En deze, ook op BKS:
Hoe je als muzikant in een razendsnel veranderende muziekindustrie je eigen boontjes dopt. Niels Aalberts deelt zijn ervaringen, tips, trucs & adviezen, nodigt anderen uit dat ook te doen en vermijdt iedere schijn van objectiviteit. Daarvoor ga je maar naar www.ehpo.net. Daar lees je ook waar Niels al die praatjes over muziek, internet, social media, marketing, management, uitgeven en ondernemen vandaan haalt.
Posts tonen met het label hits. Alle posts tonen
Posts tonen met het label hits. Alle posts tonen
30 april 2013
29 april 2013
Dance yourself dizzy!
Van de weersomsuit heb ik gisteren genoten van deze docu over één van de beste en meest succesvolle producers van de jaren '70, '80 en '90, ook prominent te gast op het a.s. Daft Punk album, Nile Rodgers:
Enjoy!
13 april 2013
Perfect Life & Times of David Cassidy
HIER op @Perfects.nl:
Beide films hebben ieder twee soundtracks. De bekendste produceerde Air in opdracht van regisseuse Sofia Coppola voor haar 'Virgin Suicides'. Naast het prachtige 'Playground Love', de laatste keer dat het Franse duo een muzikaal potje brak, bestaat hun soundtrack vooral uit ‘score’: meer sfeer dan songs.
Ook 'Donnie Darko' heeft zo’n CD vol geluid dat pas met beeld tot leven komt. Met uitzondering van Gary Jules’ wereldhit 'Mad World', een cover van Tears for Fears, kan ik me er geen noot van herinneren. Des te meer van de treffende rits jaren ’80 hits die ook in de film te horen is. Zo suist hoofdrolspeler Jake Gyllenhaal onder de klanken van Echo & The Bunnymen’s 'The Killing Moon' op zijn racefiets de berg af. ‘Hè fijn, een regisseur met smaak’ flitste in de bioscoop door me heen. Oorspronkelijk wilde regisseur Richard Kelly 'Never Tear Us Apart' onder die openingsscène hebben, maar INXS gaf daarvoor pas toestemming bij de DVD-release.
Wijze les: de director’s cut is niet altijd beter.
Nog passender zijn Sofia Coppola’s muzikale keuzes voor 'The Virgin Suicides'. Haar vijf maagden lopen rond in een van spanning zwangere, soft-focus buitenwijk. Coppola zocht er precies de juiste mix van classic rock, 70’s soul en singer-songwriters bij: Heart, Todd Rundgren, 10CC, Al Green, Gilbert O’Sullivan en het mooiste soft-porno liedje van Air’s klassieke debuutalbum. Gek genoeg zijn de soundtracks met die bepalende songs uit 'The Virgin Suicides' en 'Donnie Darko' veel lastiger te vinden dan die twee CD’s vol muzak. Zo moest mijn exemplaar van 'The Virgin Suicides' uit Canada komen.
In de jaren dat ik nog regelmatig in de bioscoop zat, was ik ook vaak te vinden bij De Subjectivisten, één van de eerste serieuze Nederlandse muziekblogs. Als tijdverdrijf bedachten die de cd-cirkel, een uitwisseling van adressen waarna je op basis van een thema een compilatie samenstelde, op cd-r brandde (dat deed je toen nog...) en opstuurde naar een onbekende. Lootjes-trekken voor muzieknerds dus. Ditmaal was het thema ‘soundtrack voor een fictieve film’. Mijn film mocht dan niet bestaan, de hoofdrolspeler wel: David Cassidy, het grootste tieneridool uit begin jaren ’70. 'Life and Times of David Cassidy' werd de mannelijke tegenhanger van 'The Virgin Suicides', met eenzelfde afgewogen mix van classic rock, melancholie, soul, soft-focus, indie- en collegerock, die ook zonder beeld een samenhangend verhaal moest vertellen. En hoewel mijn hoofdpersoon echt bestaat, is deze muzikale biografie compleet verzonnen.
Na de titel en openingscredits zien we David op het hoogtepunt van zijn roem cruisen over Hollywood Boulevard, de radio op 10. ’Cut!’, flashback naar Davids jeugd, het malle beroep van zijn vader en zomers lang liggen in het gras. Onder het eindshot, de stadslichten van LA vanaf de Hollywood Hills, vertelt de muziek dat David na vele omzwervingen het geluk vindt en opnieuw een prachtige zomer tegemoet rijdt.
En daar tussenin? De beste films en mooiste muziek vertellen hun verhaal zonder al teveel uitleg. Ik beeld me in dat ook de songs op Life and Times of David Cassidy dat doen: hoe zijn tegenspeelster heet, waar en wanneer David haar ontmoet, welke tol de roem eist, hoe hij daarna zijn eigen weg vindt, hartverscheurend huilt als zijn Grote Liefde hem verlaat, maar er bovenop krabbelt en deze biopic zo z’n welverdiende happy end krijgt. Maar misschien heb ik het mis. In dat geval is 'Life and Times of David Cassidy' niets meer dan een verzameling van mijn favoriete muziek.'
1. Takk... - Sigur Rós
2. Since You Been Gone - Rainbow
3. Wichita Lineman - Glenn Campbell
4. Passing Through - Rare Bird
5. Irene - Caetano Veloso
6. I Saw Her At The Anti-War Demonstration - Jens Lekman
7. Lonely Boy - Andrew Gold [lelijke re-recording op Spotify]
8. Make Your Own Kind of Music - Mama Cass Elliot
9. Sunday Morning (orig.: The Velvet Underground) - Matthew Sweet & Susanna Hoffs [niet op Spotify]
10. Summer Madness - Kool & The Gang
11. Sausolito Summernight - Diesel
12. Stay With Me - Lorraine Ellison
13. L'Appuntamento - Ornella Vanoni
14. Lost In The Paradise - Caetano Veloso
15. Goodbye Yellow Brick Road - Elton John
16. He Ain't Heavy, He's My Brother (orig.: The Hollies) - Rufus Wainwright [niet op Spotify]
17. Sad Eyes - Josh Rouse
18. Beautiful Noise - Neil Diamond
19. Summer Is Over - Dusty Springfield
Artwork: Quinten Swagerman
Perfect Life and Times of David Cassidy (according to Niels Aalberts @ perfects.nl) by Perfects.Nl on Mixcloud
11 april 2013
Perfect Weezer (according to @MichielVeenstra & @NorbertPek)
Alleen dat briljante artwork al (van @WilbertLeering):
Onze favo geek rock band moest natuurlijk ook een Perfect krijgen. Buddy Holly staat er uiteraard op. Die song, die clip (!): beide classic-classic (as in 'classic!'). Maar deze Perfect laat je horen dat de nog veel meer ijzersterk spul in huis heeft. Ook als je bent gestopt bij 'de blauwe'. En lees die bijsluiter. Feestje. Enjoy!
HIER op Perfects.nl — streaming greatness!
'Michiel en ik zaten allebei op het CLA in Almelo toen we Weezer ontdekten. In die periode liep onze halve middelbare school (later omgedoopt tot CSG Het Noordik) rond in Nirvana T-shirts. Vooral de longsleeve met de verdwaasde smiley werd gedragen door droevige, langharige jongens en meisjes die lessen lang ‘I hate myself and I want to die’ in hun schrift kalkten. Muziek kon in de jaren ’90 vaak niet depressief genoeg zijn. Thom Yorke vond zichzelf een creep, Beck zichzelf een loser en de eerste zin op het debuut van Eels was ‘Life is hard, and so am I, you better give me something so I don’t die.’ Allemaal zaken die bloedserieus worden genomen in het per definitie getormenteerde puberbrein. Maar het was niet allemaal loodzwaar in de alternative nineties, een groepje bands maakte wat soms nerdrock werd genoemd. Nada Surf deed het, en The Rentals, en Fountains of Wayne. En Weezer. Opeens gingen brildragende luisteraars geloven dat ze rockster konden worden. Of, laten we iets anders noemen, dj.
Nou moet ik er meteen bijzeggen dat ook Rivers Cuomo werd beïnvloed door Nirvana. Nevermind was een openbaring voor de Weezer-zanger. Dat was vanaf het debuut te merken aan het zware gitaargeluid, dat zo heerlijk ronkend uit je pas aangeschafte stereoset (met 3-cd wisselaar!) kwam. Maar het allermeest werd Weezer met The Beach Boys vergeleken. Vanwege de supermelodieuze liedjes en de koortjes, en dan ging het ook nog eens over surfen: ‘you take your car to work, I’ll take my board.’ Met dit debuut, beter bekend als The Blue Album, was het liefde op het eerste gehoor. Dat hetzelfde voor Michiel gold, verbaast me niets. Tien ijzersterke liedjes met het catchy Buddy Holly als vaandeldrager: het was simpelweg niet te weerstaan. Dat de uitgesponnen afsluiter Only in Dreams ook deze Perfect moest voltooien, was voor Michiel en mij een feit.
Twee jaar later, in 1996, verscheen Pinkerton, tot op heden het grootste visitekaartje van Rivers Cuomo als songschrijver. Of als verhalenverteller eerder, want het ging over heimelijke liefde voor een onbereikbare Japanse fan, over verliefd worden op een lesbisch meisje en ander origineel opgepend hartenleed. De songstructuren waren veel complexer dan op het blauwe debuut, wat er mede voor zorgde dat Pinkerton ook veel minder werd verkocht. Rivers Cuomo concludeerde dat de fans het liever simpel wilden hebben. Na een lange pauze stond de eerstvolgende release - The Green Album uit 2001 - gevuld met 10 liedjes die qua opbouw verdacht veel op elkaar leken. Maar allemaal gouden melodieën toebedeeld kregen. Een slecht nummer schrijven kon Cuomo nog niet. Ook de B-kantjes waren A-materiaal. Op deze Perfect staan er 3 (Suzanne, You Gave Your Love To Me Softly, Jamie) en daarmee hebben Michiel en ik ons nog flink ingehouden. Weezer speelde in die periode live geen Pinkerton-nummers meer wat ze een internetpetitie van Pinkerton-verslaafden opleverde. Iets waar Michiel en ik niet van opkijken: Pinkerton is ook onze favoriete Weezer-plaat.
Door The Green Album (met o.a. Hash Pipe en Island In The Sun) was Weezer weer uitermate populair, maar sindsdien is het een wat onregelmatiger band geworden. Er zijn altijd afzonderlijke nummers die indruk maken, of het nou de razend knappe mini-opera The Greatest Man That Ever Lived is of de volle energieke powerpop van Put Me Back Together en Pork & Beans. Maar volledige klassiekers (mogen we dat zeggen, ja, dat etc) zoals de eerste drie platen, maken ze niet meer. Toch blijft het een band om uitermate vrolijk van te worden. Ook omdat hun jeugdigheid altijd bewaard is gebleven, of het nou in klank is of in beeld. Michiel en ik kijken ook met jaloezie naar setlisten die ook dit jaar opduiken zoals deze, waar ze heel Pinkerton spelen, en deze, waar ze de hele blauwe plaat spelen. Want wij hebben de band maar één keer gezien. In De Melkweg, 2001, met deze setlist. Inderdaad, geen Pinkerton-nummer werd gespeeld. Maar goed was het wel.
Het wachten is op een concertdatum in Nederland of omringende landen, dan worden de tickets onmiddellijk aangeschaft. Michiel overweegt in de tussentijd zelfs met de Weezer Cruise mee te gaan. Ja, daar acht ik hem oprecht toe in staat. In de tussentijd blijven de platen gedraaid worden. Waaronder deze Perfect Weezer: onze favoriete nummers in een luisterbare volgorde. We wensen iedereen erg veel luisterplezier.' - Norbert Pek, Michiel Veenstra
HIER op Perfects.nl — streaming greatness!
'Michiel en ik zaten allebei op het CLA in Almelo toen we Weezer ontdekten. In die periode liep onze halve middelbare school (later omgedoopt tot CSG Het Noordik) rond in Nirvana T-shirts. Vooral de longsleeve met de verdwaasde smiley werd gedragen door droevige, langharige jongens en meisjes die lessen lang ‘I hate myself and I want to die’ in hun schrift kalkten. Muziek kon in de jaren ’90 vaak niet depressief genoeg zijn. Thom Yorke vond zichzelf een creep, Beck zichzelf een loser en de eerste zin op het debuut van Eels was ‘Life is hard, and so am I, you better give me something so I don’t die.’ Allemaal zaken die bloedserieus worden genomen in het per definitie getormenteerde puberbrein. Maar het was niet allemaal loodzwaar in de alternative nineties, een groepje bands maakte wat soms nerdrock werd genoemd. Nada Surf deed het, en The Rentals, en Fountains of Wayne. En Weezer. Opeens gingen brildragende luisteraars geloven dat ze rockster konden worden. Of, laten we iets anders noemen, dj.
Nou moet ik er meteen bijzeggen dat ook Rivers Cuomo werd beïnvloed door Nirvana. Nevermind was een openbaring voor de Weezer-zanger. Dat was vanaf het debuut te merken aan het zware gitaargeluid, dat zo heerlijk ronkend uit je pas aangeschafte stereoset (met 3-cd wisselaar!) kwam. Maar het allermeest werd Weezer met The Beach Boys vergeleken. Vanwege de supermelodieuze liedjes en de koortjes, en dan ging het ook nog eens over surfen: ‘you take your car to work, I’ll take my board.’ Met dit debuut, beter bekend als The Blue Album, was het liefde op het eerste gehoor. Dat hetzelfde voor Michiel gold, verbaast me niets. Tien ijzersterke liedjes met het catchy Buddy Holly als vaandeldrager: het was simpelweg niet te weerstaan. Dat de uitgesponnen afsluiter Only in Dreams ook deze Perfect moest voltooien, was voor Michiel en mij een feit.
Twee jaar later, in 1996, verscheen Pinkerton, tot op heden het grootste visitekaartje van Rivers Cuomo als songschrijver. Of als verhalenverteller eerder, want het ging over heimelijke liefde voor een onbereikbare Japanse fan, over verliefd worden op een lesbisch meisje en ander origineel opgepend hartenleed. De songstructuren waren veel complexer dan op het blauwe debuut, wat er mede voor zorgde dat Pinkerton ook veel minder werd verkocht. Rivers Cuomo concludeerde dat de fans het liever simpel wilden hebben. Na een lange pauze stond de eerstvolgende release - The Green Album uit 2001 - gevuld met 10 liedjes die qua opbouw verdacht veel op elkaar leken. Maar allemaal gouden melodieën toebedeeld kregen. Een slecht nummer schrijven kon Cuomo nog niet. Ook de B-kantjes waren A-materiaal. Op deze Perfect staan er 3 (Suzanne, You Gave Your Love To Me Softly, Jamie) en daarmee hebben Michiel en ik ons nog flink ingehouden. Weezer speelde in die periode live geen Pinkerton-nummers meer wat ze een internetpetitie van Pinkerton-verslaafden opleverde. Iets waar Michiel en ik niet van opkijken: Pinkerton is ook onze favoriete Weezer-plaat.
Door The Green Album (met o.a. Hash Pipe en Island In The Sun) was Weezer weer uitermate populair, maar sindsdien is het een wat onregelmatiger band geworden. Er zijn altijd afzonderlijke nummers die indruk maken, of het nou de razend knappe mini-opera The Greatest Man That Ever Lived is of de volle energieke powerpop van Put Me Back Together en Pork & Beans. Maar volledige klassiekers (mogen we dat zeggen, ja, dat etc) zoals de eerste drie platen, maken ze niet meer. Toch blijft het een band om uitermate vrolijk van te worden. Ook omdat hun jeugdigheid altijd bewaard is gebleven, of het nou in klank is of in beeld. Michiel en ik kijken ook met jaloezie naar setlisten die ook dit jaar opduiken zoals deze, waar ze heel Pinkerton spelen, en deze, waar ze de hele blauwe plaat spelen. Want wij hebben de band maar één keer gezien. In De Melkweg, 2001, met deze setlist. Inderdaad, geen Pinkerton-nummer werd gespeeld. Maar goed was het wel.
Het wachten is op een concertdatum in Nederland of omringende landen, dan worden de tickets onmiddellijk aangeschaft. Michiel overweegt in de tussentijd zelfs met de Weezer Cruise mee te gaan. Ja, daar acht ik hem oprecht toe in staat. In de tussentijd blijven de platen gedraaid worden. Waaronder deze Perfect Weezer: onze favoriete nummers in een luisterbare volgorde. We wensen iedereen erg veel luisterplezier.' - Norbert Pek, Michiel Veenstra
7 maart 2013
Omdat je er anno 2013 niet vaak genoeg aan herinnerd kunt worden hoe ECHT fantastisch zingen werkelijk klinkt
Zet die schuif maar open, aan de albumtitel is geen woord gelogen:
Om over de opname en productie nog maar te zwijgen. Aju Holland's Got Talentjes!
Uit deze playlist, ook een aanrader.
Om over de opname en productie nog maar te zwijgen. Aju Holland's Got Talentjes!
Uit deze playlist, ook een aanrader.
25 februari 2013
A&R-tegeltje (18)
Succes en mooie dingen komen vaker tot stand door volharding en uithoudingsvermogen dan door Goddelijke Aanraking en talent alleen. Ook in muziek zijn de meeste spelers eerder Dirk Kuyt dan Lionel Messi. De stem van Jeff Buckley, het schrijverstalent van John & Paul, John Bonham en Blue Monday zijn in zekere zin prachtige toevalstreffers. Momenten in tijd en ruimte dat alle sterren goed staan en leiden tot unieke talenten of schitterende resultaten. De rest van ons moet gewoon werken voor z'n geld, met vallen en opstaan beter worden. Dat kleine beetje aanleg voeden, ontwikkelen en onderhouden, om er met inzet en hard werk het maximale uit te halen. Meer transpiratie dan inspiratie dus.
Des te spijtiger dat talentenshows de suggestie wekken dat iedereen in 6 weken Adele, Sam Cooke of Miles Davis kan zijn. Gelul.
De complete serie A&R-tegels lees je HIER.
14 februari 2013
Happy Valentine's Day: Perfect Kiss (according to @jpk69)
Valentijnsdag. De perfecte dag voor Perfect KISS. Toch? Wat een indruk maakte deze band. Onuitwisbaar, en dan met name hun outfits & schmink. En die tong natuurlijk. My god. Maar het draaide natuurlijk óók om de muziek. Jean Pierre Kin laat je horen dat ze meer dan alleen die universele klapper I Was Made For Lovin' You maakten! Onder het art work ook nog een lekker begeleidend tekstje van JP zelf.
Enjoy!
HIERRR moet je zijn.
'KISS bereikte het wereldpubliek met 'I Was Made For Lovin' You'. In 1979 een grote discohit van een band die de USA al sinds 1973 op z'n kop zette met ongecompliceerde hardrock. En met Show. Met een hoofdletter S. KISS is niet de meest vernieuwende band qua muzikaliteit. Maar hun totaalconcept van geschminkte superhero-karakters, vuurwerk en heel, heel veel merchandise zorgde ervoor dat zij een unieke plaats in de muziekgeschiedenis wisten in te nemen.
Het live dubbelalbum KISS Alive II opent met de aankondiging: "You wanted the best, so you got the best. The hottest band in the world… KISS!" En dat is wat ze live nog steeds waarmaken. Dit jaar viert de band haar 40-jarig jubileum. Zelf zeggen ze dat de band voor eeuwig zal blijven bestaan, omdat het publiek valt voor de karakters en niet voor de personen. De tijd zal het leren. Voor nu: Happy Valentine met deze Perfect KISS, die bestaat uit nummers die voor mij de basis hebben gelegd voor mijn persoonlijke liefde voor muziek.' - Jean Pierre Kin
Enjoy!
HIERRR moet je zijn.
Het live dubbelalbum KISS Alive II opent met de aankondiging: "You wanted the best, so you got the best. The hottest band in the world… KISS!" En dat is wat ze live nog steeds waarmaken. Dit jaar viert de band haar 40-jarig jubileum. Zelf zeggen ze dat de band voor eeuwig zal blijven bestaan, omdat het publiek valt voor de karakters en niet voor de personen. De tijd zal het leren. Voor nu: Happy Valentine met deze Perfect KISS, die bestaat uit nummers die voor mij de basis hebben gelegd voor mijn persoonlijke liefde voor muziek.' - Jean Pierre Kin
11 februari 2013
Het is winter (niet zo lang meer...) — we hakken er nog even flink in!
Hier in Utrecht vriest het dat het kraakt, gevoelstemperatuur op de fiets -10˚. Weer dat vraagt om een krakende stamper als deze, wat een clip, wát een kneiter:
De 2 eerdere Foals-albums hadden hun momenten (met name sterke singles), maar klonken me vaak te bedacht zonder écht memorabel of voer voor jaarlijstjes te zijn. Ze bevatten simpelweg teveel middelmatige songs, waardoor ik het einde meestal niet haalde. Holy Fire, de vorige week verschenen derde, lijkt hun voorlopige Magnum Opus, waar de band het eigen geluid met staccato gitaren in 11 sterke tracks giet. Ik sluit me volledig aan bij Kicking The Habit: 'Foals heeft definitief zijn vorm gevonden', [...] 'nog niet eerder waren zulke knappe songs, onderhuidse spanning en een gruwelijk overtuigende productie zo in balans.' Luister zelf:
De 2 eerdere Foals-albums hadden hun momenten (met name sterke singles), maar klonken me vaak te bedacht zonder écht memorabel of voer voor jaarlijstjes te zijn. Ze bevatten simpelweg teveel middelmatige songs, waardoor ik het einde meestal niet haalde. Holy Fire, de vorige week verschenen derde, lijkt hun voorlopige Magnum Opus, waar de band het eigen geluid met staccato gitaren in 11 sterke tracks giet. Ik sluit me volledig aan bij Kicking The Habit: 'Foals heeft definitief zijn vorm gevonden', [...] 'nog niet eerder waren zulke knappe songs, onderhuidse spanning en een gruwelijk overtuigende productie zo in balans.' Luister zelf:
8 februari 2013
Perfect Fleetwood Mac
Op dit moment is de voorverkoop van Fleetwood Mac's optreden gestart, 7 oktober a.s. in de Ziggo Dome. Ik ga. Ik moet. Allemaal leuk en aardig zo'n album Top 10, maar natuurlijk volstrekt triviaal en onzinnig: ook in 2012 draaide ik geen album zo vaak als Rumours.
Jarenlang werd soms wat smalend gedaan over de Mac, maar recent betuigden de Groten der Aarde hun schatplichtigheid en liefde: Destiny's Child samplede Welsh witch Stevie Nicks, indie-helden Rilo Kiley namen een sterke plaat op die klonk als de perfecte kruising tussen Rumours en Tango In The Night (en gingen daarna — geheel in stijl — met ruzie uit elkaar), er verscheen een machtige pageturner over de Making Of, Mojo deed de verplichte special, de Klassieker zelf kwam eind vorige maand dik opgetuigd opnieuw uit en werd uitgebreid onder de loep genomen in DWDD. Datzelfde DWDD liet daarna onbedoeld zien hóe ontzettend goed en oorspronkelijk de band is door kipjes Ellen ten Damme en Manuela Kemp Go Your Own Way te laten kakelen. Eerder verkrachtte Van Velzen op vakkundige wijze Landslide (liever niet terug kijken!) door werkelijk iedere emotie en dynamiek uit dat prachtige nummer te wringen. Bah.
Zand erover, want het repertoire van Fleetwood Mac staat fier overeind en Rumours is zo'n zeldzaam album zonder 1 slecht nummer, dat nog net zo goed klinkt als 35 jaar geleden. Beter zelfs. Het kostte moeite om niet elk nummer in deze Perfect te zetten. Rumours = Perfect. Maar er zijn er meer: Landslide, Rhiannon, Tusk, Sara, Big Love (de single en weergaloos solo gespeeld door Lindsey Buckingham), de niet te ontkennen popsongs van Christine McVie en vroege blueshits met Peter Green. Speciale aandacht voor het grootste onrecht uit de muziekgeschiedenis Silver Springs, dat wegens ruimtegebrek Rumours niet haalde, maar veel en veel te goed is om als B-kant van Go Your Own Way te zijn weggestopt. Een grove schande, goedgemaakt op de reissue.
Het inmiddels bekende rock 'n' roll verhaal vol ruzies, coke, echtscheidingen, liefde en haat achter de plaat lees je in dat boek of zie je in de docu. Ik sta 7 oktober voor de derde keer vooraan. Thuisblijvers hebben zoals vaker ongelijk, maar komen compleet aan hun trekken met deze Perfect. Enjoy!
HIERRR.
Zand erover, want het repertoire van Fleetwood Mac staat fier overeind en Rumours is zo'n zeldzaam album zonder 1 slecht nummer, dat nog net zo goed klinkt als 35 jaar geleden. Beter zelfs. Het kostte moeite om niet elk nummer in deze Perfect te zetten. Rumours = Perfect. Maar er zijn er meer: Landslide, Rhiannon, Tusk, Sara, Big Love (de single en weergaloos solo gespeeld door Lindsey Buckingham), de niet te ontkennen popsongs van Christine McVie en vroege blueshits met Peter Green. Speciale aandacht voor het grootste onrecht uit de muziekgeschiedenis Silver Springs, dat wegens ruimtegebrek Rumours niet haalde, maar veel en veel te goed is om als B-kant van Go Your Own Way te zijn weggestopt. Een grove schande, goedgemaakt op de reissue.
Het inmiddels bekende rock 'n' roll verhaal vol ruzies, coke, echtscheidingen, liefde en haat achter de plaat lees je in dat boek of zie je in de docu. Ik sta 7 oktober voor de derde keer vooraan. Thuisblijvers hebben zoals vaker ongelijk, maar komen compleet aan hun trekken met deze Perfect. Enjoy!
HIERRR.
Wilde Ideeën & Nieuwe Muziek (196)
- Naar aanleiding van de internationale drukte rond 's Neerlands trots Jacco Gardner:
- En over die herlancering van MySpace, via Maarten: "They decided they would erase the audience that the bands had built and ask them to start over. THEY DELETED THE F*CKING FANS". Tja...
- Hard maar o zo waar: Why music supervisors don't listen to your music (via Guuz). Reality check, geldt net zo goed voor journalisten, labels, radiostations en Matthijs van Nieuwkerk. Lezen dus.
- Downloadverbod-or-not, part 634: tóch niet. Goedzo.
- Na de stennis om de zogenaamd gelekte cover van het nieuwe Vampire Weekend album, adverteert de band titel en releasedatum doodleuk in de New York Times (via Age):
- Slim van uitgeverij LJ Veen: het e-book van Hanna Bervoets krijg je bij de papieren versie. Zoals je de cd ook bij de lp's van Excelsior krijgt.
- Daniël Ek beweert dat Spotify dit jaar $500 miljoen uitkeert aan rechthebbenden (wat dus niet per se (alleen) artiesten zijn...). Zijn dienst schijnt de winnaars van de Grammys te kunnen voorspellen voor komende zondag. Ek zelf geeft dit lange maar interessante interview (via Willem):
- Da's best saillant nieuws: Universal Music Publishing denkt erover ASCAP en BMI te verlaten (= de Amerikaanse Buma's, via Wim). Over rechten gesproken: We need strong copyright laws now more than ever (via Nienke). Oja, is dat werkelijk zo...?
- Warner Music legt £487 miljoen neer voor Parlophone, misschien wel het mooiste stuk uit de boedel van EMI dat Universal niet mocht overnemen...
- Na 22 jaar eindelijk *nieuwe* muziek van het legendarische My Bloody Valentine, debuutalbum Pieter Steijger in aantocht, clip van het Utrechtse Riverdistrict, fraaie nieuwe James Blake, prachtsingle (via Venz), niet meer zo heel nieuwe maar wel goede muziek van Vox Von Braun en dit deed schijnbaar de support van rapheld Kendrick Lamar in Parijs vorige week, héél héél tof:
- Mogelijk 100 HMV-winkels sluiten. UPDATE: het worden er uiteindelijk 66 en er wordt als zo vaak gewezen naar de digitalisering. In Nederland weerhoudt dat moedige liefhebbers en winkeliers er niet van anno 2013 doodleuk een muziekwinkel over te nemen. Respect! Nog even terug naar HMV: dit krijg je als je mensen ontslaat die ook het twitter-account van je bedrijf beheren... Oeps!
- Tot slot breidt Vanilla Ice zijn onderneming uit (ik dacht eerst dat hij het over chromen velgen had!):
5 februari 2013
Perfect Pijn Of Wat Dan Ook (according to @arneSTYROFOAM, Arne van Petegem)
We grossieren in pijn en verdriet de afgelopen weken. En the reason is the season, lijkt 't. Maar deze week 'pijnigt' Arne van Petegem ons om een andere reden. Met diepe soul (diep als in deeeep). Hij heeft samen met schrijver Ivo Victoria en illustratrice Eva Mouton een voorstelling gemaakt onder de titel Geen pijn of wat dan ook, gebaseerd op de bundel korte verhalen Eleven Kinds Of Loneliness van de Amerikaanse schrijver Richard Yates (ook bekend van het prachtige maar o zo trieste Revolutionary Road).
De voorstelling heeft als centraal thema "eenzaamheid". Op 8 en 9 februari de Nederlandse première in de Brakke Grond. Onder het artwork (van Eva Mouton, overigens) een korte bijsluiter van de maker. Luister 'em HIERRR op Spotify.
Trust you me, dit zijn 15 parels. Enjoy!
Arne: Ik heb eerder deze week (toen de voorstelling in België in première ging) een intro-mix gemaakt voor als de mensen de zaal binnenkomen. Aangezien de muziek van de voorstelling volledig electronisch is, wilden we voor die mix helemaal de andere kant op gaan en maakte ik een selectie van een vijftiental deep soul tearjerkers over verloren liefde/eenzaamheid/hartzeer.
De voorstelling heeft ook een themalied, gezongen door Ivo Victoria, dat je hier kan vinden als stream/download - Arne van Petegem
De voorstelling heeft als centraal thema "eenzaamheid". Op 8 en 9 februari de Nederlandse première in de Brakke Grond. Onder het artwork (van Eva Mouton, overigens) een korte bijsluiter van de maker. Luister 'em HIERRR op Spotify.
Trust you me, dit zijn 15 parels. Enjoy!
De voorstelling heeft ook een themalied, gezongen door Ivo Victoria, dat je hier kan vinden als stream/download - Arne van Petegem
20 januari 2013
19 januari 2013
8 januari 2013
Perfect U2 (according to @ajee) - #Spotify-only, mét schitterende bijsluiter
Een Perfect van een band van het formaat van U2 verdient een inleiding van formaat. Waarin we ook samensteller Arjan van Elk voor je 'duiden' :-), als in waarom hij deze Perfect tot Perfect maakte. Daarna een heerlijke bijsluiter, bol van de fan intel, door Arjan zelf.
''s Lands grootste U2-fan ben ik niet, nooit geweest ook, maar ik heb wel altijd veel respect voor de band gehad. Jaar na jaar brengen ze doorgaans sterke, succesvolle albums uit en doen zichtbaar alles wat nodig is om 'de grootste band op aarde' te blijven. Belangrijkste wapen is meestal een onmiskenbare kneiter van een eerste single voor ieder album, maar in 1991 hadden ze het lef om de megasuccesvolle U2-van-het-grootse-gebaar (de band die ik minder goed trek) op Achtung Baby in te ruilen voor een nieuw geluid dat leende van dance, industrial en Madchester, kaal maar stoer opgenomen door Daniel Lanois en Brian Eno. 'Achtung Baby' is daarmee met afstand mijn favoriete U2-album.
Iets vergelijkbaars heb ik met Muse: hun muziek doet me weinig, maar ik heb veel respect en bewondering hoe ze live met z'n drieën over het publiek heen walsen. Ze schijnen met U2 gemeen te hebben dat er onder en achter het podium een half orkest meespeelt, pedalen intrapt, toetsen en samples beroert om dat alles mogelijk te maken...
Het was 2000, U2 bracht All That You Can't Leave Behind uit, hun 10e en niet per se beste album. Ik werkte bij U2's label Universal en ineens was het eenvoudig om naar een stadionoptreden van ze te gaan. Geld zou ik er normaal gesproken niet voor over hebben gehad, maar ik wilde het toch een keer gezien hebben. Die bewuste tour was back-to-basics: na de grootsheid en megalomanie-met-een-ironische-knipoog van de ZooTV-tour rond 'Achtung Baby', opvolger 'Zooropa' en de kitscherige disco van 'Pop', stond deze tour min of meer weer in het teken van 'het bandje'. Jongens waren we — maar aardige jongens.
We stonden die 31e juli in het Gelredome, waar rond 20.30u de pauzemuziek merkbaar harder werd gezet. Het was duidelijk dat Bono aan de volumeknop zat en de heren een cassette met persoonlijke favorieten hadden opgezet om het publiek op te warmen: hits van The Supremes, de oude Marvin Gaye en een persoonlijke favoriet, Jackie Wilson, kwamen voorbij. Met mijn grote bek schreeuwde ik op dat moment in het oor van een collega: 'Zo goed als dit wordt het vanavond niet meer!' Na een kwartier Motown classics kwam U2 op, de tl-lichten van het Gelredome nog aan, en zette 'Elevation' in. Het publiek reageerde enthousiast, maar werd pas echt wakker toen in de break het stadion in 1 klap duister werd en de spot op Bono gezet. Iedereen op de banken, tot achterin het stadion! Hit 'Beautiful Day' volgde en 4e nummer in de set was 'New Year's Day' (die piano, Klassiek!). Toen halverwege anthems 'I Will Follow' en 'Sunday Bloody Sunday' doodleuk achter elkaar werden gespeeld, draaide ik me om naar diezelfde collega en zei beschaamd 'Hé, wat ik net zei? Dat was het bier. Zoiets doms heb ik nog nooit gezegd.'
Dat is mijn verhaal met U2. Veel leuker en beter is dat van überfan Arjan van Elk, in het dagelijks leven radiopromotor bij EMI (check zijn motto), in een eerder leven bij U2's platenmaatschappij Universal. Zijn liefde voor U2 en heel veel andere muziek is groot, nooit over gegaan en hij kan er machtig mooi over vertellen. Voor deze Perfect schotelt hij ons uiteraard niet gemakzuchtig de hits voor (daarvoor schaf je deze en deze aan), maar tilt een afgewogen selectie parels uit U2's catalogus. Bovenal legt hij minutieus aan niet-fans uit wat er zo briljant is aan deze 4 Ieren. Ik ging alsnog om. Geen mooiere en betere Perfects dan die ván liefhebbers, vóór liefhebbers. Smullen!
HIERRR moet je zijn voor de lijst in Spotify. Onder de tracklisting Arjans must-read bijsluiter. De YouTube-links verwijzen naar de in de tekst bedoelde uitvoering, op Spotify staat de studioversie in de playlist:
Iets vergelijkbaars heb ik met Muse: hun muziek doet me weinig, maar ik heb veel respect en bewondering hoe ze live met z'n drieën over het publiek heen walsen. Ze schijnen met U2 gemeen te hebben dat er onder en achter het podium een half orkest meespeelt, pedalen intrapt, toetsen en samples beroert om dat alles mogelijk te maken...
Het was 2000, U2 bracht All That You Can't Leave Behind uit, hun 10e en niet per se beste album. Ik werkte bij U2's label Universal en ineens was het eenvoudig om naar een stadionoptreden van ze te gaan. Geld zou ik er normaal gesproken niet voor over hebben gehad, maar ik wilde het toch een keer gezien hebben. Die bewuste tour was back-to-basics: na de grootsheid en megalomanie-met-een-ironische-knipoog van de ZooTV-tour rond 'Achtung Baby', opvolger 'Zooropa' en de kitscherige disco van 'Pop', stond deze tour min of meer weer in het teken van 'het bandje'. Jongens waren we — maar aardige jongens.
We stonden die 31e juli in het Gelredome, waar rond 20.30u de pauzemuziek merkbaar harder werd gezet. Het was duidelijk dat Bono aan de volumeknop zat en de heren een cassette met persoonlijke favorieten hadden opgezet om het publiek op te warmen: hits van The Supremes, de oude Marvin Gaye en een persoonlijke favoriet, Jackie Wilson, kwamen voorbij. Met mijn grote bek schreeuwde ik op dat moment in het oor van een collega: 'Zo goed als dit wordt het vanavond niet meer!' Na een kwartier Motown classics kwam U2 op, de tl-lichten van het Gelredome nog aan, en zette 'Elevation' in. Het publiek reageerde enthousiast, maar werd pas echt wakker toen in de break het stadion in 1 klap duister werd en de spot op Bono gezet. Iedereen op de banken, tot achterin het stadion! Hit 'Beautiful Day' volgde en 4e nummer in de set was 'New Year's Day' (die piano, Klassiek!). Toen halverwege anthems 'I Will Follow' en 'Sunday Bloody Sunday' doodleuk achter elkaar werden gespeeld, draaide ik me om naar diezelfde collega en zei beschaamd 'Hé, wat ik net zei? Dat was het bier. Zoiets doms heb ik nog nooit gezegd.'
Dat is mijn verhaal met U2. Veel leuker en beter is dat van überfan Arjan van Elk, in het dagelijks leven radiopromotor bij EMI (check zijn motto), in een eerder leven bij U2's platenmaatschappij Universal. Zijn liefde voor U2 en heel veel andere muziek is groot, nooit over gegaan en hij kan er machtig mooi over vertellen. Voor deze Perfect schotelt hij ons uiteraard niet gemakzuchtig de hits voor (daarvoor schaf je deze en deze aan), maar tilt een afgewogen selectie parels uit U2's catalogus. Bovenal legt hij minutieus aan niet-fans uit wat er zo briljant is aan deze 4 Ieren. Ik ging alsnog om. Geen mooiere en betere Perfects dan die ván liefhebbers, vóór liefhebbers. Smullen!
HIERRR moet je zijn voor de lijst in Spotify. Onder de tracklisting Arjans must-read bijsluiter. De YouTube-links verwijzen naar de in de tekst bedoelde uitvoering, op Spotify staat de studioversie in de playlist:
24 december 2012
Mijn favoriete singles, (album)tracks en remixen van 2012
Prachtig jaar met bakken vol sterke tracks. Bijna 50 om precies te zijn. Voor de feestdagen, wat de titel zegt, abonneer je HIERRR:
Ook: mijn album Top 10 van 2012. Vanavond al aan het Kerstdineren? De Perfecte soundtracks.
Ook: mijn album Top 10 van 2012. Vanavond al aan het Kerstdineren? De Perfecte soundtracks.
11 december 2012
Perfect Spoorloos (according to @ErwinWijman)
Muziek markeert als geen ander momenten in de tijd. Mooie momenten, vreselijke momenten, geweldige momenten. Je eerste schuifel, de wachtmuziek bij de UPC helpdesk, de muziek waar je je ouders opeens van uit hun dak zag gaan. Muziek laat z'n sporen na... en dat merk je pas echt als die speciale muziek even uit je leven verdwijnt en you right in the face hit als je er dan ineens weer tegenaan loopt. Als je niets vermoedend in de wacht staat bij UPC bijvoorbeeld.
Erwin Wijman deed iets wat iedereen zou moeten doen - enmisschien hopelijk is dit het begin van een nieuw Perfect-feuilleton: die geweldige, bijzondere, persoonlijk liedjes bij elkaar zoeken. De liedjes die je tot tranen roeren, die je meenemen naar vervlogen tijden en die je dan weer even kunt terughalen. Doe het voor ons, maar doe het vooral voor jezelf. Ik ga het nú ook doen! Ik bel nú UPC, hopelijk is het druk.
Onder het artwork een fijne bijsluiter, een statement of intent.
HIER vind Erwins zijn Perfect Spoorloos in Spotify,
HIER de download.
'Je kent dat. Hoor je een liedje dat je haast vergeten was, nou ja, 10 of 20 jaar niet meer gehoord hebt, en word je in een flits teruggeschoten naar je jongetjesjaren, je dagelijksuitgaansjaren of andere jaren her, en voel je je als de strenge restaurantrecensent Anton Ego in de culiculthit Ratatouille die in restaurant Chez Gusteau bouillabaisse krijgt voorgezet en zich na één hap geteleporteerd ziet naar zijn jeugd, aan tafel bij zijn moeder, die bouillabaisse gemaakt heeft. Dat gelukzalige gevoel, tranen in je ogen. Bouillabaisse uit je jeugd.
Luxeverdriet.
De Madeleine van Proust.
Ik proefde laatst heel veel van die Madeleines, toen ik in de catalogus van Starzone liedjes mocht uitzoeken. Bij de supermarkt kreeg je stickers met codes voor gratis liedjes, te downloaden bij Starzone, een website van Sony Music Netherlands. Je moet je even langs Rihanna, Usher en Ben Saunders worstelen maar dan kun je duiken in diep water: de catalogus van Sony telt ‘meer dan 500.000 tracks’ van ‘12.000 artiesten’.
Ik stuitte op Younger Girl van Lovin’ Spoonful. Op Sailor. Fleetwood Mac’s Man of the World. Nanci Griffith met de Chieftains. Ik waande me in een snoepwinkel. Meatloaf. Sade’s Your Love is King. Carole King. Je vindt er liedjes terug die je soms tientallen jaren niet gehoord hebt. Will You Love Me Tomorrow? Tijdmachine. Call me sentimenteel, maar bij Celeste van Scott McKenzie houd ik het niet droog. Melanie met Ruby Tuesday: huilen.
Nog zo’n wakker gekust Doornroosje: Darlin' Companion van Johnny en June Cash. ‘Darlin’ companion, come on and give me understandin’.’ Ik ben weer een jongetje van 8 dat op zondagmiddag voor de immense zelfgemaakte luidsprekerboxen van zijn vader naar Johnny Cash live in San Quentin zit te luisteren.
Het is je reinste Spoorloos, verloren gewaande familieleden worden na dertig jaar weer in de armen gesloten. Ballad of Easy Rider van Sandy Denny: who needs Adele of Sandra van Nieuwland? Is het de herfst? ‘Altijd november, altijd regen/Altijd dit lege hart, altijd’, dicht J.C. Bloem. En zo veel liedjes als in een leeg hart passen.' – Erwin Wijman
Erwin Wijman deed iets wat iedereen zou moeten doen - en
Onder het artwork een fijne bijsluiter, een statement of intent.
HIER vind Erwins zijn Perfect Spoorloos in Spotify,
HIER de download.
Luxeverdriet.
De Madeleine van Proust.
Ik proefde laatst heel veel van die Madeleines, toen ik in de catalogus van Starzone liedjes mocht uitzoeken. Bij de supermarkt kreeg je stickers met codes voor gratis liedjes, te downloaden bij Starzone, een website van Sony Music Netherlands. Je moet je even langs Rihanna, Usher en Ben Saunders worstelen maar dan kun je duiken in diep water: de catalogus van Sony telt ‘meer dan 500.000 tracks’ van ‘12.000 artiesten’.
Ik stuitte op Younger Girl van Lovin’ Spoonful. Op Sailor. Fleetwood Mac’s Man of the World. Nanci Griffith met de Chieftains. Ik waande me in een snoepwinkel. Meatloaf. Sade’s Your Love is King. Carole King. Je vindt er liedjes terug die je soms tientallen jaren niet gehoord hebt. Will You Love Me Tomorrow? Tijdmachine. Call me sentimenteel, maar bij Celeste van Scott McKenzie houd ik het niet droog. Melanie met Ruby Tuesday: huilen.
Nog zo’n wakker gekust Doornroosje: Darlin' Companion van Johnny en June Cash. ‘Darlin’ companion, come on and give me understandin’.’ Ik ben weer een jongetje van 8 dat op zondagmiddag voor de immense zelfgemaakte luidsprekerboxen van zijn vader naar Johnny Cash live in San Quentin zit te luisteren.
Het is je reinste Spoorloos, verloren gewaande familieleden worden na dertig jaar weer in de armen gesloten. Ballad of Easy Rider van Sandy Denny: who needs Adele of Sandra van Nieuwland? Is het de herfst? ‘Altijd november, altijd regen/Altijd dit lege hart, altijd’, dicht J.C. Bloem. En zo veel liedjes als in een leeg hart passen.' – Erwin Wijman
8 december 2012
De onuitputtelijke schatkamer die YouTube heet...
7 december 2012
Perfect Mood Swings (according to @AnneSoldaat)
Anne Soldaat is niet alleen muzikant, hij is ook muziekdealer. En hij schuift ons een prachtige selectie van uppers & downers toe, with the tendency to push it as far as he can. Echt weer een geweldige lijst + bijsluiter van Anne zelf.
HIER moet je zijn voor Perfect Mood Swings!
Enjoy!
'Om iets te kunnen zeggen over en bij de Perfect Mood Swings-playlist ben ik 'em eerst weer 'es gaan opzoeken en beluisteren. En toen zag dat Spotify adverteert met haar 'mood agent'.
Mijn eerste associatie met dat begrip was een soort digitale politieagent die in de gaten houdt of je stemming wel door de beugel kan of lang genoeg stand houdt. De 'mood agent' als onderdeel van de 'mood police' dus.
Het is iets anders natuurlijk: de mood agent zoekt gelijkgestemde nummers bij de door jou samengestelde playlist. Ga ik helemaal niet aan beginnen - ik ben m'n eigen mood agent en in deze lijst is, grofweg, de eerste helft 'the best of' mijn mood-categorie 'melancholisch/depressief'... en dat dan met een knipoog ;-) Blijmoedig wordt het nooit in die playlist, maar de tweede helft is wat meer 'up', met New Order's 'Thieves Like Us' als een wat vreemde eend in de bijt. Toch een nummer wat me na aan het hart ligt, ik weet nog dat ik de 12 inch bij Boudisque kocht nadat ik 'em bij de VPRO op de FM Radio had gehoord.
En 'Sugar Man' Rodriguez, die heb ik als gitarist in een gelegenheidsband in 2006 of 2007 nog e's begeleid tijdens een eenmalige show op Crossing Border. Ik herinner me nog hoe hij, na aankomst in Amsterdam, wat verdwaasd in zijn leren broek over de wallen schuifelde en bij de Febo op de Oudezijds Voorburgwal iets naar binnen werkte wat hij nog nooit eerder gezien of geproefd had. En vervolgens flink ging blowen. De docu over zijn wonderlijke leven, Searching for Sugar Man, is tijdens de afgelopen IDFA bekroond, geloof ik, vandaar dat ik er even over begin.
HIER moet je zijn voor Perfect Mood Swings!
Enjoy!
Het is iets anders natuurlijk: de mood agent zoekt gelijkgestemde nummers bij de door jou samengestelde playlist. Ga ik helemaal niet aan beginnen - ik ben m'n eigen mood agent en in deze lijst is, grofweg, de eerste helft 'the best of' mijn mood-categorie 'melancholisch/depressief'... en dat dan met een knipoog ;-) Blijmoedig wordt het nooit in die playlist, maar de tweede helft is wat meer 'up', met New Order's 'Thieves Like Us' als een wat vreemde eend in de bijt. Toch een nummer wat me na aan het hart ligt, ik weet nog dat ik de 12 inch bij Boudisque kocht nadat ik 'em bij de VPRO op de FM Radio had gehoord.
En 'Sugar Man' Rodriguez, die heb ik als gitarist in een gelegenheidsband in 2006 of 2007 nog e's begeleid tijdens een eenmalige show op Crossing Border. Ik herinner me nog hoe hij, na aankomst in Amsterdam, wat verdwaasd in zijn leren broek over de wallen schuifelde en bij de Febo op de Oudezijds Voorburgwal iets naar binnen werkte wat hij nog nooit eerder gezien of geproefd had. En vervolgens flink ging blowen. De docu over zijn wonderlijke leven, Searching for Sugar Man, is tijdens de afgelopen IDFA bekroond, geloof ik, vandaar dat ik er even over begin.
Omdat in mijn oorspronkelijke playlist - door Adriaan gespotified - 2 nummers zaten die onvindbaar zijn, heb ik tot mijn vreugde het mooiste Walker Brothers nummer ever én een nummer van Biff Rose kunnen toevoegen. Voor Biff Rose (of, beter, voor zijn muziek) breek ik trouwens een lans in het laatste nummer van Heaven' - Anne Soldaat
30 november 2012
Wilde Ideeën & Nieuwe Muziek (187)
- Muzikanten opgelet: saxofonist Tom Beek laat zien hoe je je nieuwe muziek DIY en 200% professioneel aan de man brengt. Wat een prachtmailing, met werkelijk *alles* erop en eraan! Toms mail, de inhoud, vorm, formulering en alle voorbereiding die ervoor nodig is om 'em zo te kunnen versturen is wat mij betreft niks minder dan een professioneel, compact draaiboek DIY. Doe er je voordeel mee! Andere tak van sport, net zo leerzaam: Okkes nieuwe site is een toonbeeld van less = more en hoe een effectieve, professionele site eruit moet zien anno 2012/2013.
- Bizar en tof tegelijk, ook een beetje DIY: word zelf perser, distributeur én marketeer van een officieel (ja!) en langverwacht Zappa live-album (via Antal). Limited Edition van 1.000 stuks à (ja, ja) $1.000...
- BAD25, docu over het derde klassieke album van Michael Jackson (via Sandeman). Ook van Sandeman, bewijs dat na die prachtige tribute van Soulwax de koek nog lang niet op was bij Bowie (met op 10 min. mijn favoriet, Lady Stardust):
- Lijstjes, lijstjes, lijstjes: stem op de Snob 2000. NME geeft hun eigen lijstje 50 beste albums van 2012 wel heel mooi vorm, inclusief Spotify-playlists. En dit zijn Shazam's en Spotify's eigen jaaroverzichten in Nederland over afgelopen jaar:
- Op Cortonville legt Bertolf kort, krachtig, duidelijk en onomwonden uit waarom hij stopt als solo-artiest: 'Ik ben liever Noel dan Liam.'
- *Nieuwe* tracks Chromatics, A Polaroid View, albumtrailer van held Nick Cave en nieuwe oude muziek: heel Fleetwood Macs Rumours gecoverd. Heerlijk lekker.
- Dit lijkt me een prachtig en vooral leerzaam event voor dj's en producers en 1 tientje is werkelijk geen geld (zie site, Twitter, Facebook):
- Meer dj's: de Top 25 die de wereld van dance en EDM domineert volgens Rolling Stone (via Roos). Blijft fascinerend om te zien hoe Amerikanen tegen dit genre aankijken, wie hun favorieten en helden zijn, what's hot and what's not (volgens Amerikanen dan...).
- Geinig: Hitstagram. Vintage audio-filters voor over je favoriete songs (via Jarl):
Abonneren op:
Posts (Atom)