziek dat David na vele omzwervingen het geluk vindt en opnieuw een prachtige zomer tegemoet rijdt.

En daar tussenin? De beste films en mooiste muziek vertellen hun verhaal zonder al teveel uitleg. Ik beeld me in dat ook de songs op Life and Times of David Cassidy dat doen: hoe zijn tegenspeelster heet, waar en wanneer David haar ontmoet, welke tol de roem eist, hoe hij daarna zijn eigen weg vindt, hartverscheurend huilt als zijn Grote Liefde hem verlaat, maar er bovenop krabbelt en deze biopic zo z’n welverdiende happy end krijgt. Maar misschien heb ik het mis. In dat geval is 'Life and Times of David Cassidy' niets meer dan een verzameling van mijn favoriete muziek.'

1. Takk... - Sigur Rós
2. Since You Been Gone - Rainbow
3. Wichita Lineman - Glenn Campbell
4. Passing Through - Rare Bird
5. Irene - Caetano Veloso
6. I Saw Her At The Anti-War Demonstration - Jens Lekman
7. Lonely Boy - Andrew Gold [lelijke re-recording op Spotify]
8. Make Your Own Kind of Music - Mama Cass Elliot
9. Sunday Morning (orig.: The Velvet Underground) - Matthew Sweet & Susanna Hoffs [niet op Spotify]
10. Summer Madness - Kool & The Gang
11. Sausolito Summernight - Diesel
12. Stay With Me - Lorraine Ellison
13. L'Appuntamento - Ornella Vanoni
14. Lost In The Paradise - Caetano Veloso
15. Goodbye Yellow Brick Road - Elton John
16. He Ain't Heavy, He's My Brother (orig.: The Hollies) - Rufus Wainwright [niet op Spotify]
17. Sad Eyes - Josh Rouse
18. Beautiful Noise - Neil Diamond
19. Summer Is Over - Dusty Springfield

Artwork: Quinten Swagerman

Perfect Life and Times of David Cassidy (according to Niels Aalberts @ perfects.nl) by Perfects.Nl on Mixcloud

Tweet

De onuitputtelijke schatkamer die YouTube heet... (deel zoveel)

Ongelofelijk dat van dit legendarische moment beelden zijn. Kijk dan wie daar naast elkaar staan begin jaren '80! Quincy deed even z'n telefoonklapper open...

Via golddigger Marinus.

Tweet

Omdat je er anno 2013 niet vaak genoeg aan herinnerd kunt worden hoe ECHT fantastisch zingen werkelijk klinkt

Zet die schuif maar open, aan de albumtitel is geen woord gelogen:

Om over de opname en productie nog maar te zwijgen. Aju Holland's Got Talentjes!

Uit deze playlist, ook een aanrader.

Tweet

Perfect Fleetwood Mac

Op dit moment is de voorverkoop van Fleetwood Mac's optreden gestart, 7 oktober a.s. in de Ziggo Dome. Ik ga. Ik moet. Allemaal leuk en aardig zo'n album Top 10, maar natuurlijk volstrekt triviaal en onzinnig: ook in 2012 draaide ik geen album zo vaak als Rumours.

Jarenlang werd soms wat smalend gedaan over de Mac, maar recent betuigden de Groten der Aarde hun schatplichtigheid en liefde: Destiny's Child samplede Welsh witch Stevie Nicks, indie-helden Rilo Kiley namen een sterke plaat op die klonk als de perfecte kruising tussen Rumours en Tango In The Night (en gingen daarna — geheel in stijl — met ruzie uit elkaar), er verscheen een machtige pageturner over de Making Of, Mojo deed de verplichte special, de Klassieker zelf kwam eind vorige maand dik opgetuigd opnieuw uit en werd uitgebreid onder de loep genomen in DWDD. Datzelfde DWDD liet daarna onbedoeld zien hóe ontzettend goed en oorspronkelijk de band is door kipjes Ellen ten Damme en Manuela Kemp Go Your Own Way te laten kakelen. Eerder verkrachtte Van Velzen op vakkundige wijze Landslide (liever niet terug kijken!) door werkelijk iedere emotie en dynamiek uit dat prachtige nummer te wringen. Bah.

Zand erover, want het repertoire van Fleetwood Mac staat fier overeind en Rumours is zo'n zeldzaam album zonder 1 slecht nummer, dat nog net zo goed klinkt als 35 jaar geleden. Beter zelfs. Het kostte moeite om niet elk nummer in deze Perfect te zetten. Rumours = Perfect. Maar er zijn er meer: Landslide, Rhiannon, Tusk, Sara, Big Love (de single en weergaloos solo gespeeld door Lindsey Buckingham), de niet te ontkennen popsongs van Christine McVie en vroege blueshits met Peter Green. Speciale aandacht voor het grootste onrecht uit de muziekgeschiedenis Silver Springs, dat wegens ruimtegebrek Rumours niet haalde, maar veel en veel te goed is om als B-kant van Go Your Own Way te zijn weggestopt. Een grove schande, goedgemaakt op de reissue.

Het inmiddels bekende rock 'n' roll verhaal vol ruzies, coke, echtscheidingen, liefde en haat achter de plaat lees je in dat boek of zie je in de docu. Ik sta 7 oktober voor de derde keer vooraan. Thuisblijvers hebben zoals vaker ongelijk, maar komen compleet aan hun trekken met deze Perfect. Enjoy!

HIERRR.

Tweet

Perfect U2 (according to @ajee) - #Spotify-only, mét schitterende bijsluiter

Een Perfect van een band van het formaat van U2 verdient een inleiding van formaat. Waarin we ook samensteller Arjan van Elk voor je 'duiden' :-), als in waarom hij deze Perfect tot Perfect maakte. Daarna een heerlijke bijsluiter, bol van de fan intel, door Arjan zelf.

''s Lands grootste U2-fan ben ik niet, nooit geweest ook, maar ik heb wel altijd veel respect voor de band gehad. Jaar na jaar brengen ze doorgaans sterke, succesvolle albums uit en doen zichtbaar alles wat nodig is om 'de grootste band op aarde' te blijven. Belangrijkste wapen is meestal een onmiskenbare kneiter van een eerste single voor ieder album, maar in 1991 hadden ze het lef om de megasuccesvolle U2-van-het-grootse-gebaar (de band die ik minder goed trek) op Achtung Baby in te ruilen voor een nieuw geluid dat leende van dance, industrial en Madchester, kaal maar stoer opgenomen door Daniel Lanois en Brian Eno. 'Achtung Baby' is daarmee met afstand mijn favoriete U2-album.

Iets vergelijkbaars heb ik met Muse: hun muziek doet me weinig, maar ik heb veel respect en bewondering hoe ze live met z'n drieën over het publiek heen walsen. Ze schijnen met U2 gemeen te hebben dat er onder en achter het podium een half orkest meespeelt, pedalen intrapt, toetsen en samples beroert om dat alles mogelijk te maken...

Het was 2000, U2 bracht All That You Can't Leave Behind uit, hun 10e en niet per se beste album. Ik werkte bij U2's label Universal en ineens was het eenvoudig om naar een stadionoptreden van ze te gaan. Geld zou ik er normaal gesproken niet voor over hebben gehad, maar ik wilde het toch een keer gezien hebben. Die bewuste tour was back-to-basics: na de grootsheid en megalomanie-met-een-ironische-knipoog van de ZooTV-tour rond 'Achtung Baby', opvolger 'Zooropa' en de kitscherige disco van 'Pop', stond deze tour min of meer weer in het teken van 'het bandje'. Jongens waren we — maar aardige jongens.

We stonden die 31e juli in het Gelredome, waar rond 20.30u de pauzemuziek merkbaar harder werd gezet. Het was duidelijk dat Bono aan de volumeknop zat en de heren een cassette met persoonlijke favorieten hadden opgezet om het publiek op te warmen: hits van The Supremes, de oude Marvin Gaye en een persoonlijke favoriet, Jackie Wilson, kwamen voorbij. Met mijn grote bek schreeuwde ik op dat moment in het oor van een collega: 'Zo goed als dit wordt het vanavond niet meer!' Na een kwartier Motown classics kwam U2 op, de tl-lichten van het Gelredome nog aan, en zette 'Elevation' in. Het publiek reageerde enthousiast, maar werd pas echt wakker toen in de break het stadion in 1 klap duister werd en de spot op Bono gezet. Iedereen op de banken, tot achterin het stadion! Hit 'Beautiful Day' volgde en 4e nummer in de set was 'New Year's Day' (die piano, Klassiek!). Toen halverwege anthems 'I Will Follow' en 'Sunday Bloody Sunday' doodleuk achter elkaar werden gespeeld, draaide ik me om naar diezelfde collega en zei beschaamd 'Hé, wat ik net zei? Dat was het bier. Zoiets doms heb ik nog nooit gezegd.'

Dat is mijn verhaal met U2. Veel leuker en beter is dat van überfan Arjan van Elk, in het dagelijks leven radiopromotor bij EMI (check zijn motto), in een eerder leven bij U2's platenmaatschappij Universal. Zijn liefde voor U2 en heel veel andere muziek is groot, nooit over gegaan en hij kan er machtig mooi over vertellen. Voor deze Perfect schotelt hij ons uiteraard niet gemakzuchtig de hits voor (daarvoor schaf je deze en deze aan), maar tilt een afgewogen selectie parels uit U2's catalogus. Bovenal legt hij minutieus aan niet-fans uit wat er zo briljant is aan deze 4 Ieren. Ik ging alsnog om. Geen mooiere en betere Perfects dan die ván liefhebbers, vóór liefhebbers. Smullen!

HIERRR moet je zijn voor de lijst in Spotify. Onder de tracklisting Arjans must-read bijsluiter. De YouTube-links verwijzen naar de in de tekst bedoelde uitvoering, op Spotify staat de studioversie in de playlist:

Tweet

On the rocks

Meer, via Maarten @VanHooft. Goed commentaar:

Tweet

Perfect Spoorloos (according to @ErwinWijman)

Muziek markeert als geen ander momenten in de tijd. Mooie momenten, vreselijke momenten, geweldige momenten. Je eerste schuifel, de wachtmuziek bij de UPC helpdesk, de muziek waar je je ouders opeens van uit hun dak zag gaan. Muziek laat z'n sporen na... en dat merk je pas echt als die speciale muziek even uit je leven verdwijnt en you right in the face hit als je er dan ineens weer tegenaan loopt. Als je niets vermoedend in de wacht staat bij UPC bijvoorbeeld.

Erwin Wijman deed iets wat iedereen zou moeten doen - en misschien hopelijk is dit het begin van een nieuw Perfect-feuilleton: die geweldige, bijzondere, persoonlijk liedjes bij elkaar zoeken. De liedjes die je tot tranen roeren, die je meenemen naar vervlogen tijden en die je dan weer even kunt terughalen. Doe het voor ons, maar doe het vooral voor jezelf. Ik ga het nú ook doen! Ik bel nú UPC, hopelijk is het druk.

Onder het artwork een fijne bijsluiter, een statement of intent.

HIER vind Erwins zijn Perfect Spoorloos in Spotify,
HIER de download.

'Je kent dat. Hoor je een liedje dat je haast vergeten was, nou ja, 10 of 20 jaar niet meer gehoord hebt, en word je in een flits teruggeschoten naar je jongetjesjaren, je dagelijksuitgaansjaren of andere jaren her, en voel je je als de strenge restaurantrecensent Anton Ego in de culiculthit Ratatouille die in restaurant Chez Gusteau bouillabaisse krijgt voorgezet en zich na één hap geteleporteerd ziet naar zijn jeugd, aan tafel bij zijn moeder, die bouillabaisse gemaakt heeft. Dat gelukzalige gevoel, tranen in je ogen. Bouillabaisse uit je jeugd.

Luxeverdriet.

De Madeleine van Proust.

Ik proefde laatst heel veel van die Madeleines, toen ik in de catalogus van Starzone liedjes mocht uitzoeken. Bij de supermarkt kreeg je stickers met codes voor gratis liedjes, te downloaden bij Starzone, een website van Sony Music Netherlands. Je moet je even langs Rihanna, Usher en Ben Saunders worstelen maar dan kun je duiken in diep water: de catalogus van Sony telt ‘meer dan 500.000 tracks’ van ‘12.000 artiesten’.

Ik stuitte op Younger Girl van Lovin’ Spoonful. Op Sailor. Fleetwood Mac’s Man of the World. Nanci Griffith met de Chieftains. Ik waande me in een snoepwinkel. Meatloaf. Sade’s Your Love is King. Carole King. Je vindt er liedjes terug die je soms tientallen jaren niet gehoord hebt. Will You Love Me Tomorrow? Tijdmachine. Call me sentimenteel, maar bij Celeste van Scott McKenzie houd ik het niet droog. Melanie met Ruby Tuesday: huilen.

Nog zo’n wakker gekust Doornroosje: Darlin' Companion van Johnny en June Cash. ‘Darlin’ companion, come on and give me understandin’.’ Ik ben weer een jongetje van 8 dat op zondagmiddag voor de immense zelfgemaakte luidsprekerboxen van zijn vader naar Johnny Cash live in San Quentin zit te luisteren.

Het is je reinste Spoorloos, verloren gewaande familieleden worden na dertig jaar weer in de armen gesloten. Ballad of Easy Rider van Sandy Denny: who needs Adele of Sandra van Nieuwland? Is het de herfst? ‘Altijd november, altijd regen/Altijd dit lege hart, altijd’, dicht J.C. Bloem. En zo veel liedjes als in een leeg hart passen.'  – Erwin Wijman

Tweet

Mijn album Top 10 van 2012

Goed jaar hoor. Niet 1 of 2 albums die met kop en schouders boven de rest uitstaken, meer een jaar waarin ik met gemak 12-14 albums vond die weliswaar niet van begin tot eind perfect zijn, maar die ik vaak en met veel plezier opzet.

Onderstaande eindlijst kan ik door elkaar husselen en zonder al teveel problemen in willekeurige volgorde herplaatsen – levert net zo goed mijn Album Top 10 van 2012 op. Zeker omdat ik weinig anders met meer plezier draaide dan losse tracks in de met smaak samengestelde Indie R&B playlist van Atze, Perfect Fuzzbox van Johan, Nicolaas Jaar's Essential Mix of de tourbus-tape van Anne Soldaat. Ultieme shuffles. Daarna kwamen onderstaande 10 albums, waarbij ik niet kon kiezen tussen The Many Colored Beast of 10, Ben Folds maar ook Allah-Las jammerlijk sneuvelden. 10 X 2 Tracks vind je in deze Spotify-playlist 2012.

1. Dry The River - Shallow Bed
Was dit Dé Plaat van het Jaar? Neuh, maar iedere kant van deze 2LP zette ik keer op keer op en bevatte minimaal 1 briljante track: Animal Skins op Kant A, History Book op de B-kant, Bible Belt op C en het prachtig exploderende Lion's Den op de laatste zijde.
Favoriete tracks: History Book, Lion's Den, Animal Skins, New Ceremony, Bible Belt.




2. Chromatics - Kill For Love
Het verhaal is zo langzamerhand bekend: Kill For Love is het album dat overbleef na die magnifieke soundtrack van Drive. Met ook dat geweldige geluid, ergens tussen shoegaze, pop, 80's electro en indie, die mooie sfeer en een paar, uh, killer tracks.
Favoriete tracks: Lady, Into The Black, Birds of Paradise, Kill for Love, These Streets Will Never Look The Same, The Page.




3. Jake Bugg - s/t
Vaker gedaan, en vast ook beter: jongen-met-gitaar-en-een-goeie-strot. Maar met bijna 14 klappers en 0 duds is dat nog net zo onweerstaanbaar in 2012.
Favoriete tracks: Broken, Note to Self, Lightning Bolt, Trouble Town, Two Fingers, Someone Told Me, Taste It, Seen It All.




4. Bertolf - s/t
Z'n voorlopig (?) laatste solo-album ('Ik ben liever Noel dan Liam'), maar naar eigen zeggen ook de plaat die hij trots omhoog houdt in het bejaardentehuis: 'Dit was 'em, kids.' Missie geslaagd.
Favoriete tracks: Mary, Burning Bushes, Credo, I Know It Will Pass, Ghost.




5. DIIV - Oshin
Wie riep daar shoegaze? Eén van de hoogtepunten op de laatste LEGUESSWHO, live een kruising tussen My Bloody Valentine, de vroege Ride en Dinosaur Jr. Harde maar prachtige gitaarmelodieën, op elkaar gestapeld tot een overdonderende maar nooit lompe geluidsmuur. Op plaat nog subtieler.
Favoriete tracks: Air Conditioning, Past Lives, Human, Wait, Doused.




6. Tame Impala - Lonerism
Muziek om paddestoelen bij te eten, gemaakt door iemand die continu paddestoelen eet, maar uitstekend is te genieten zonder paddestoelen. Razendknappe psychedelische maar glasheldere productie, geheel in lijn met de titel ingespeeld door 1 man. Dan móet je wel paddestoelen eten.
Favoriete tracks: Feels Like We Only Go Backwards, Elephant, Mind Mischief, Music To Walk Home By, Keep On Lying.




7. Japandroids - Celebration Rock
Weinig lekkerder dan arm, pink en wijsvinger omhoog en meebrullen met takkeherrie. Takkeherrie ja, maar zonder Het Liedje uit het oog te verliezen. Twee man, acht keer raak. Rawk! \m/
Favoriete tracks: Fire's Highway, Younger Us, The Nights of Wine and Roses.




8. John Talabot - ƒin
Op het laatste moment deze Top 10 binnen geslopen, omdat een goede dansplaat nog ontbrak, maar vooral omdat Sander, Henno en Nuno me er net op tijd op wezen. Sterke songs en producties, die hier en daar smaakvol knipogen naar het beste uit de jaren '90 en soms zelfs 10 jaar eerder, zonder gedateerd te klinken.
Favoriete tracks: When The Past Was Present, Last Land, Depak Ine.




9. Bill Fay - Life Is People
Singer/songwriter, cultheld en kluizenaar (vanwaar die titel?!) neemt na tientallen jaren nieuw album op. Hup, voltreffer!
Favoriete tracks: The Healing Day, Cosmic Concerto – Life Is People, There Is A Valley, Never Ending Happening.




10. Frank Ocean - channel ORANGE
Moderne R&B leek ooit een vies woord, want te gelikt, maar na The Weeknd in 2011 dit jaar opnieuw iemand die het genre op een prachtige manier gebruikt om zijn eigen verhaal te vertellen en zich met klassesongs van gladde collega's onderscheidt.
Favoriete tracks: Thinkin Bout You, Pink Matter, Super Rich Kids, Pyramids.

De 10 X 2 beste tracks van bovenstaande albums heb ik verzameld in deze Spotify-playlist. BONUS: bijna 50 van mijn favo 2012-tracks. Enjoy!

Tweet

De onuitputtelijke schatkamer die YouTube heet...

Wat een BAAS. Produceerde dat decennium doodleuk vijf Meesterwerken op rij. Wie deed hem dat na?

Via Clemens.

Tweet

Perfect Mood Swings (according to @AnneSoldaat)

Anne Soldaat is niet alleen muzikant, hij is ook muziekdealer. En hij schuift ons een prachtige selectie van uppers & downers toe, with the tendency to push it as far as he can. Echt weer een geweldige lijst + bijsluiter van Anne zelf.

HIER moet je zijn voor Perfect Mood Swings!

Enjoy!

'Om iets te kunnen zeggen over en bij de Perfect Mood Swings-playlist ben ik 'em eerst weer 'es gaan opzoeken en beluisteren. En toen zag dat Spotify adverteert met haar 'mood agent'. Mijn eerste associatie met dat begrip was een soort digitale politieagent die in de gaten houdt of je stemming wel door de beugel kan of lang genoeg stand houdt. De 'mood agent' als onderdeel van de 'mood police' dus.

Het is iets anders natuurlijk: de mood agent zoekt gelijkgestemde nummers bij de door jou samengestelde playlist. Ga ik helemaal niet aan beginnen - ik ben m'n eigen mood agent en in deze lijst is, grofweg, de eerste helft 'the best of' mijn mood-categorie 'melancholisch/depressief'... en dat dan met een knipoog ;-) Blijmoedig wordt het nooit in die playlist, maar de tweede helft is wat meer 'up', met New Order's 'Thieves Like Us' als een wat vreemde eend in de bijt. Toch een nummer wat me na aan het hart ligt, ik weet nog dat ik de 12 inch bij Boudisque kocht nadat ik 'em bij de VPRO op de FM Radio had gehoord.

En 'Sugar Man' Rodriguez, die heb ik als gitarist in een gelegenheidsband in 2006 of 2007 nog e's begeleid tijdens een eenmalige show op Crossing Border. Ik herinner me nog hoe hij, na aankomst in Amsterdam, wat verdwaasd in zijn leren broek over de wallen schuifelde en bij de Febo op de Oudezijds Voorburgwal iets naar binnen werkte wat hij nog nooit eerder gezien of geproefd had. En vervolgens flink ging blowen. De docu over zijn wonderlijke leven, Searching for Sugar Man, is tijdens de afgelopen IDFA bekroond, geloof ik, vandaar dat ik er even over begin.

Omdat in mijn oorspronkelijke playlist - door Adriaan gespotified - 2 nummers zaten die onvindbaar zijn, heb ik tot mijn vreugde het mooiste Walker Brothers nummer ever én een nummer van Biff Rose kunnen toevoegen. Voor Biff Rose (of, beter, voor zijn muziek) breek ik trouwens een lans in het laatste nummer van Heaven' - Anne Soldaat

Tweet

Perfect Indie R&B (handpicked by @atzedevrieze) #Spotify-only

BAM! Ineens was daar The Weeknd. Het eerste werkende antidote tegen de Guettafication van R&B. Ineens was er weer ruimte voor experiment, wég van de Europop-vibe die in alle R&B-producties opdook. Het avontuur was terug. The Weeknd was al snel niet meer alleen: medestanders en volgers verschenen, een eigen genre geboren. Atze de Vrieze zette de vertegenwoordigers én de highlights van dit genre voor ons bij elkaar. Wat. Een. Lijst. Maar echt. Mijn favorieten: de regelrechte hit van Solange, How To Dress Well, de slow-motion dubstep van XXYYXX, Frank Ocean natuurlijk, de o-zo-fraaie 80's cheese van Bon Iver (ja, zelfs hij), maar vooral het kippenvel van Active Child. Luister en huiver!

Atzes Perfect Indie R&B vind je HIER. The Guardian zet voors en tegens op een rij.
NB: het geweldige artwork is van fotograaf Marcel Christ.

Tweet

Time capsule

Een blog is ook een fotoalbum, een snapshot, een manier om de tekenen des tijds vast te leggen en jaren later nostalgisch op terug te kijken. Dat kunnen George Michael, The Bee Gees, Rod Stewart, David Bowie, Peter Gabriel, The Beatles en zovele anderen beamen. EHPO draagt graag z'n steentje bij:

Geloof me, over 20 jaar ben je me dankbaar!

Tweet

Perfect Piano Klassiek (according to @erwinwijman)

Klassiek. Opeens ben je er klaar voor. Of niet, natuurlijk. Toch even luisteren voor de zekerheid. Veelal geassocieerd met de zondagochtend, maar ik durf te wedden dat je treinreis op dinsdagochtend er óók interessanter van wordt. Schrijver, journalist, liefhebber en kenner Erwin Wijman is even onze Tijl Beckand. Hij laat je luisteren en lezen. Want ook zijn bijsluiter is verplichte kost, hij stipt net even de dingen aan waar je op moet letten. Handig.

HIERRR de lijst in Spotify,
HIERRR de download.

Enjoy!

'Of ik een Perfect Klassiek kan maken, vraagt Wilbert. Eh, ja graag, tuurlijk, maar het is onbegonnen werk, simpelweg omdat de klassieke muziek een mer à boire is. Temeer omdat een beetje muziek ook steeds weer door andere orkesten en uitvoerenden en dirigenten opnieuw wordt uitgevoerd en op plaat vastgelegd. Soms met kleine verschillen, vaker met belangrijk andere aanpak, nadrukken of tempi: wil je Schubert-liederen van Fischer-Dieskau of van Quasthof, wil je Richard Strauss’ Letzte Lieder van Elisabeth Schwarzkopf horen of van Jessey Norman, houd je meer van Chopin-études van Pogorelic, Perahia of Pollini of wil je een Mahler-symfonie van Bernstein of van Haitink - of van Chailly? Soms is de uitvoering zelfs baanbrekend anders, zoals de Matthëus-passie van Bach, waar je kunt kiezen uit sneltreinvaart of slaktempo, authentieke instrumenten of eigentijdse orkestbezetting. En ga maar door.

Nou ja, lang verhaal kort: je moet je beperken. Tot piano, dacht ik, ik begin met piano. De piano is uitgevonden rond 1700 en luidde in feite de (westerse) klassieke muziek zoals wij die nu kennen in.

Perfect Piano (klinkt als een songtitel van Damien Rice). Maar dan nog: hoeveel pianomuziek is er niet geschreven? Ook een zee om in te verdrinken. En doen we dan met zang of alleen instrumentaal? Geen gezeur, alle piano, ook liederen begeleid door piano. We beginnen dik 200 jaar geleden:

1. Mozart, Rondo #1 In D, K 485, door Vladimr Horowitz.
De legende Horowitz. Hij nam dit stuk op net voor zijn dood in 1989, net na zijn tweede comeback als concertpianist. Mozart schreef het stuk in 1786 (label: Deutsche Grammophon).

2. Gioacchino Rossini, 'L’ame délaissée'
Liedje uit 1844, en kijk naar Midnight in Paris van Woody Allen voor de sfeer op de soirées die de dan in Parijs neergestreken Italiaan Rossini hield in de belle epoque. Cecilia Bartoli, de Italiaanse mezzo-sopraan die Rossini (en later Gluck, Salieri en Vivaldi) afstofte, zingt en Charles Spencer begeleidt op piano. Nou, probeer het maar eens droog te houden bij Charles en Cecilia (Decca).

3. Schubert-liederen begeleid door alleen piano. Wie krijgt daar geen genoeg van? Met recht klassiekers. Hier twee liederen van grootmeester Dietrich Fischer-Dieskau begeleid door Gerald Moore op piano. Der Musensohn op 3…

4. Schubert zette een hoop teksten van Goethe op muziek, en mijn favoriet is Gretchen Am Spinnrade, hier in de versie van Elisabeth Schwarzkopf met Edwin Fischer op piano. Je hebt nog nooit een spinnewiel zo mooi horen spinnen als hier (EMI).

5. … en Die Forelle op 5.

Tweet

De mooiste saxofoonsolo allertijden verklaard, door @Tom_Beek

Tijdens de dollemansrit die 2009 was, was een running gag onder leden van Kyteman's Hiphop Orkest 'het verboden instrument': de saxofoon. Enige uitzondering volgens de heren muzikanten: Benjamin Herman. Toen ik Colin ooit vroeg 'Vanwaar die haat?', was zijn antwoord: 'Twee woorden, Niels: Kenny. G.'

Ook Bruce Springsteen splijt de meningen. Mijn liefde voor zijn muziek is ooit aangewakkerd door Jaap Boots en wordt met grote instemming óf volstrekte afschuw beantwoord (I'm talking to you, Erwin!). Er zit weinig tussenin. De afschuw is gebaseerd op Born In The USA, waarvan de tekst doorgaans verkeerd wordt begrepen, en Bruce' imago als all American rockstar in die periode. Mijn liefde is echter gebaseerd op de Bruce van meesterwerken als Darkness on The Edge of Town en Born To Run, romantisch vertolker van universele thema's als overleven, David vs. Goliath en dubbeltjes die nooit kwartjes worden, in songs als Thunder Road, Backstreets en magistrale live vertolkingen als Trapped. Hoor ze allemaal op Perfect Springsteen.

De liefde en haat voor zowel de saxofoon als Springsteen kwamen in 2009 mooi samen toen de laatste een dag eerder in Landgraaf speelde dan Kyteman's Hiphop Orkest. We keken vlak voor het podium, tussen de dranghekken, en zelfs Colin ging om. Bruce en de E-Street Band op het podium zijn something else...

Vandaag komen The Boss en de sax nogmaals samen. Doorbraakalbum Born To Run eindigt met wat mij betreft de mooiste saxofoonsolo ooit opgenomen, eentje die ik nog steeds niet met droge ogen kan horen. Tom Beek mag van mij net zo goed als Benjamin de saxofoon beroeren en vangt Jungleland's solo in woorden:

'Een hartekreet op precies het juiste moment. Een handvol rake noten die door merg en been gaan. Hoezeer het instrument ook uitnodigt tot vingervlugge virtuositeit en harmonische acrobatiek, de muzikale impact van een saxofoonsolo zit hem vooral in emotionele zeggingskracht. Jungleland van Bruce Springsteen, met de hartverscheurende solo van Clarence Clemons, is daarvan een prachtig voorbeeld. Een analyse in drie delen.

Clarence Clemons & Bruce Springsteen (photo by Eric Meola)

1. DE CONTEXT
Clarence Clemons sprak altijd de waarheid. 'Because I'm a Baptist'. En zo speelde hij ook. Hij noemde Springsteen een 'visionair'. Dikke, goudeerlijke noten die geknipt waren voor de rauwe muziek van Bruce. Clemons sprak zijn taal. Hij was de 'gospel' in de E-Street Band. Ze speelden zo'n veertig jaar samen, samen maakten ze muziek die miljoenen in hun hart sloten, samen schreven ze geschiedenis. The Big Man overleed in juni 2011 en de reacties die dat losmaakte, maakt duidelijk hoezeer zijn verlies wereldwijd wordt gevoeld.

Jungleland is het iconische, tien minuten durende, laatste nummer van Born to Run uit 1975, vaak genoemd als een van de beste rockalbums aller tijden. Ik begreep dat het maken van het nummer 'Born to Run' alleen al zes maanden in beslag nam. Maar dan heb je ook wat, blijkt.

Hoe de Jungleland-solo tot stand kwam, is interessant. Springsteen had de solo precies in zijn hoofd en zong elke noot voor aan de boomlange saxofonist. Bij elke detail werd gekeken of het paste, of het werkte, of het goed voelde. Na zestien uur in de studio was de saxpartij af. Springsteen vond zijn eigen manier van werken 'niet makkelijk' en heeft grote bewondering voor Clemons' focus en geduld op dat moment. "We were going after something."

Clemons in zijn eigen woorden: "Jungleland has a kind of spiritual connotation. That's the part that I brought in, that made my space. That is what I brought to the table. Those minor notes and moods of joy, jubilation, sadness and pain. That's what the saxophone did. No words. Just emotion." Ook zegt hij: "The solo on Jungleland saved my life. It brought me out of a place I was in, that was so bad.".

De worsteling om deze plaat te maken, en deze saxpartij eruit te persen, het levensverhaal van Clemons: het is slechts een deel van de verhalen die Jungleland de bijzondere emotionele lading geeft, die elke Springsteen-fan tot in zijn vezels voelt. Jungleland was niet alleen een lang nummer, het was ook het laatste nummer van het album, werd en wordt vaak gespeeld aan het eind van een concert. Dat voedt natuurlijk het gevoel van climax. De tekst beschrijft twee verliefden die midden in het harde straatleven hun weg proberen te vinden, maar hun lot lijkt tragisch. Die worsteling is voelbaar in de muziek. Het is de intensiteit die het hele album zo typeert. In deze saxsolo wordt de opgebouwde spanning verzameld en komt tot een hartverscheurende ontlading. De sax van The Big Man geeft een stem aan datgene wat door niemand in woorden kan worden benoemd, maar zo sterk wordt gevoeld.

De citaten komen uit de documentaire Wings for Wheels over the making of Born to Run. Het fragment over Jungleland begint bij ongeveer 19 minuten. De focus van Springsteen is geweldig. Totale overgave. Het tekent de sfeer waarin de muziek is bedacht. Op de beroemde LP-hoes staat Springsteen schouder aan schouder met de saxofoonreus. "This record is about friendship. When you look at the cover, that's what you see.'

2. DE MUZIEK

Tweet

Het is herfst: bring on de melancholie!

Wat had dit tegen kunnen vallen.

Ik keek er het meest naar uit op Into The Great Wide Open dit jaar (niet voor niets opende hij de bijbehorende Perfect) en hij stelde niet teleur. Een heerlijk compact powertrio dat wílde en met 2 handen vol overtuigende songs 400 handen op elkaar kreeg in de tuin van Het Armhuis. Het zou jonge muzikanten verboden moeten worden met meer dan 3 man te starten.

Maar nog steeds bestond de kans dat z'n debuutalbum een bijeengeraapt zooitje zou zijn, liedjes die na 3 keer draaien alsnog door de mand vielen, dichtgeplakt met strijkers.

Niks van dat alles. Hit na hit: singles Lightning Bolt en Trouble Town, klappers Two Fingers, Taste It, Seen It All, Slide, Someone Told Me, Note To Self en een slimme producer die precies hét toffe in Jake's stem naar boven haalt. Iemand die weet dat hij Oasis-anthems schrijft, maar ze Dylan houdt. En Saffron staat er niet eens op!

De mooiste is deze, gemaakt voor dit jaargetijde:

Het geheim is, naast een onweerstaanbaar goed liedje, het tempo: net niet te langzaam om sloom te voelen, niet te snel om gejaagd te zijn. Exact goed, geen halve bpm teveel of te weinig. Met op 2.16 min. de kauwgombal onderaan het ijsje.

Ik weet: zo'n man-met-gitaar is duizenden keren eerder gedaan, vast ook nog veel beter, maar o o o o wat is deze goed! Jake Bugg for president.

Tweet

Ondergewaardeerd liedje

Vandaag is Deel Je Blog Dag (#DeelJeBlogDag), een goede gewoonte die hier het hele jaar door geldt in de serie ... doet het zo. Op verzoek van Freek Janssen schreef ik onderstaande post voor zijn blog Ondergewaardeerde Liedjes:

‘Daryll-Ann's HP Confirm wilde ik noemen en roemen. Niet alleen vanwege die song, maar vooral vanwege de verborgen track die een halve minuut na het einde start: Soft & Fat. Een briljante hommage aan genie Brian Wilson, muzikaal en tekstueel geheel in stijl van zijn Beach Boys. Hoe vermakelijk en kippenvel hand in hand gaan.

Van de jaren '90 Hollandsche Gitaarschool met Bettie Serveert en Johan verdient het vergeten jongetje op de klassenfoto echter de aandacht: The Serenes. Ik had de onwaarschijnlijk fraaie opener Spirit (Let Me Walk With You), single Every Sunday, Millbank Wood, Here, Wider Green of de titeltrack van tweede album Back To Wonder kunnen uitlichten. Of alle tracks van het klassieke debuut Barefoot & Pregnant. Voodoo Economics, Abiding Place, Follow The Rural Coast, The World Is A Woman's Breast, Rebecca (You're Gonna Be Alright), Trip Down Memory Street: allemaal 5-sterren songs.

Maar het moet ‘The Gathering of Eighteen Years of Silence’ zijn. In slechts 7 woorden een leeg Fries landschap, groene horizon op 40 km. afstand, een jeugd vol melancholie, verlegenheid en gemiste kansen geschetst. Dat wordt onderstreept doordat ‘Back To Wonder’ 10 tracks heeft (meer tracks op een album moet verboden zijn!), waarna Serenes-mastermind Theo de Jong deze track als toegift, een onverwacht toetje serveert. De hele song voelt als een plastic zakje in de wind, waarop je kalm en rustig de plaat uit waait. Fade-out's moeten net zo goed verboden worden, maar voor ‘The Gathering of Eighteen Years of Silence’ bestaat geen beter einde. Wonderschoon.

Het schijnt dat De Jong na 2 goed ontvangen maar matig succesvolle albums met The Serenes en halve reïncarnatie Simmer gedesillusioneerd z'n gitaar aan de wilgen hing en nu post rondbrengt in Friesland. Staan beide albums daarom niet op Spotify? Na Johans afscheid en Bettie's integrale uitvoering van ‘Palomine’ lijkt me de volgende missie van Team Into The Great Wide Open een pelgrimstocht naar Theo's huis om hem te smeken al dat moois nog 1 keer op Vlieland te spelen. Op vrijdagavond ‘Barefoot & Pregnant’, op zaterdag ‘Back To Wonder’ van begin tot eind en op zondag deze toegift. Alsjeblieft, Theo?’

Meer van dit? In de serie geschreven muziek.

Tweet

Wilde Ideeën & Nieuwe Muziek (177)

Het is de week van de prachtclips.

• Maar eerst een mooie keynote op Incubate afgelopen weekend, auteur Simon Reynolds: 'DIY is [...] de nieuwe standaard. We liken, rebloggen, tweeten allemaal. [Is] interactiviteit de nieuwe passiviteit? Het analoge tijdperk kende al een crisis van overproductie. In 1985 heb ik er eens een stuk over geschreven in een fanzine dat ik toen runde. Nu is dat nog veel sterker. Er is een miljoen blogs om alles te verspreiden. Zo is een 'excess of access' ontstaan.' Ik preek hier regelmatig het DIY-evangelie, maar herken wat Reynolds zegt. What's next?
• Vraagt ook voormalig TuneCore CEO Jeff Price zich af: On the end of the New Music Industry transformation. 'The new system will not be perfect by any stretch. Like it is with any system, there will be great things and bad things. But I strongly suspect that the worst of the new system will not be considered that bad when compared to what was. That is, until the next disruption occurs and it all starts over again.' Boeiend stuk, zowel een korte geschiedschrijving, stand van zaken als blik op de toekomst voor muzikanten. Het nieuwe systeem is inderdaad niet zonder problemen of fouten, maar vast beter dan 52 Ways to screw an artist (4 decennia Warner Bros vs. James Taylor - treurig). Price' afsluitende opsomming over taken, toegevoegde waarde en status van labels en platenmaatschappijen overlapt met de verdeling die ik een jaar of 4 geleden maakte in de serie 180˚ anders (onderaan beginnen met lezen).
• De grote jongens zijn zelf ook aan de beurt: 'EMI moet onderdelen afstoten voor overname', door Universal. Is vandaag goedgekeurd.

• If you want to get paid: 'As amateurs are happy to do the work that professionals used to charge for, the best (and only) path to getting paid is to redefine the very nature of professional work. Scarcity is a great thing for those that possess something that's scarce. But when scarcity goes away, you'll need more than that.'
• Betalen kan ook middels crowdfundplatforms (gisteren riep ik op ervaringen met indiegogo te delen), maar controverse ontstaat over financiële stromen en transparantie bij enkele Kickstarter-projecten (via Richard). Mind you: Kickstarter is geen winkel. Die was er al over Spotify. Deze tweet voegde ik toe aan blogpost Controverse: de doorbetalingen van Spotify:

• *Nieuwe* a balladeer komt eraan op 19 oktober a.s., nieuwe Prince lijkt een *hele oude*. Torre Florim van De Staat doet ook een oudje: The Prodigy's Firestarter. En na The Vaccines en Miike Snow nu ook de volledige nieuwe Band of Horses integraal op 22tracks, opvallende primeur voor een artiestenalbum aldaar. Leuk! Heroism's EP staat op een USB-stick en zit in een pakje sigaretten, alles op Patrice Baumels label is *gratis* op Soundcloud, ook zijn eerste single. Dan die 3 prachtvideo's: allereerst de terugkeer van de Freggels (YES!) in de *nieuwe* clip van Ben Folds Five (wiens nieuwe album een absolute return to form is), clip Frank Ocean en een derde prachtexemplaar:

• En de *nieuwe* Twitter profielpagina is er. Ook voor bands? The best social media sites for bands.
• Naar toe: Bowie-overzichtstentoonstelling in Londen volgend voorjaar.
• Should Google do more to combat music piracy? Die vraag is in dat artikel aanleiding voor wat simpel, heel concreet en zeer effectief SEO-advies aan klagende artiesten en labels (via Jos). Eerst je sh*t voor elkaar hebben, dán klagen!
• Reactie NVPI op het wetsvoorstel Auteurscontractenrecht: 'Die is niet erg positief'.
• Timo analyseert: de effecten van de komst van Amazon naar de Nederlandse boekenmarkt.

• Kijk, in de #1 van deze Radiohead Kippenvel Top 10 kan ik me vinden!
• En hier moest ik afgelopen week het hardst om grinniken: #Gordongate. NRC schreef net als ik over Gordons optreden voor de VVD op verkiezingsavond, Gordon stuurde een boze brief en columnist Marcel van Roosmalen reageerde heerlijk onder de gordel. Haha!

Tweet

Wilde Ideeën & Nieuwe Muziek (175)

Ik zit op Vlieland, kijken en luisteren naar dit. Wat links en berichten voor thuisblijvers:

• Haha, Lefsetz over wereldwijde hype #GangnamStyle. Leuk om te lezen hoe hij deze gimmick aan de opkomst van K-Pop, de muzikale vernieuwing in Korea vs. de muzikale stilstand in Amerika koppelt: '[It] puts a smile on your face and flips your brain’s creative switch. You tell yourself “I can do that!” And you can. Without Simon Cowell. Without Lucian Grainge. Without Doug Morris.' In zijn mailbox wordt iets interessanters gezegd door ene Ron Radom, over creativiteit, lef en dalende productiekosten: 'Don't get it twisted, this is a very high-budget video for the current marketplace, but the big risk is using that big budget and [...] and not playing it safe with the same stock performance video we've seen with the majority of Top 40 acts.' Maar het venijn zit wat mij betreft in zijn P.S.: 'Many people inaccurately attribute smaller video budgets in the modern era as a result of declining record sales, which is partly true, but in reality the advances in digital video technology in the last 36 months alone have eliminated the need for half of the budget line items on a video made as recently as 7 years ago.' Dat laatste zegt *alles* over wat filmmakers en studio's de komende jaren te wachten staat (lees: de muziekindustrie, uitgevers, journalisten en kranten achterna)...
• Prachtig gedaan [click to enlarge]:

• *Oude* muziek: The Wood Brothers coveren Michael Jackson, Sharon van Etten & Shearwater doen Tom Petty, z'n Heartbreakers & Stevie Nicks (beide sessies via Oxysept). Die *nieuwe* Vaccines is OK (verrassend voor zo'n typische 1-album-heel-leuk-maar-daarna-echt-niet-meer-band) en deze reggae-remix van een oudje trek ik ook best. Komt door This Is England, vorige week uitgezonden op Canvas. Fijn dat iemand daar dan een bijpassende Spotify-playlist bij maakt! Verder: prachtig geanimeerde huisvlijt met keukenspullen van BAM!, vermakelijk verslag van de Noord-Amerikaanse tour van Nobody Beats The Drum, *nieuwe* clip Sunday Sun (van EP II, *gratis* te downloaden) en de nieuwe Case Mayfield-single, speelt-ie vanmiddag ook op Vlieland (“Als ze hun mond niet houden, schop ik ze de zee in”), van 10:

• De legendarische Hal David dood, St. Paul vat het het best samen. Kippenvel, Pauls handelsmerk.

• Is de wens de vader van de gedachte? Voor content 4.0 zijn we bereid te betalen. Ook voor Spotify? Spotify is said to profit from its subscribers, but lose more luring them (via Job). En zo heel stilletjes is inloggen met Facebook ook niet meer verplicht.
• Dat was leuk, afgelopen zondag in de Tolhuistuin, vraagt om een reprise:

• Naar aanleiding van de door Gers Pardoel verloren rechtszaak: Artiestenmanagers & goodwill (blog).

Opnieuw weinig te lachen deze week...

Tweet