Drummen doe je zo (15) - je stokken

Eerder schreef Bram de Wijs een 12-delige serie over hoe de drums van het tweede album van zijn band Only Seven Left zijn opgenomen, dit keer enkele aanvullende blogposts over live drums. En dan niet over zijn drumkit maar over alles eromheen. Vragen en verzoekjes zijn welkom.

'Stokken, ja. Het meest voor de hand liggende van je gear, maar ook heel bepalend. Voor je sound bijvoorbeeld, probeer maar eens. Dik, dun, lang kort, plastic tip, ronde tip: het maakt allemaal verschil (zeker op je bekkens).'

Cadeson
'Ik begon, toen ik twaalf was, met Vic Firth. Volgens mij ook 5A. Stokken waren duur, maar ik mocht van de buren niet urenlang drummen, dus ik versleet ze niet zo snel. Toen ik in punkbandjes ging spelen, werd dat anders en ging ik op zoek naar een goedkoper alternatief. Na alle mogelijke merken geprobeerd te hebben, ontdekte ik een signature serie van Cadeson die onverwoestbaar bleek. Een merk uit Taiwan met een Nederlandse endorser: Dave van Beek (Acda en De Munnik). Niet speciaal een groot voorbeeld voor me, maar schijnbaar iemand die ook van stevige stokken houdt.'

Pro-Mark
'Ik weet niet wát er gebeurde, maar misschien was de originele Dave van Beek-stokken-boom op want plotseling sloeg ik zijn stokken als luciferhoutjes stuk, soms wel twee per liedje. Ik ging weer experimenteren en kwam uit bij Pro-Mark. Niet te duur, in balans, mooi lang, niet te zwaar en eerlijk is eerlijk: stevig. Ik ben door de jaren heen wat zachter gaan slaan (of misschien: meer ráák dan hard), maar breek er nu gemiddeld één per drie shows. Wat enorm scheelt is dat ik m’n bekkens sinds een paar jaar een stuk lager (ongeveer schouderhoogte) heb: ik sla er nu ook echt op in plaats van tegenaan. Christian Oskam deed een mooie stokkentest op zijn blog.'

Live
'Ik bestel mijn stokken in pakken van 24 bij de importeur. Hoewel de stokken van Pro-Mark gewogen zijn en dus als een paar bij elkaar horen, liggen ze bij mij vaak met z’n allen in de la van de roadiecase. Tijdens de show heb ik er altijd 6 bij de hand: links 2 in een houder, rechts 2 in een houder, en 2 in de handen.'

Studio
'Voor de plaat experimenteerden we met drumkits, microfoons en vellen, maar nauwelijks met stokken. Het is nu eenmaal fijner spelen met een vertrouwd gewicht en lengte. Voor de tom-overdubs die echt lomp moesten klinken pakte ik een stel dikke Vic Firths en als ik (bij hoge uitzondering, want ik haat gepingel op bekkens) een ride echt gedefinieerd wilde hebben, pakte ik soms een nylon tip.

Overigens ben ik één keer in mijn leven bij een show aangekomen zonder stokken. Vergeten. We speelden met NIRC in Hoofddorp. Ik las net dit verslag ervan terug:

“This time we replaced some UK band. The booker promised us the place would sell out, but just a bunch of skaterkids and some gothics showed up. We were there all day, waiting for the soundcheck and waiting for the promised Chinese food. By the time it arrived we were so hungry we all ate too fast and got sick when the show started.”

Mooie tijden.'

Tweet

Drummen doe je zo (14)

Eerder schreef Bram de Wijs een 12-delige serie over hoe de drums van het tweede album van zijn band Only Seven Left werden opgenomen, dit keer enkele aanvullende blogposts over live drums. En dan niet over zijn drumkit maar over alles eromheen. Gisteren over triggers, vandaag meer over Brams gebruik van drumsamples. Vragen en verzoekjes naar aanleiding van deze serie zijn welkom.

'Sinds de vorige tour gebruik ik de Alesis SamplePad om live samples aan te sturen. Om een beetje te wennen begon ik met wat eenvoudige percussie-sounds zoals claps en een subkick. Dat was leuk: bijvoorbeeld bij het verlengde trommel-einde van Love Will Lighten The Dark kon ik er af en toe wat onverwachte samples doorheen gooien.'

Intro
'Bij de nieuwe tour heb ik er meer samples van de plaat ingeladen, zoals de intro-synth van Run Away, het eerste liedje van de set. Dat gaf ons de mogelijkheid een min of meer geïmproviseerd intro te spelen, waarbij exacte lengte niet afhankelijk is van de meelopende clicktrack. Interessant en spannend omdat we steeds meer de neiging kregen om iedere seconde van de show vast te leggen en dit juist wat meer ruimte geeft.'

Trigger
'Zoals ik gisteren schreef heb ik de snare-trigger aangesloten op de drumpad. Niet op de laptop waarop onze clicktrack meeloopt, omdat ik die niet extra wil belasten. Een vastloper zou tamelijk onhandig zijn. Hoewel het mooi zou zijn één systeem te hebben waarop alles gesynct is, vergroot dat ook het risico dat áls er iets misgaat, álles misgaat.'

SamplePad
'Ik heb de Alesis gekozen omdat-ie overzichtelijk en niet heel duur is. Er kan een SD-kaartje in met eigen samples. Nadeel is dat die samples alleen mono kunnen zijn. Door met sets te werken kun je makkelijk naar een volgende preset klikken, hoewel ik dat tijdens een show nog niet heb geprobeerd. Misschien dat ik op termijn toch overstap naar een grotere pad (de Roland SDP X bijvoorbeeld) om wat meer functies en pads te hebben.'

Morgen over stokken. Drumstokken welteverstaan.

Tweet

Drummen doe je zo (13) - over triggers

Eerder schreef Bram de Wijs een 12-delige serie over hoe de drums van het tweede album van zijn band Only Seven Left werden opgenomen. Dit keer enkele aanvullende blogposts over live drums. En dan niet over zijn drumkit, maar over alles eromheen. Vandaag over zg. triggers. Voor niet-ingewijden: een trigger is simpel gezegd een apparaat dat gemonteerd is op je drumkit, bij aanslag een eerder opgenomen drumsample laat horen, maar niet alleen reageert op de aanslag maar ook de kracht en intensiteit ervan. Vragen en verzoekjes naar aanleiding van Brams serie zijn welkom.

Triggers? Schande!
Bram: 'Wat Autotune voor zangers is, zijn triggers voor drummers. Not done, of in ieder geval niet iets om over op te scheppen. Toch zijn er weinig cd’s meer waarop geen pitchcorrectie voor zang is gebruikt en bij veel drums die je hoort is gebruik gemaakt van samples. Waarom dan niet live?

Toen we in de studio zaten en voor ieder liedje een andere snare, andere microfoons of andere vellen gebruikten, vroeg ik me soms af hoe we dit in godsnaam live gingen doen (en schreef er ook een blog over). Zou het tof zijn om live ieder liedje met exact de drumsound van de plaat te spelen? En handig?'

Live
'Ik ben het bij repetities gaan proberen: niet met 10 verschillende snares, maar met één lekkere sample. De perfecte sound heb ik nog niet gevonden, dus live heb ik de trigger nog niet ingezet. Vanaf de volgende show wél, met één representatieve sample van de plaat. Als dat bevalt zou ik kunnen uitbreiden naar meer verschillende sounds en ook de kick. Ik zie voor me dat we in de toekomst nog iets verder de elektronische kant op gaan, en daarvoor is een trigger bij uitstek geschikt.

In een zaal is het natuurlijk weer anders: hoe hard moet de sample uitgestuurd worden, wat is een mooie mix? Er er moet geen faseverschil ontstaan waardoor de complete snaresound naar de knoppen gaat. Ik zie ook bands die de snare-sample van de plaat gewoon mee laten lopen op de backing track. Nadeel: je hoort het. Live sla je misschien niet exact op de tel waardoor een flam onstaat, en je kan niet even een andere fill doen.'

Geluidsman
'Heb ik dan geen vertrouwen in onze geluidsman? Zeker wel. Tot voor kort was dat Sander (werkt nu bij Graveland Studio) en nu is dat Yves. Mijn snaregeluid is altijd goed. Ik zie de trigger meer als een leuk speeltje voor effecten. En ik zou niet 100% sample-geluid gebruiken, maar altijd een mix maken met de akoestische klank. Het is tof dat je een soort constante kwaliteit kunt bieden: waar je ook speelt, hoe de techniek daar ook is, mijn snare klinkt (ongeveer) hetzelfde. Sander benadrukt trouwens dat goed spel en goed stemmen de basis vormen van een mooie sound.'

Roland
'Ik gebruik de RT10-S trigger van Roland en ben tevreden over de gevoeligheid ervan. De trigger is niet aangesloten op een laptop maar op een eenvoudige standalone drumpad, waarmee ik nog een paar andere samples aanstuur.'

Daarover morgen. Een voorbeeld waarbij twee opvallende snaresounds gebruikt zijn op OSL's plaat hoor je in Turn Your Head Around.

Tweet

Drummen doe je zo (12)

Only Seven Left blogt over het opnemen van hun tweede album, drummer Bram de Wijs gaat een stap verder. Over drums, drummen, drumsounds, drumspullen, drums opnemen, toms, floors, kicks, snares, hi-hats en mics, maar dan tot in het allerdiepste detail. Vandaag het voorlopige slot van deze nogal anal maar daardoor geweldige serie: 'Klaar! Zie hierboven de allerlaatste take van de drumsessies, een lekker hard outro. We begonnen vandaag met de bas, gitaar en zang van het liedje van gisteren (wat érg mooi wordt, check hier hoe goed Bjørgen staat te zingen).

We hadden vandaag nog de keuze uit 2 liedjes. Niet overgebleven omdat ze niet goed zijn, maar zo lang mogelijk uitgesteld omdat er nog iets aan miste. Na wat pittige discussies en kritische opmerkingen van Arno kozen we er eentje, waarvoor we ter plekke nog een outro schreven. Roderick speelde een guide daarvoor in, en toen kon ik aan de slag.
Kick
De 26″ Ludwig Maple kick mocht blijven, maar dan met wat demping erin, voor een korte maar lompe naklank.

Snare
We probeerden de Vistalite en die werkte eigenlijk voor het eerst niet zo. Het liedje kon iets lompers gebruiken. We pakten de duurste – nog niet 1 keer gebruikte – bronzen Ludwig, maar die had veel te veel toinnggg. Arno pakte de van Milkbar geleende Pearl Virgil Donati signature erbij, en die klonk te gek. Mooie houten naklank, en ondanks z’n 5″ diepte toch lekker vol.
Toms
De grote Sonor Phonic Plus toms van gisteren. Toms vormen de basis van de groove die door het hele liedje loopt: ingehouden, spanning opbouwend, soms alleen kick, en soms floor en tom erbij. We namen het anders op dan tot nu toe: de 2 roommics hing Arno als underheads tussen tom en bekken, zodat je een extreem stereo-effect krijgt, én een zompige knal die als een warm bedje onder de track ligt. Om de snare (die dichter bij de tom dan bij de floor staat en dus vooral op links binnenkomt) wat terug in het midden te krijgen, gebruikten we een c414 als mono overhead.

Cymbals
De heerlijke grote Istanbul crashes (19″ en 22″) van gisteren mochten blijven. Vooral de 22″ crash werkte lekker: niet te aanwezig en een lange uitklank, wat goed werkte omdat dit het langzaamste liedje van de plaat is. Geen hihat. Geen hihat? Nee, geen hihat.

Dat was het dan, voor de drums. Misschien dat er nog een drumblog komt als er iets leuks te vertellen valt over de mix of de overdubs, en als ik wat kan laten horen. Voor nu: bedankt voor het lezen en de reacties!'

En jij bedankt voor een geweldige serie, Bram!

Track 9, de samenvatting:- 19″ Istanbul traditional heavy crash
- 22″ Istanbul traditional dark crash
- 14″ x 14″ Sonor Phonic Plus tom
- 16″ x 16″ Sonor Phonic Plus floor
- 26″ Ludwig Classic Maple Kick
- 14″ Pearl Virgil Donati snare

Tweet

Drummen doe je zo (11)

Terwijl zijn band blogt over het opnemen van album #2, doet Bram de Wijs hetzelfde over drums, drummen, drumsounds, drumspullen, drums opnemen, toms, floors, kicks, snares, hi-hats en mics. Tot in de allerdiepste details: 'Vandaag track 9 [van 10], we zijn er dus bijna (nou ja, met de drums dan). Het liedje is het eerste dat we samen met Bjørgen schreven: lekker poppy, soort van funky en stevig. De preproductie klonk eigenlijk al te gek: heel erg die Eric Valentine-sound (All American Rejects, Taking Back Sunday, Good Charlotte). Alleen had ik het veel te zacht gespeeld, het miste wat power. We experimenteerden ook flink met het tempo, van 130 naar 133 naar 131,5 en tot slot 132. Zo'n klein verschil, zo'n grote impact op de feel van het liedje.

Kick
De grootste, holste en zwaarste: de 26" Ludwig Maple, zonder demping. Die is bovendien niet erg diep, dus alles wat je met je pedaal doet heeft veel effect op de klank en dynamiek. Zelfs nog een oude, vilten klopper erop.

Snare
We probeerden wederom de Black Beauty, omdat het wel lekker vuig mocht klinken. Best ok, maar ook vandaag geen winnaar. Vistalite? Zou wel werken, maar Arno wilde wel een toffe eigen sound voor dit liedje, dus we probeerden de Titanium Supraphonic, en dat paste perfect. Goeie metalen attack, maar wel vriendelijk, vooral doordat-ie op de roommics bijna als een handclap klinkt.

Cymbals
Lekker groot: de 22" Istanbul Dark Crash en links de 19" Heavy Crash, en de 16" Light Hihats. Wat is het heerlijk om op twee grote crashes te rammen!

Toms
De Sonor Phonic Plus tom en floor, lekker diep en laag, met een lange naklank. En zoals Arno zegt: als je er niet op slaat, zijn ze ook stil (wat belangrijk is omdat hij de toms en floormics gebruikt als een soort underheads).
Live
Gisteren speelden we voor 3FM Serious Request op station Leiden, en ik kon het natuurlijk niet laten om wat geleende spulletjes mee te nemen. De Istanbul bekkens en de Vistalite snare. De geluidstechnische omstandigheden waren helaas niet ideaal (wat zou het heerlijk zijn om weer eens in een záál te spelen!), maar de bekkens zijn te gek. De snare ook, maar door mijn in-ears hoorde ik niet veel verschil met mijn Classic Maple. Bovendien is-ie zo lelijk...'

Track 9, de samenvatting:
- 19″ Istanbul traditional heavy crash
- 22″ Istanbul traditional dark crash
- 16″ Istanbul traditional light hihat
- 14″ x 14″ Sonor Phonic Plus tom
- 16″ x 16″ Sonor Phonic Plus floor
- 26″ Ludwig Classic Maple Kick
- 14″ Ludwig Supraphonic snare

P.S. Iemand vroeg me of ik deze blog bijhoud om mijn endorser blij te maken, maar dat is echt niet zo! Is puur uit enthousiasme over de mooie spullen en onze liedjes en ik hou het vol dankzij de enthousiaste reacties. Als het allemaal nergens naar klinkt, schrijf ik het ook op.

Tweet

Drummen doe je zo (10)

Terwijl zijn band blogt over het opnemen van album #2, doet Bram de Wijs hetzelfde over drums, drummen, drumsounds, drumspullen, drums opnemen, toms, floors, kicks, snares, hi-hats en mics: 'Dag #13, na 3 welverdiende vrije dagen. Was goed om even afstand te nemen en thuis terug te luisteren, maar ik kon ook niet wachten om door te gaan!



Eigenlijk hebben we alle 'makkelijke' liedjes nu gehad, en zijn we toegekomen aan het rijtje liedjes waarvan we na de preproductie en de repetities zeiden: hier moet nog wat mee gebeuren voor het de plaat op kan. We begonnen vandaag met een liedje dat ik begin dit jaar schreef, en dat inmiddels in vele gedaantes is langsgekomen. Volgens sommigen het buitenbeentje van de plaat, volgens anderen dé single. Er moest meer energie in komen, en de sound moest meer eigen worden. Lastig.

Na een uitgebreid gesprek waarin The Black Keys, Two Door Cinema Club, Katy Perry langskwamen, gingen we gewoon maar aan de slag. Live jammen in de control room, terwijl ik wat beats probeerde. In plaats van een piano een wurlitzer, funky basloopjes... we kwamen er niet helemaal uit. Michael Jackson, riep iemand, Billy Jean, die lekkere droge drumsound. We verhoogden het tempo met 2 bpm en gingen met de drums aan de slag.

Kick
De 22" Sonor Phonic kick, met veel demping erin. Voor een lompe knal met veel laag.

Snare
De Vistalite voor die korte, drumcomputerachtige Two Door Cinema Club-pets.

Cymbals
Alleen de 19" crash op links, voor de accenten. Niet te groot, want dat blijft te lang doorklinken. Niet te klein, want dat is te overheersend. De Istanbul Blackman hihats voor de opvallende, hoge open hihat.

Triggers
We gebruikten voor het eerst triggers op de kick en op de snare, zodat er later makkelijk en precies samples onder gezet zouden kunnen worden. Dat kan natuurlijk ook met de ingespeelde drums, maar omdat daar altijd wat bleed op zit, triggert dat lastiger.

Jaja, bent u er nog?

Na een paar takes stond het erop, en konden we de andere instrumenten rondom de beat gaan bouwen. Met behulp van gates en een doffe snaresample maakte Arno er een heerlijke beat-sound van. Dat werkt te gek, omdat het een menselijke vibe heeft maar klinkt als een computer.'

Track 8, de samenvatting:
- 15″ Istanbul Cindy Blackman signature hihats
- 19″ Istanul traditional heavy crash
- 22″ x 22″ Sonor Phonic plus kick
- 14″ Ludwig vistalite snare

Tweet

Drummen doe je zo (9)

Bram de Wijs: 'Omdat we gisteravond al de sound hadden gemaakt voor track 7, konden we vanmorgen gelijk aan de slag. Het liedje is de allereerste waar we een pre-pro van maakten en was dus bepalend voor de kant die album 2 op ging: piano-based, elektronica en episch. Toch belandde ie gaandeweg op de reservelijst. Maar nadat ik de tekst en de zanglijn reanimeerde en een bridge schreef, mocht-ie weer meedoen. Een snelle track met veel dynamiek, zestienden open hi-hats in het refrein en een beuk-bridge op ride.

Kick
We probeerden de 26" Ludwig omdat het coated slagvel binnen was gekomen. Maar geen succes, te hol en "traag" voor dit liedje. Dus probeerden we de kleinste Sonor bassdrum. Best dof, maar met een plastic klopper en wat eq een goeie zompige knal.

Snare
Dat was even een bevalling (uiteraard vooral dankzij de ruime keus). De Vistalite was gelijk goed. De Classic Maple klonk ook te gek, en de Titanium Supraphonic ook. Ongeschikt: de Black Beauty en de Bronze Supraphonic (verrweg de duurste maar nog niet 1 keer gebruikt). We gingen toch voor de Vistalite omdat die een lekkere penetrante, flapperige pets geeft, waarmee we later in de mix nog veel kunnen (maar niet moeten). Ik hou helemaal niet zo van acryl drums, maar ik moet zeggen dat deze Vistalite echt te gek is (en luister ook naar de laatste platen van All American Rejects en Taking Back Sunday - zo klinkt dat).

Cymbals
Ik ben ze zelf een beetje zat, maar Arno vond de A Customs van de prepro wel werken. Dus mijn eigen 14" hihats erop, en rechts mijn ride als crash. Toch nog een 16" Istanbul links. De Sonor toms van eergisteren mochten blijven.

Snel liedje, dus pittig om te drummen. Ik ben natuurlijk ook niet de meest technische drummer, maar ik heb door veel touren en opnemen inmiddels wel geleerd om ráák te slaan.

Voor shows doe ik altijd een uitgebreide warming up om niet na een half uur te verzuren, maar in de studio eigenlijk nooit. Toch maar eens gedaan, en da's best fijn. Ook mijn FC Amersfoort shirt is te gek omdat ik er nauwelijks in zweet. Ik heb mijn eigen (redelijk cheape) Sennheiser koptelefoon op omdat die afsluit, blijft zitten bij geheadbang én net genoeg kick en snare doorlaat. Maar ik zie dat Jordy van Destine het lekker met z'n iPod-dopjes doet. Vier takes en nog een extra versie van de bridge met optionele fills en toen konden we gaan puzzelen.'

Track 7, de samenvatting:
- 14" Zildjian A Custom hihat
- 19″ Istanul traditional heavy crash
- 20″ Zildjian A Custom ride (als crash)
- 14″ Ludwig Vistalite snare
- 22″ x 18″ Sonor Phonic kick
- 13″ x 12″ Sonor Phonic tom
- 16″ x 16″ Sonor Phonic floor

Tweet

Drummen doe je zo (8)

Terwijl zijn band blogt over het opnemen van album #2, doet Bram de Wijs hetzelfde over drums, drummen, drumsounds, drumspullen, drums opnemen, toms, floors, kicks, snares, hi-hats en mics: 'Gisteren maakten we (naar grote tevredenheid, zacht uitgedrukt!) de dansbare track van maandag af, maar vandaag mocht ik weer beginnen met een nieuwe: 'Against The Wall'. Een liedje dat Roderick en [ex-zanger] Bart vorig jaar schreven en we een paar keer live in akoestische versie hebben gespeeld. Maar zo komt ie zeker niet op de plaat, het wordt zelfs een stevige rocker. Referenties: Foo Fighters, Bruce Springsteen en The Fray.

Snare en kick
Omdat we nu een beetje weten wat welke trommel doet, zetten we uit ons hoofd de Black Beauty snare en de Sonor Phonic kick neer, met de Sonor Phonic Plus toms. Na een stukje meespelen met de guide kozen we toch voor de Classic Maple snare (warm en mooi op de roommics). Voor de kick vandaag 2 mics: de D12 voor het doffe, old school laag en en Audix D6 voor de 'metal click'.

Cymbals
De 22" Istanbul Dark Crash naar rechts, omdat ik daar in de refreintjes flink op beuk. Dat bekken geeft behoorlijk wat lawaai als je er naast zit, maar in de opname ligt hij er dankzij het doffe geluid lekker onder. Links de 19" Dark Crash voor een wat frissere klap.

Moongel
Zoals je ziet op de foto's gebruiken we nogal wat moongel, zowel boven als onder op de vellen, voor demping. De reden is dat Arno geen gates wil gebruiken, omdat hij juist de 'bleed' op de tommics (van de snare bijvoorbeeld) gebruikt in de mix. Om de snare in stemming te houden bedacht Arno een trucje met pennendoppen tussen de hoop en de rods. Bij de Vistalite past dat alleen niet, dus daarvoor heeft hij stukjes plastic op maat gezaagd.

'Against The Wall' is een wat harder liedje, dus er mocht flinkt gemept worden. Iets meer een traditioneler rockliedje ook, eenvoudiger om te spelen, maar des te belangrijker om consequent te spelen: steeds het zelfde bassdrumpatroon, steeds dezelfde fill voor het refrein en dezelfde crash. Geinig van deze drumpartij: Roderick en Bart bedachten 'm in EZdrummer en juist die hoekige, on-drummerachtige benadering is leuk om na te spelen. Drie takes en het stond erop!'

Against The Wall, de samenvatting:
- 16″ Istanbul traditional light hihat
- 22″ Istanbul traditional dark crash
- 19" Istanul traditional heavy crash
- 14″ Ludwig Classic Maple snare
- 22″ x 22″ Sonor Phonic plus kick
- 13″ x 12″ Sonor Phonic tom
- 16″ x 16″ Sonor Phonic floor

Tweet

Drummen doe je zo (7)

Terwijl zijn band blogt over het opnemen van album #2, doet Bram de Wijs hetzelfde over drums, drummen, drumsounds, drumspullen, drums opnemen, toms, floors, kicks, snares, hi-hats en mics. Tot in de belachelijkste details: 'Yes, maandag, we mogen weer! En wel met mijn huidige favoriet, een dansbaar liedje met veel elektronica. Referenties: Two Door Cinema Club, Robyn en Katy Perry. Voor mij een bijzonder liedje omdat de tekst veel voor me betekent, en voor de band een bijzonder liedje omdat het totaal iets anders is dan we ooit gedaan hebben.



Kick
Voor lekker diep laag probeerden we de oude Sonor, die geen gat heeft en dus vrij dof klinkt. Wel met plastic klopper en clear slagvel voor wat attack. Vooral op de rooms gaf de kick een lekkere Adele-achtige knal. Ik vond het in eerste instantie té lo-fi, maar na verplaatsing van de roommics en wat eq, klopte het perfect in het geheel. Voor extra dansbaarheid, kunnen we er later ook nog een elektronische kick onder zetten.

Snare
Kort, sample-esque en met veel attack: dus de Vistalite. Toch wel een (verrassende) favoriet bij dit album. Twee plakjes moongel erop om 'm iets doffer te maken. Verschillende microfoons geprobeerd en uitgekomen bij de goeie ouwe Shure SM57, maar wel een exemplaar met een verleden (Arno vond 'm ooit in een kelder, in een plas water).

Cymbals
Op de preproductie had ik de 18" Istanbul Dark Crashes als hihat gebruikt, en ik was gehecht geraakt aan die zware, doffe sound. Demo-love, noemen we dat. Niet altijd goed. Dus toch even de 16" Istanbul Light Hihats geprobeerd, en die hadden iets meer hoog, zodat de hihatpatronen (die het liedje vaart geven) er wat beter uitkwamen. Verder alleen nog 19" Istanbul Heavy Crash, die tot nu toe in ieder liedje zit. Wederom geen toms, hoewel we waarschijnlijk nog wat floor-klappen later gaan overdubben, voor de marchingband-feel. Meest minimalistische track tot nu toe: 2 trommels, 4 mics, heerlijk.

De drumbeat is een soort loop, maar daarom juist leuk om 'menselijk' te spelen, zodat er wat dynamiek in komt. Typisch een beat waarbij je niet moet nadenken, anders gaat het mis. En dat gebeurde tegen het einde dus ook: ik kreeg de laatste vier crash hits gewoon niet uit m'n polsen. Argh, frustrerend! Gelukkig konden we een paar goeie takes combineren. Wordt live nog een bitch, deze...'

Track 4, de samenvatting:
- 16″ Istanbul traditional light hihat
- 19″ Istanbul traditional heavy crash
- 14″ Ludwig vistalite snare
- 22″ x 18" Sonor Phonic kick

Tweet

Drummen doe je zo (6)

Terwijl zijn band blogt over album #2, doet Bram de Wijs hetzelfde over drums, drummen, drumsounds, drumspullen, drums opnemen, toms, floors, kicks, snares, hi-hats en mics: 'Wederom een dagje zonder drums, dus ik beantwoord een vraag van Nick: "Omdat elk nummer een verschillende drumsound heeft, lijkt het me moeilijk om je sound live net zo goed als op de plaat te krijgen, toch?"

'Goeie vraag, waar ik enerzijds al een beetje over nadenk, maar me aan de andere kant juist niet door wil laten belemmeren. Een plaat is wat anders dan een show, hoewel ik het wel tof vind als bands zo goed mogelijk proberen hun plaat na te spelen. Jochem en Bjørgen gebruiken per liedje soms 4 gitaren en 3 versterkers, dus dat wordt live ook lastig.

Triggers
Live ieder liedje van snare of bekkens wisselen is natuurlijk niet te doen. Ik zie wel eens roadies met snaredrums rennen, en dan vraag ik me altijd af hoeveel mensen in het publiek het nou echt opvalt dat de snare ineens iets lager klinkt. Je zou het kunnen oplossen door goeie samples te maken en te werken met triggers. Per liedje nieuwe samples instellen en je drumsound is live exact zoals op de plaat.

Gemiddelde sound
In de praktijk hou ik het technisch gezien graag zo simpel mogelijk. Ons hele backingtrack/click-systeem bestaat uit een iPod. Bovendien denk ik dat live subtiele verschillen tussen bassdrums en bekkens niet echt te horen zijn. Ik denk dat ik na de opnameperiode een aantal Istanbul bekkens wil houden, en heel misschien een snare. Dan zou je een soort 'gemiddelde' sound kunnen maken die bij alle liedjes goed past (ook van de vorige, meer poppunkige, plaat willen we nog liedjes blijven spelen). Bij Panic! At The Disco of Saves The Day, die iedere plaat een hele nieuwe sound hebben, vind ik het juist wel tof dat ze het oude werk in de nieuwe sound spelen. Live zul je toch zien dat een knallende, puntige snare altijd het lekkerste klinkt bij onze muziek, net als een kick met veel attack. Maar als we een simpele, altijd werkende oplossing met een trigger op de snare kunnen verzinnen, wil ik dat zeker proberen.

Tim Knol
Toevallig waren we gisteren met de band bij het optreden van Tim Knol in de Vorstin, hier in Hilversum. Zeker qua drumsound enorm inspirerend: Kees Schaper heeft een soort mix van de Beatles en The Who gemaakt, in een indie-jasje. Grote vintage Gretsch-kit, stoffige Zildjian cymbals en een oude Ludwig snare, gecombineerd met zijn wonderbaarlijke spel... Heel gaaf! Ik weet niet precies hoe Tim Knol op cd klinkt, maar wel gaaf om te zien hoe Kees alles op alles zet om live een unieke sound neer te zetten.

In ieder geval zijn we in de studio zeker niet bezig met het vangen van ons livegeluid, maar staat het juist in het teken van experiment, veel lagen over elkaar en de extremen opzoeken, vaak met behulp van elektronica en maffe sounds. Hoe we dat allemaal gaan waarmaken zien we in april wel. Nu een dagje vrij en maandag weer lekker aan de slag!'

Tweet

Drummen doe je zo (5)

Terwijl zijn band blogt over album #2, doet Bram de Wijs hetzelfde over drums, drummen, drumsounds, drumspullen, drums opnemen, toms, floors, kicks, snares, hi-hats en mics. Vrijdag, dag 5: 'Piano en gitaar van het liedje van gisteren opgenomen, en daarna mocht ik track 4 drummen. Een vrij hard nummer met stevige beukstukken. Episch als 30 Seconds To Mars, met The Killers als referentie voor elektronica en Gavin DeGraw voor de pianopartij. En er zit een mooi 'We Will Rock You' stuk in, op toms. Drumgeluid: groots en lomp, maar wel enigszins naturel.

Kick
De Sonor van gisteren geprobeerd: ok, maar de 26" Ludwig was ook een poging waard. Met wederom de Sennheiser voor het gat, voor de attack. Omdat het liedje snelle stukken heeft, dempten we de bass een beetje met een Evans EQ-pad (een soort kussen met klittenband). Het coated vel dat ik besteld had, was nog niet binnen, dus om een plastic klank te voorkomen gebruikten we een vilten klopper op het pedaal.
Snare
Het was even een bevalling, de juiste snare kiezen. We begonnen met de Black Beauty van Ludwig, die meteen goed was maar niet in de juiste toonsoort gestemd wilde worden. Er zit nogal een aanwezige 'ring' in, dus dat was irritant. Toen de Classic Maple geprobeerd, werden Arno en Jochem niet heel enthousiast over. Toch maar weer de Vistalite? Vet, maar te kort en flapperig, vond ik. Terug naar de Classic Maple, opnieuw stemmen, toch wel vet. Niet te opvallend, mooi warm door het hout, maar punky door de hogere stemming.

Cymbals
Ik dacht wederom: punky liedje, A Customs erop. Maar na één take toch maar weer de Cindy Blackman hihats, 19" Istanbul crash links, Zildjian ride rechts als crash voor washes.

Toms
De lompste die we konden vinden: een 14"x14" Sonor Phonic tom en de bijbehorende 16"x16" floor. Enorme houten ketels met veel laag en veel 'oempff' en dankzij de Black Suede vellen ook genoeg attack.

Het bleek een pittig nummer om te spelen, waarbij de toms en kick soms moesten 'flammen' en soms juist precies tegelijk geslagen moesten worden. We experimenteerden met een refrein op crash of hihat en kozen voor de crash (meer energie). Een take of 3 later stond het er wel op en maakte Arno er één perfecte take van. En toen mocht ik weer een vinkje zetten!

Morgen beantwoord ik weer wat lezersvragen, dus vraag maar raak! Of als je specifiek iets wil zien of horen, maak ik graag een foto of filmpje.'

Track 4, de samenvatting:
- 15" Istanbul Cindy Blackman signature hihats
- 19" Istanbul traditional heavy crash
- 20" Zildjian A Custom ride (als crash)
- 26" Ludwig Classic Maple Kick
- 14" Ludwig Classic Maple snare
- 14" x 14" Sonor Phonic Plus tom
- 16" x 16" Sonor Phonic Plus floor

Tweet

Drummen doe je zo (4)

Terwijl ze hun tweede album op dit moment opnemen, blogt Only Seven Left dagelijks. Drummer Bram de Wijs gaat een stap verder: uitgebreid bloggen over drums, drummen, drumsounds, drumspullen, drums opnemen, toms, floors, kicks, snares, hi-hats en mics. Belachelijk gedetailleerd, echt voor drum-nerds en andere muzikanten. Ik snap er geen zak van, tóch wil ik het lezen. Daarom vandaag dag 4: 'Gelukkig weer tijd voor drums. Het nadeel van onze manier van werken is als je een dagje niet aan de beurt komt, ben je de hele dag aan het rondhangen. Ik vermaak mezelf met Kuifjes, m'n Nintendo DS en bloggen dus. Toch voelt het niet als een verspilde dag: we maken echt sámen deze plaat en bemoeien ons ook lekker met elkaars partijen.

Bezoek
Veel bezoek in de studio vandaag: naast een fotograaf die jullie allemaal kennen maar die we nog even geheim houden, kwam manager Niels op bezoek om eens even te luisteren. We konden de eerste 2 liedjes al laten horen, vooral dankzij de fantastische zangtakes van Bjørgen een enorme vooruitgang vergeleken bij de preproducties. Niels ging blij de deur uit.

We werkten vandaag aan track 3, een up tempo popliedje met een heel catchy, dansbaar refrein en een wat rustiger couplet. Referenties voor 'energie': Holiday Parade en Jack's Mannequin, maar qua drumsound wilde ik iets heel puntigs, zonder het onnatuurlijk te maken.

Kick
De 26" inch kick leek me te groot, dus pakte ik mijn eigen 24" Classic Maple bassdrum erbij. Klonk goed, maar Arno vond het te plastic en miste laag, en wilde de 22" Sonor Phonic Plus kick proberen. Een mooie (nouja, eigenlijk best lelijke) vintage bass waar een enorme lage knal uitkomt. Onlangs door Arno op de kop getikt van iemand die 'm in 1983 op zolder heeft gezet en er nooit op heeft gespeeld. We misten wel wat attack en losten dat op door de subkick vandaag te vervangen door een Sennheiser 421, die tot nu toe voor het kabinet van de basversterker hing. Daar kwam een goeie tik uit die lekker door de mix heenprikte.

Snare
Ik wilde een lichte snare, met niet teveel beuk-laag erin, en niet teveel ijzer-ketelgeluid. In sommige liedjes is dat heel vet, dat je de snare hoort nakreunen van de klap, maar nu leek kort me beter. We probeerden een Pearl Virgil Donati signature: te dun. De Ludwig Classic Maple: te veel 'hout' en te diep (en dus langer). De titanium snare van gisteren wat omhoog gedraaid: vet, kort en hard, maar voor de zekerheid toch nog even de Ludwig Vistalite (acryl) erop. We have a winner, riep Arno meteen. Teruggeluisterd en het was duidelijk: precies de felle, korte klap die ik zocht. Op alle snares zitten trouwens Remo Coated Ambassadors, en Arno neemt voor iedere take uitgebreid de tijd om de snare in de toonsoort van het liedje te stemmen.

Pre-amps
Ik noemde het gisteren al even, maar belangrijk voor de sound van de kick en snare zijn de pre-amps waar het signaal doorheen gaat voordat het ProTools inkomt. De kick en de snare door een Neve 1073, de rooms door een API 512, de hihat door een Focusrite red-one. Daar zit ook een basic eq-functie op die redelijk bepalend is voor de basissound. Arno laat het signaal bovendien soms nét iets te hard de voorversterker inkomen, waardoor je een mooie analoge oversturing krijgt, die zeker op de snare net wat meer punch geeft en in de totaalmix niet vervelend is. Arno voegt nog toe: voor compressie op de drums gebruikt hij vaak de UREI 1176 of een API 2500.

Cymbals
Vanwege de poppunkige inslag van dit liedje had ik mijn Zildjians opgehangen, maar die vond ik na een soundcheck toch te penetrant en te gewoontjes. Voor hihat koos ik de Istanbul Cindy Blackman signatures, die vooral met open hihat een mooie subtiele 'tushhh' geven. Als crash links dezelfde 19" Instanbul als eergisteren, en rechts mijn 20" Zildjian ride (als crash dus, voor de washes). In dit liedje zat een brug met ride, en ik hou niet echt van dat heldere ting-geluid, dus de 22" Instanbul leek me perfect, omdat-ie mooi blendt in het totaal.

Toms
Jawel, toms! Voor een korte introfill en een wat snellere fill naar de bridge. Arno pakte er twee Sonor Phonic toms erbij (13" en 16", ook uit de jaren '80) met Remo Black Suede Emperor vellen erop (geven veel attack maar ook lekker veel oempfff-laag). Belangrijk detail: als microfoons zette Arno twee AKG c414's redelijk ver van de toms, gericht op de snare. Zo krijg je én een mooie tom-klap met veel laag én ze fungeren tegelijk als underhats, omdat ze ook veel cymbals, kick en snare meepakken. We zetten de overheads wel neer, maar gebruikten ze wederom nauwelijks in de mix. De roommics zorgden voor wat mooi ruimtelijk laag (waardoor ook de snare wat vriendelijker gaat klinken) en een soort natuurlijke reverb.'

Vragen of opmerkingen? Reageer gerust hieronder of op Twitter!

Track 3, de samenvatting:
- 15" Istanbul Cindy Blackman signature hihats
- 19" Istanbul traditional heavy crash
- 20" Zildjian A Custom ride (als crash)
- 22″ Istanbul traditional dark ride
- 22" x 22" Sonor Phonic plus
- 14" Ludwig Vistalite snare
- 13" x 12" Sonor Phonic tom
- 16" x 16" Sonor Phonic floor

Tweet

Drummen doe je zo (3)

Terwijl ze hun tweede album op dit moment opnemen, blogt Only Seven Left dagelijks. Drummer Bram de Wijs gaat een stap verder: uitgebreid en tot in het diepste detail bloggen over drums, drummen, drumsounds, drumspullen, drums opnemen, toms, floors, kicks, snares, hi-hats en mics. The works! Die serie plaats ik integraal door.



Bram: 'Een dagje zonder drums, want de gitaar, piano en zang voor track 2 moesten er nog op. Dus vandaag beantwoord ik een paar lezersvragen. Nogmaals: ik ben helemaal geen pro die álles van drumgear en opnametechnieken weet. Ik heb samen met producer Arno wel een visie over hoe ik mijn partijen op deze plaat wil laten klinken, en daar vertel ik graag over. Er is volgens mij geen perfecte manier waarop het moet, uiteindelijk heeft iedere drummer toch zijn eigen sound.'

Christian: Geen toms, dus geen vette fills?
'Het waren inderdaad 2 liedjes met behoorlijk recht-toe-recht-aan drumpartijen. Maar sowieso ben ik niet echt een drummer van de grootse fills en hou ik het graag lekker basic. De track van gister benaderde ik vanuit en soort dance-beat (zie bovenstaand filmpje), en hoeveel toms hoor je daar nou in? Het voordeel van de uitgebreide preproductie is dat ik al precies wist wat de bas en de zang gaan doen, voor mij altijd belangrijke partijen om de drums op af te stemmen. Drukke bas en veel tekst? Wat minder drums.'

Hubrecht: Hoe verhouden Istanbuls zich t.o.v. Zildjian A Customs?
'Tja, geluid laat zich lastig omschrijven, maar ik zou zeggen: de A Customs klinken helder, scherp met veel tophoog en op de ride vrij veel definitie. De Instanbuls zijn 'ronder', 'warmer', meer vintage met meer mid-hoog, dat dus minder penetrant doorkomt. Het zijn voor mijn doen wel vrij grote bekkens, dus ze klinken langer door, maar vallen in de mix juist wat meer weg. En voor mij ook belangrijke overweging om niet steeds die A Customs (die ik zelf heb en waar ik erg op gesteld ben) op te hangen: ik kén dat geluid nu wel. Onze hele vorige plaat is één grote A Custom-sound, dus ik vind het tof om nu wat anders te doen (hoewel dat soms best wennen is). Ik kan me goed voorstellen dat we de Zildjians er later alsnog bijpakken.'

Adrian: Welke microfoons gebruiken jullie?
'Verschilt per liedje en ligt ook aan welke bekkens en trommels we gebruiken. De instelling is in ieder geval om het simpel te houden. De drums van It Was All A Dream zijn met 13 microfoons opgenomen, nu gaan we uit van de 2 room-mics, en gebruiken de close-mic snare en kick (en eventueel hihat) als aanvulling. Overheads nemen we wel op maar Arno gebruikt ze uiteindelijk soms niet in de mix. De microfoon bepaalt een deel van de sound, maar ook plaatsing, pre-amps en zelfs kabels spelen een rol.' Een overzicht:

Kick: AKG D12E (voor het gat) en een Yamaha subkick
Snare: Shure Beta 57A en een Audix i5
Hihat: SE electronics 3 of een Beyer M201 TG
Overheads: 2 x Røde NT1000
Room: 2 x Coles 4038

Tweet

Drummen doe je zo (2)

Terwijl ze hun tweede album opnemen, blogt Only Seven Left bijna dagelijks. Drummer Bram de Wijs gaat een stap verder op zijn eigen site: uitgebreid en tot in het diepste detail bloggen over drums, drummen, drumsounds, drumspullen, drums opnemen (demo's, pre-producties en voor het eggie!), toms, floors, kicks, snares, hi-hats en mics. Alles! Die serie plaatst EHPO door:

'Waar ik gister niet bij stilstond, is dat ik nog niet de hele tracklisting van het album wil verklappen. Dus hebben we het vandaag over 'track 2'. Een wat langzamere track, met een vrij machinaal ritme. In de pre-pro[ductie] hadden we een lompe Amerikaanse sound gemaakt met veel samples. Dat beviel wel, dus vandaag probeerden we dat te maken, maar dan vetter natuurlijk.

Kick
Wederom een liedje zonder toms, dat schiet op. De kick van gisteren was goed: lekkere grote 26" Ludwig kick met weinig demping. Zeker met goeie room-mics hoor je 'm heel mooi "lucht verplaatsen", zoals Arno dat noemt. Met een plastic klopper, voor iets meer tik.

Snare
De vistalite van gisteren leek me voor dit nummer iets te 'plastic', teveel tik-attack en te weinig warmte. Op de prepro hadden we een Classic Maple gebruikt, maar dat was weer te braaf. Dus gingen we voor de snare die gisteren eigenlijk ook gelijk goed klonk: de anniversary Supraphonic (titanium). Geeft een flinke directe klap met genoeg ketelgeluid en veel diepte (laag). Deze keer met 2 microfoons erbij: een Shure (veel attack) en een Audix ('donkerder'). Eigenlijk om later te kunnen kiezen, maar achteraf bleek een combinatie perfect.

Cymbals
Omdat het hele ritme gebaseerd is op een zestienden hihat-patroon, was de juiste hihat belangrijk. We kozen twee 18" Istanbul crashes, lekker lawaaiig maar met een mooie warme sound die niet door je trommelvliezen snijdt. Verder alleen nog een crash: de 22" Istanbul Dark Crash.

Wederom 3 takes en toen stond de basis er wel op. Ik was alleen niet echt tevreden over de 'feel': te opgefokt en weinig achterin de beat, terwijl het een soort auto-rij-track is met een laid-back swing. Wat erg hielp was het verdubbelen van de metronoom-click. Daardoor zat ik relaxter te spelen, omdat ik minder in m'n hoofd hoefde door te tikken. Of het was gewoon mazzel.'

Track 2, de samenvatting:
18" Istanbul crashes (als hihat)
22″ Istanbul traditional dark crash
14″ Ludwig Supraphonic snare
26″ Ludwig classic maple kick

Vanmiddag om 14u deel III.

Tweet

Drummen doe je zo (1)

Terwijl ze hun tweede album opnemen, blogt Only Seven Left dagelijks. Leuk om te volgen. Drummer Bram de Wijs gaat een stap verder op zijn eigen site: uitgebreid en tot in het diepste detail bloggen over drums, drummen, drumsounds, drumspullen, drums opnemen (demo's, pre-producties en nu voor het eggie!), toms, floors, kicks, snares, hi-hats, mics en ga zo maar door. Zijn serie is waarvoor Engelsen de term anal bedachten, maar zelfs een leek als ik vind dit enorm boeiend om te lezen. Dit is pure solid internet gold (evenals Broeder Hugo die blogt als Bertolf komt opnemen in zijn kerk, Geruis uit de kluis)! Vandaag plaats ik daarom met veel plezier Brams eerste 3 blogs door en doe dat ook met de vervolgdelen. Enjoy!

Bram: 'Vandaag zijn we begonnen met de opnames van ons tweede album. We gaan veel bloggen en video-updates maken, maar op deze plek wil ik wat meer uitweiden over de drums.

Snoepwinkel
Ik ben absoluut geen gear-drummer die constant over spullen, merken en maten praat. Als het glimt en het klinkt vet, ben ik blij. Maar ik kreeg de luxe om bij mijn endorser Ludwig een berg spullen uit te zoeken voor de opnames [Bram vertelde eerder hoe je in 7 stappen zo'n endorsement regelt], en producer Arno wil graag per song experimenteren met sounds, dus ben ik me er wat in gaan verdiepen.

We kregen van importeur Fentex een rij snares mee en nog een hele serie Istanbul cymbals. Als een kind in de snoepwinkel!

Snare
Vandaag begonnen we gelijk met de moeilijkste (want snelste) track: Stay With Me. Na een ochtendje referenties luisteren (o.a. Relient K, Panic! At The Disco en The Wombats kwamen langs) pakten we alle snares en 2 bassdrums erbij om een sound te maken. De eerste snare was gelijk raak: een Supraphonic, heel basic maar kneiterhard en vet. De Classic Maple ken ik nu wel (is mijn eigen snare) en de Carl Palmer signature piccolo viel mee, maar niet voor dit nummer. We checkten ook de Vistalite (een acryl-snare) en die bleek ideaal: enorme attack, veel laag en een mooie naklank. Alsof de compressie en de eq er al op zat.

Kick
We probeerden een Sonor kick uit de jaren '80, maar dat paste niet echt. Bovendien willen we een opvallende drumsound, om te voorkomen dat het een standaard poppunkproductie wordt. Dus kozen we een 26" Ludwig bassdrum, die een lekkere grote, holle klap gaf. Om overspraak van de bekkens op de kick-mic te voorkomen, bouwde Arno een mooie stellage van verpakkingen en kussens rondom de bassdrum.

Cymbals
De toms mochten weg, want daar sla ik in Stay With Me toch niet op en dat scheelt weer lawaai. Ik checkte de 15" hihats van Cindy Blackman, die nogal donker (gôh) klonken in de ruimte, maar opgenomen bleef er een soort schattig tjilpje over. Ik wilde iets groters dan mijn eigen A Customs, dus gingen we voor de 16" Istanbul Light hihats. Links een 19" Heavy Crash en rechts een 22" Dark Ride. Live speel ik niet met een tweede crash, maar voor het stereobeeld is dat op de plaat wel mooi. Dus een 22" Dark Crash erbij.

Na een flinke soundcheck en wat geschuif met microfoons waren we behoorlijk tevreden met de sound. Arno is tegenwoordig van less is more: dus 2 roommics, kick en snare. Toch nog eentje erbij voor een hihat-stukje en opnemen maar! Drie takes later stond het er wel op, dus deden we er nog een voor de heb, en dat bleek een goeie. Arno knipte en plakte er één perfecte take van en toen deden we los nog het intro, waarvoor we nog een extra microfoon bij de snare-rand zetten. Even editten en tijd voor de piano! We doen namelijk een liedje per dag, zodat we niet een soort estafette-opname krijgen waarbij je elkaar nauwelijks tegenkomt in de studio, maar een mooi organisch proces hebben. Morgen weer één dus!'

Samenvatting [vraag me niet wat het zijn!]:

Stay With Me
16" Istanbul traditional light hihat
19" Istanbul traditional heavy crash
22" Istanbul traditional dark crash
22" Istanbul traditional dark ride

14" Ludwig vistalite snare
26" Ludwig classic maple kick

Vanmiddag om 12u deel II van Brams serie, maar eerst Perfect Space Disco® volgens Atze de Vrieze om 11u.

Tweet