@Vanderbuyst doet het zo (slot) - over inzet, fans, complimenten en je conditie

Wat een topserie! Willem Verbuyst, oprichter en gitarist van Vanderbuyst (site, Facebook, YouTube, Twitter, Last.fm en MySpace), vertelde afgelopen maandag over de verhoudingen binnen zijn hardrock-trio, eergisteren over verdeling van taken, gisteren over drinken voor, tijdens en na de show. Vandaag over fans, repeteren, complimenten en feest. Klik de complete serie van 4 delen aan met tag Vanderbuyst.

Willem: 'De kracht van Vanderbuyst is een combinatie van factoren en we realiseren ons dat onze fans daar een groot aandeel in hebben. Er zijn veel bands en als je denkt dat mensen op jouw band zitten te wachten, zal je dat toch echt moeten afdwingen. Wanneer je besluit dat jouw band meer dan een hobby-project is, moet je jezelf aan een kritische blik durven te onderwerpen. Zeik je zelf maar eens goed af à la Idols.'

Het uiterste uit jezelf halen
'Toen we met Vanderbuyst uitspraken wat we wilden, werd ook meteen helder dat we behoorlijk wat werk moesten verzetten om die afgesproken doelen te bereiken. Dat is de eerste test. In principe heeft niemand tijd om 3 keer per week te repeteren. Dit betekent dat je dingen moet opofferen om dit te realiseren. Bij onze vorige plaat oefenden wij 2 à 3 keer per week, naast de shows in het weekend. Verder moet je thuis ook oefenen. Dit is geen sinecure. Nu zijn we bezig met het voorbereiden van onze derde plaat. Barry heeft bijna wekelijks drumles, Jochem regelmatig zangles: je moet bereid zijn het uiterste uit jezelf te halen. We leggen de lat hoog en ook de doelen worden continu verlegd.'
Muziek is geen wedstrijd maar... 'als je optreedt met de intentie om de bands voor en na je te verpulveren, haal je het beste uit jezelf. Onze slechtste show moet nog steeds veel beter zijn dan die van de gemiddelde band: dat is de insteek! Vroeger gebeurde het wel eens dat een show niet vet genoeg was naar onze zin, dan planden we meteen een extra repetitie in. Dat is gelukkig niet meer nodig. We oefenen standaard tweemaal per week, dat met de vele optredens erbij. Je kunt gerust stellen dat we behoorlijk ingespeeld zijn.'

Complimenten
'Vaak krijg je als band en muzikant complimenten. Hoewel je het op het podium niet zou zeggen ben ik van nature verlegen en heb moeite met aandacht en complimenten. Daarnaast ben ik niet snel tevreden. In het begin, als iemand zei dat hij het te gek vond dan wilde ik dat nogal eens wegwuiven: “Tja, was wel aardig, maar dit en dit ging mis...” We hebben geleerd dat dit echt niet kan. Álle shows zijn te gek. Als iemand een show de gaafste van zijn leven vond, wie ben jij dan om dat gevoel de grond in te boren? Want dat is wat je doet. Ten eerste moet je mensen niet lastig vallen met het feit dat je een Em6 in plaats van een Em7 hebt gespeeld; dat horen er maar weinig. Dat technisch geneuzel is uiteindelijk ook niet relevant. Op één staat dat de mensen met een goed gevoel naar huis gaan. En als je bevestigt dat dit inderdaad een vette show is geweest, wordt dat gevoel alleen maar sterker.'

Fit
'Als je op het podium staat ben jij diegene die de mensen willen zijn. Iedereen zou wel eens op het podium willen rocken met een gitaar voor honderden mensen, om daarna aan orgies deel te nemen. De meeste mensen hebben ofwel geen muzikaal talent, zijn te verlegen, hebben ooit de verkeerde beslissing genomen, helemaal geen zin om hun hele leven in het teken van een band te zetten enz. Maar op zo’n avond geef jij ze de kans om dichtbij dat gevoel te komen. Maak dat waar! Dus niet als een gepofte aardappel wat aan die snaren plukken. Nee, fit en geoefend de beste show geven [er is een reden waarom Springsteen op z'n 60ste (!) nog iedere avond een show van 3 uur (!!) kan geven...]. En uiteindelijk – en dit is belangrijk – draait het om de chemie tussen band en publiek. Hoewel we daar op een podium staan te knallen, zijn wij niet anders dan ons publiek. Na een week schijtwerk kan iedereen los, vluchten, en even die negativiteit uit het hoofd bangen. Samen maak je het feest!'

Wat een schitterend verhaal, Willem. Ben het met werkelijk iedere letter eens en het is zwart-op-wit een manifesto van jullie band. Geweldig, kunnen anderen een voorbeeld aan nemen. Ontzettend veel dank voor het delen!

Tweet

@Vanderbuyst doet het zo (3) - bier voor, tijdens en na de show?

Willem Verbuyst, oprichter, gitarist en naamgever van Vanderbuyst (site, Facebook, YouTube, Twitter, Last.fm en MySpace), vertelde eergisteren over de verhoudingen binnen zijn hardrockband, gisteren over verdeling van taken. Vandaag over opwarmen, drinken voor, tijdens en na shows.

Bierrrrtje?
Willem: 'Je ziet wel eens bands die compleet doorgezopen op het podium een nummer staan te verkrachten. Ik vraag me af: wie zit daar op te wachten? Eerlijk gezegd vind ik dat een belediging voor de mensen die een kaartje hebben gekocht en de moeite hebben genomen om naar je band te komen kijken.''Met Vanderbuyst drinken we geen alcohol voor de show. Muziek maken is topsport. Als gitarist maak je met je vingers minuscule bewegingen. Een snaar opdrukken kan op velerlei manieren en elk klein detail hierin is bepalend voor hetgeen wat je tot uitdrukking brengt. Alcohol beïnvloedt je motoriek. Wordt het niet beter van, simpel. Ga maar eens een uurtje rennen met 3 biertjes op. Ben je snel buiten adem omdat je minder controle hebt over wat je aan het doen bent. Eerst muziek, daarna het feestje. In begin hadden we de afspraak hooguit 2 à 3 biertjes voor de show. Dat ging eigenlijk prima totdat we een paar keer pech hadden; een kabelbreuk of een stok die doormidden ging. Deze dingen hou je niet tegen. Waar je wel wat aan kan doen is je reactie hierop. Die reactie, vonden wij, was met bier op te traag. Het gaat hier om seconden en de mensen hebben het vaak niet eens door dat een drumstok is gebroken en ondertussen alweer is vervangen. Maar als je gedronken hebt, duurt het net wat langer en zit je vaak tot een minuut na hier nog over te malen: heeft iemand het gemerkt? Ben ik wel weer goed ingevallen? Blah blah blah. Daar wordt je spel niet beter van. Geen bier voor de show. We moesten na een poos tegenover elkaar ook bekennen dat we nu veel meer van de show kunnen genieten.'

Opwarmen
'Wat we wel doen voor de show is opwarmen. Jochem neemt wat zangoefeningen door en Barry zit wat te roffelen. Ook ik zit vaak al een uur van te voren te pingelen. Wanneer we een nummer niet helemaal lekker hebben gespeeld de dag ervoor, proberen we die in de soundcheck te doen. Mocht dat niet lukken, nemen we het unplugged door in de kleedkamer. Ook hebben we een poos de eerste 3 nummers van de set met zijn drieën doorgespeeld kort voor de show. Zelf speel ik nog steeds de eerste stukjes van de set door. Werkt erg goed. Ben je meteen gefocust. Barry wil ook wel eens wat fitness doen voor de show. Hij krijgt er energie van. Bij mij werkt dit averechts. De energie die ik in 10 opdrukjes steek wil ik liever bewaren voor op het podium. Ik merk dat ik ook wel eens behoefte heb om me af te sluiten. Vaak deel je met meerdere bands de kleedkamer en zijn de muzikanten die voor je hebben gespeeld al flink aan de pils en is het lekker druk. In de gang is het dan vaak te koud: je gitaar ontstemt als een gek en je spieren komen vast te zitten. Als ik die rust nog heb doe ik mijn oordoppen in, capuchon op en ga gewoon in de hoek staan. Ziet er misschien een beetje psychotisch uit maar werkt prima.''Wat we sinds kort net voor het betreden van het podium doen is een soort “group yell” of “group hug”. We zijn er nog niet helemaal uit hoe of wat, en dit klinkt waarschijnlijk behoorlijk gay, maar je moet denken aan zoiets als bij rugby: voor je het veld opgaat brul je elkaar ook even wakker en benadruk je dat je met het team de hele wereld aan kan. Het geeft een extra rush net voor je opmoet. Ook hebben we de afspraak dat als iemand niet bezweet van het podium afkomt die een groot probleem heeft. Ik ben zelf vaak helemaal buiten adem. Onze instelling is: spelen alsof het de laatste show van je leven is.'

Feestje
'Na de show kunnen we dan eindelijk aan het bier en is er ruimte voor een feestje. Maar meestal wacht de volgende dag weer een show. Ook hier: mensen hebben een kaartje gekocht en verdienen een net zo gave show als de dag ervoor. Een slechte show door een katerhoofd is not done. Als jij helemaal klem kan gaan zonder de volgende show te verneuken heb je mijn zegen.'

Morgen, in het slot van deze serie, Willem over fans, complimenten, repetities en muziekles. Prachtserie!

Tweet

@Vanderbuyst doet het zo (2) - over de taakverdeling, sjouwen en vuile was

Willem Verbuyst, oprichter, gitarist en min of meer naamgever van Vanderbuyst (site, Facebook, YouTube, Twitter, Last.fm en MySpace), vertelde gisteren over de verhoudingen binnen zijn hardrockband. Vandaag over de taakverdeling binnen het trio:

'Ga je vaker op pad en word je wat bekender, dan komt er een moment dat je extra hulp nodig hebt. Je kunt niet alles meer zelf. Het gaat om dingen als websites bouwen tot het chauffeuren omdat je 3 shows op een dag hebt of live mixen. Hoe meer groupies, hoe groter de kans op vrijwilligers.'

Geld
'In het begin is er geen geld. Als je geluk hebt krijg je wat bonnen voor bier. Later staat er een kratje pils, en als het wat beter loopt komt er een onkostenvergoeding. Voordat er sprake is van gages heb je vrienden die wel eens willen rijden of helpen sjouwen. Belangrijk is om je te realiseren dat deze mensen niet het commitment hebben zoals de band dat zelf heeft. Je mag niet verwachten dat zij zich een hernia sjouwen omdat jij in een “gaaf” bandje speelt. Het is ridicuul te eisen dat zij een feestje moeten missen omdat je zelf niet wil rijden. Zolang je ze niet kunt betalen moet je bereid zijn net zoveel en waarschijnlijk meer te zweten dan zij. Dat hebben wij met Vanderbuyst ook duidelijk met elkaar afgesproken. Als een vriend meegaat als roadie staan wij niet met lege handen te kijken. Samen de bus uitladen en inladen. Zij zijn een essentieel onderdeel van het team: ze verlichten het werk waardoor jij meer energie hebt voor de show. Die extra hulp is erg fijn, dat moet je koesteren. Verantwoordelijkheid is ook zoiets. Je betaalt ze in eerste instantie niets, dan moet je niet denken dat zij de gehele verantwoordelijkheid van toermanager op zich nemen. Wees duidelijk in wat je van wie verwacht!Dat proberen we sowieso in het algemeen te doen: dingen duidelijk afspreken. Er is vaak een taakverdeling. Tijdens de rit heen of bij aankomst maken we al een soort van planning. Belangrijke maar vervelende vraag: wie rijdt terug? Die persoon blijft nuchter. Wie doet de merchandise? Wie haalt straks het drumstel van het podium? Wie zorgt voor de gastenlijst etc. Snel kom je er achter wie wat het beste kan en dan loopt alles op een gegeven moment gestroomlijnd.'

Commitment
'Je eerste investering is een geluidsman. Geluid kan een band maken of breken. Vaak is dat de eerste persoon die geld aan een band verdient. Dat kan soms zuur zijn omdat hij een paar keer een uurtje per week komt mixen, terwijl jij je hele leven in de band steekt. Maar vergis je niet, hij of zij zit een hele dag in de bus en is uiteindelijk voor een vakman zwaar onderbetaald. Ook hier weer: ga er niet van uit dat hij diezelfde commitment heeft. Hij is geen roadie en geen chauffeur, als hij daar wel bij helpt mag je je dankbaarheid tonen.''Bij het uitladen hebben we vaak een checklist [op bovenstaande foto te zien op de binnenkant van de tourbus], een lijst van de spullen die in de bus staan, in vaste volgorde. Hier vinken we aan wat er uit en weer in gaat. Zo heb je een extra check. We hebben wel eens een basgitaar in Oost-Duitsland laten staan. Die kwam per post uiteindelijk wel terug, maar dat is natuurlijk ongelooflijk lomp. Als we alles hebben ingeladen, altijd een laatste check; better be safe than sorry. Ook spuiten we tegenwoordig overal ons logo op in felle kleuren. Naast het feit dat een Vanderbuyst flightcase heel herkenbaar wordt, werkt het mee aan het promoten van je band. Hoe vaker mensen je logo zien hoe beter. In de kleedkamer hebben we tegenwoordig een krat voor de vieze podiumkleren; te vaak bleef een t-shirt ergens hangen. Nu gewoon het stinkkrat in, wat vervolgens achterin de bus gaat. Nog een tip trouwens: geen vuile zweetwas voorin; wordt niemand vrolijk van. Scheten zijn al erg genoeg.'

Morgen vertelt Willem over opwarmen, een group yell en vooral: bier voor, tijdens en na de show. Belangrijk (en leuk) onderwerp!

Tweet

@Vanderbuyst doet het zo (1) - over de verhoudingen binnen de band

De Nederlandse hardrockband Vanderbuyst (topnaam, fijne functionele site in stijl, te vinden op Facebook, YouTube, Twitter, Last.fm en, jawel, MySpace) volg ik met meer dan normale belangstelling. Vaker roep ik hier dat internet uitgelezen kansen biedt voor muzikanten, bands en producers met een onderscheidend verhaal, eigen stijl of niche. Ook (juist?) als die niche volstrekt a-modieus is en tegen elke trend van De Smaakpolitie ingaat. Naam, logo (geïnspireerd door grote voorbeelden - goeoeoed!), t-shirts, haar, broeken en gympen van trio Vanderbuyst voldoen aan al die eisen, en meer:Daarom deze week de tips, lessen en adviezen van oprichter, naamgever en gitarist Willem Verbuyst, in lijn van de 4-delige serie tips die gitarist Hubrecht van Destine eerder deelde. En ik beloof: dit wordt goed. Heel goed!

Willem: 'Kortgeleden ben ik gevraagd of ik mijn ervaringen met Vanderbuyst wil delen. Misschien had ik wat tips of mislukkingen waar andere muzikanten van kunnen leren? In eerste instantie voelde dit vreemd, omdat ik het idee heb dat we zelf net de kinderschoenen aan het ontgroeien zijn. Toch heb ik zelf altijd veel geleerd door het lezen van ervaringen van andere bands. Misschien zit in het volgende wel wat bruikbaars. Zien hoe het niet moet is misschien nog het meest interessante.'

Enthousiast of ambitieus?
Willem: 'Een cliché maar waar: een band is als een relatie. Sterker nog, ik denk dat ik ondertussen meer aan de scheten van Barry en Jochem gewend ben dan aan die van mijn vriendin. Als je gaat toeren zit je 24 uur per dag, soms wekenlang, met elkaar opgescheept. De eerste knal is grappig, de laatste kunnen voor veel frustratie zorgen. Er ontstaat een haat-liefde verhouding. En ik denk dat wij veel hebben geleerd door deze relatie te analyseren. Daarover later meer.

Een relatie heeft altijd een begin. Wij waren al vrienden voordat we met Vanderbuyst begonnen. Ook hadden we al vaker met elkaar in bands gespeeld, maar nooit zo ambitieus als nu. Ik vind het belangrijk om snel te weten waar het heengaat; of we wel dezelfde doelen hebben, bereid zijn dingen opzij te zetten etc. Ik hou er niet van om teleurgesteld te worden omdat iemand ineens toch niet zo gemotiveerd blijkt. Dat heet enthousiast, niet ambitieus. Optredens afzeggen omdat de drummer naar de verjaardag van de kat van tante Flats moet, gaat er bij mij niet in. Bij het starten van een band moet je natuurlijk niet meteen alles op slot gooien door direct al je kaarten te laten zien; er is ook een soort paringsdans. Je moet elkaar verleiden met dromen die je hebt en de ander ervan proberen te overtuigen dat jij die dromen met hun kunt waarmaken. Tegelijkertijd realiseer ik me: we zijn mensen, en wat we vandaag zeggen betekent morgen misschien heel wat anders. Dat maakt het soms lastig. Ik ben zelf iemand die het liefst ook extreme situaties bespreekt. Je gaat er niet vanuit dat je na 2 jaar al een toer doet van 3 maanden, maar ik wil weten of dat dan een probleem zou zijn. Vaak is het: dat zien we dan wel. Dat is voor mij niet genoeg. Een band is net als een relatie: een commitment voor langere tijd. Ook daar beloof je elkaar trouw in meerdere scenario’s. Duidelijkheid vanaf het begin bespaart je veel onzin discussies.

Verder is bij ons de verhouding min of meer democratisch. Maar omdat alles zo hard gaat en we veel willen, moeten er soms wat knopen doorgehakt worden die in een democratisch veld wel eens voor een patstelling zorgen. We hebben afgesproken dat we er in principe met zijn drieën proberen uit te komen, maar als dat vastloopt heb ik een soort veto-recht of extra stem. Ik geloof in het idee van één kapitein op het schip [ik ook], maar die bestuurt ook geen driemaster in zijn eentje.'

Communiceren
'En blijven communiceren. We hebben wel eens een zware toer gehad doordat we te weinig praatten. De basis van Vanderbuyst is vriendschap. Vanderbuyst is daarnaast ondertussen ook een bedrijf. Vorig jaar is duidelijk geworden dat iemand wat meer tijd in de band moest gaan steken. Dat was in eerste instantie geen bewuste ingreep. Een grote fout bleek achteraf. Boven het leuk stukje muziek maken komt er boekhouden, planning, management, netwerken, het doen van interviews etc. bij. Dit kwam voornamelijk op mijn schouders terecht. Grotendeels omdat ik degene was die met weinig overleg ermee aan de slag ging. Op een gegeven moment was de scheidslijn tussen vriendschap en werk verdwenen. Als je dan een zware periode hebt, bijvoorbeeld een toer met weinig slaap, dan lijkt alles werk en heb je niet meer die vriendschap waar je op terug kunt vallen. We hebben dat na die bewuste toer ook uitgesproken en vriendschap en respect zijn helemaal terug. We zijn ons veel bewuster van het feit dat dit naast het beleven van een jongensdroom ook harde business is. En duidelijk is dat ik naast de vriend ook de zeurpiet met de agenda en boekhouding ben. Nu kunnen we deze rollen gelukkig los van elkaar zien, en is onze relatie weer gezond.'

Allemaal ware woorden. Morgen vertelt Willem over de taakverdeling binnen de band.

Tweet