Hoe je als muzikant in een razendsnel veranderende muziekindustrie je eigen boontjes dopt.
Niels Aalberts deelt zijn ervaringen, tips, trucs & adviezen, nodigt anderen uit dat ook te doen en vermijdt iedere schijn van objectiviteit. Daarvoor ga je maar naar www.ehpo.net. Daar lees je ook waar Niels al die praatjes over muziek, internet, social media, marketing, management, uitgeven en ondernemen vandaan haalt.
Feestdagen, traditiegetrouw weinig nieuws te melden. Maar minder blijkt weer 'ns meer, want een aantal zeer lezenswaardige stukken, discussies en blogposts op het randje van het nieuwe jaar:
Maar: What happened to music writing this year? (via Job) En The Year in Pop, ook een hele mooie: 'Pop performers can become truly famous by building their careers themselves online, maybe more efficiently and faster than a major company can help them to do.' En: 'If I worked at [Rihanna’s label], and I’m looking at those numbers, and I had just flown a bunch of journalists around the world to make sure that my pop star had a tremendous amount of presence, and she can’t even sell as many records as a guy who basically can’t crack the Top 20 in the Billboard R&B/hip-hop song chart, I’m really stressed.' [...] 'That’s the new authenticity. You found it by yourself or with a few of your friends online.' Poeh! The Guardian is minder positief: Worst ideas of 2012, making all pop sound the same (via Marco), want pop music is in a sickly state.
Een oudje die ik had gemist, via Gijs: The Piracy Threshold. Uitstekend artikel: 'The majority of people have a basic desire to be honest - and I mean actually honest, rather than some limited definition based strictly on the law. [...] Give us convenient content at a reasonable price, and we’ll buy it. Sell the stuff without DRM, for a few dollars. Make it available to everyone, worldwide, at the same time. Then take the massive, unending pile of money, forever. Or keep doing what you’re doing, and enjoy your ceaseless war of attrition, ever-rising tide of negative public opinion, and eventual forced irrelevance. And get fucked.'
En Facebook? Heeft niks meer met vriendschap te maken, aldus Ernst-Jan: 'Facebook is voor mij een plek waar ik m’n schrijfsels onder de aandacht breng. Niets meer, niets minder. En m’n vrienden? Die spreek ik, net als half Nederland, gewoon lekker in een afgesloten Whatsapp-groep.'
Vijf Deezer Premium+ abonnementen: de winnaars zijn bekend. Meer feest: MIDI = 30. Taart! MIDI was een begin van digitaal, maar wat is de toekomst? Superboeiende statistieken, grafieken en ontwikkelingen op overzichtelijke dia's (via Bob). Absolute must-see presentatie, echt. Kijken dus!
Het kan niet vaak genoeg worden gezegd: 13 Reasons why you need your own band website (via Martijn). De laatste is de belangrijkste reden en vat het overtuigende lijstje samen: 'It's yours... Forever.' Exact. Aansluitend blogt Bob 27 A&R-tegels alsof het de waarheid is: 'If something is good, it can be spread by the alternative network known as the Internet, which is word of mouth on steroids'. Exact. En: 'You no longer have to tolerate crap'. Haha. Over crap gesproken:
Interview met Andy Gould, (ex-)manager van o.a. Morrissey, Guns 'n' Roses, Lionel Richie en Rob Zombie:
Boeken en bladen dan. Is er nog redding voor de journalistiek?“Misschien is er wel hoop te putten uit de muziekwereld. [...] Ik heb niet de indruk dat de muziek van 2013 nou zo veel slechter is dan die van pakweg 40 jaar geleden”. Precies.
Ondertussen start de BBC 'een Spotify-variant'. En de Nederlandse publieke omroep? Die loopt deze weken de docu van Armin van Buuren mis. Staat namelijk eerst exclusief op het YouTube-kanaal van KLM. Goed wat Erwin daarover zegt: 'Als de publieke omroep bij de contractonderhandelingen de on demand rechten zomaar weggeeft en het publiek het programma even makkelijk bij de KLM als de AVRO kan zien (of eigenlijk makkelijker bij de KLM), wat is dan de toegevoegde waarde van die publieke omroep?' Gevaarlijk inderdaad.
Nu onze Nick niet meer underground is blogt deze Amerikaanse fanboy z'n teleurstelling van zich af (via Job): 'Was I straight up being a "hater" or “EDM Snob” because he didn't play a couple of my tracks?' Schattig, maar ook mooi om te zien hoe Amerikanen naar 'onze' dance kijken.
The shattered hit record model. Boeiend, ook voor jou! Daar hebben het gecombineerde Universal en EMI straks ook mee te maken, maar eerst moeten ze onderdelen afsplitsen van de Europese Commissie. En waar 2 honden vechten om 1 been, gaat Simon Fuller ermee heen...?
New York Times' recensent Jon Caramanica over What gets covered (and why) in 2012's music journalism (via Joost): 'Any writer who just writes about what they’re sent in the mail is doing it wrong. One should have a healthy skepticism about what’s in your mailbox, and why it’s there. [...] “Commercially available” just isn’t a relevant metric anymore, not in the era of YouTube, DatPiff, SendSpace, and so on. The only thing that matters is: can you hear/see it?'
Zelfde geldt voor de overname van EMI door Universal: niet iedereen is blij met dat 'feestje', artiesten protesteren (en niet de minste, vooral op Parlophone), staken en stellen eisen: 'If the staff at the label are unhappy with the new arrangements they are free to leave, but the artists are not', vat Blur-drummer Dave Rowntree samen. Ondertussen staat hij volgend jaar doodleuk met zijn band op Rock Werchter. Wow!
Grizzly Bear niet, maar moeten wel ophouden met zeuren, stelletje droeftoeters: 'Bottom line: You can ignore the audience as much as you want — just don’t expect to get on the fucking radio.' Precies. Atze vat de discussie mooi samen én geeft een leuke vergelijkende analyse: Waarom Grizzly Bear geen hits scoort en Mumford & Sons wel, inclusief mooie Storify. Die laatste doen het financieel inderdaad stukken beter (via @Digimuziek): 'The argument that subscription services cannibalize sales hit a bit of a snag last week.' Zo is dat. Snappen ook Bob (= interessante analyse van Mumfords sales) ook deze meneer, die zijn muzieksmaak dusdanig vertrouwt dat hij er geld voor vraagt op Spotify (via @auxmasterfader). Slim? Gedurfd? Idioot? You tell me!
*Nieuwe* extra lange titeltrack van The Horse Company, hele, hele fijne track en clip van Solange (wat een hit, via Job), gratis dierendagtrack Sea+Air (support van Case Mayfield in oktober/november), single GRAM, album Death Grips (leuke hoes...), eerste tracks van komende albums a balladeer (een fanfavoriet) en Daily Bread (te gekke low budget clip!), twee (2!) nieuwe tracks The Walkmen, vijf (5!) nieuwe tracks van Willis Earl Beal (officieel uit via bittorrent (!) - opnieuw via Job), prachtclip Di-Rect en stadsgenoten Kane primeuren hun single in Google+ Hangout (leuk). En de eerste The Beatles? Vandaag 50 jaar oud!
Haha, Lefsetz over wereldwijde hype #GangnamStyle. Leuk om te lezen hoe hij deze gimmick aan de opkomst van K-Pop, de muzikale vernieuwing in Korea vs. de muzikale stilstand in Amerika koppelt: '[It] puts a smile on your face and flips your brain’s creative switch. You tell yourself “I can do that!”
And you can.
Without Simon Cowell.
Without Lucian Grainge.
Without Doug Morris.' In zijn mailbox wordt iets interessanters gezegd door ene Ron Radom, over creativiteit, lef en dalende productiekosten: 'Don't get it twisted, this is a very high-budget video for the current marketplace, but the big risk is using that big budget and [...] and not playing it safe with the same stock performance video we've seen with the majority of Top 40 acts.' Maar het venijn zit wat mij betreft in zijn P.S.: 'Many people inaccurately attribute smaller video budgets in the modern era as a result of declining record sales, which is partly true, but in reality the advances in digital video technology in the last 36 months alone have eliminated the need for half of the budget line items on a video made as recently as 7 years ago.' Dat laatste zegt *alles* over wat filmmakers en studio's de komende jaren te wachten staat (lees: de muziekindustrie, uitgevers, journalisten en kranten achterna)...
Ja, wat ís nou the killer app?! YouTube of e-mail? Dat laatste herken ik van mijn wekelijkse nieuwsbrief. Machtig 'wapen', met veel bereik en effect, nog altijd.
Geweldige *nieuwe* clips van John Coffey en die prachtsingle van Major Lazer (via Wilbert). Nieuwe single van het uitdagende en bij vlagen heerlijk hysterische Everything Everything, Carice van Houten (bepaal zelf of haar zingen een goed idee is) en Case Mayfield zette alle songs die hij ooit opnam op YouTube. Maandag ook z'n nieuwe single 'Schizophrenia' erbij. En zo gaat Nuno Dos Santos toeren, draaien en fraaie bijpassende plaatjes laten zien:
Give Fans The Credit op Grammy.com (via Job): 'Real music fans want to know who wrote, produced and played on their favorite tracks and all music creators deserve to be credited for their work. [...] Help us convince digital music services to tell fans who made the music they enjoy.' En wees verstandig: geef je tour een naam (via Martijn).
Uit mijn hart gegrepen en een wijze les voor veel muzikanten: Bands: Don't contact me, unless... Vooral die pay-off snijdt hout: 'Don’t use a shotgun approach, be a sniper.' De 7 tips op een rij:
Find the right person.
Send them a personal note.
Keep it super short and to the point.
Tell them who you are BRIEFLY, and why you chose to contact them.
Tell them what you want.
Provide links to only the most relevant information they need to fulfill your request.
Then make it painless to do what you need.
On a more positive tip, superhandige tips voor muzikanten (via Ivo): How to get blogged, en waarom dat slim/belangrijk is.
En How to become an ebook superstar (via Onno). Zoveel waarheden in één artikel, plus een superhandige Top 10, ook toepasbaar voor muzikanten: 'Some people survive off Twitter or a blog, but you need an online presence', 'Self-publishers who take the most professional approach to production – getting external help (editors, proofreaders and, especially, cover designers) – make on average 34% more from their books' en 'If there is a 'secret', it's only that being a self-publisher today means you are an online markeer'. Exact! Dat alles zorgt mede voor een boekenvak in crisis. Een analyse: Minder regels en overleg, meer ondernemingszin. Maar creëert ook kansen, zoals schrijver Sidney die grijpt met de pracht-app voor zijn debuutroman.
En waar kwam ik onderstaande 'groei'cijfers eerder tegen...? Blijf vooral stug volhouden dat de boekenwereld niet op de muziekindustrie lijkt, beste uitgevers en boekhandel!
Ik zal die boekenvakkers 'ns helpen! Besteld en daar verheug ik me enorm op voor de vakantie: Making Rumours, tip van Bob.
Why buying followers [on Facebook and Twitter] is a bad idea. Eens! Eerlijk duurt het langst, ook op internet, zegt ook Bob: 'We believe in the new online media world, with everybody connected, all the time, that it’s easier to spread the word. It’s actually harder.'
Heel leuk om te lezen: het octrooi van de oplichtende polsbandjes die Coldplay met veel ooh's en ah's inzet tijdens de huidige tour (opnieuw via Margriet).
Via Coen, column van muziekliefhebber Mart Smeets, gênant [click to enlarge]:
Dan het relletje van de week, een hele interessante. De meeste nieuwe muziek van The Black Keys staat nog steeds niet op Spotify. Bandlid Patrick Carney legt in zeer felle bewoordingen uit waarom niet: "I honestly dont want to see Sean Parker succeed in anything. [He's] an asshole. That guy has $2 billion that he made from figuring out ways to steal royalties from artists, and that’s the bottom line. You can’t really trust anybody like that. The idea of a streaming service, like Netflix for music, I’m totally not against it. It’s just we won’t put all of our music on it until there are enough subscribers for it to make sense." Digimuziek vat de rel mooi samen op Storify (wat is dat toch een prachtdienst!), Lefsetz doet een duit in het zakje; kiest partij voor Parker.
De Popronde breidt uit. En je hebt nog héél even om je in te schrijven voor de Grote Prijs van Nederland (2 dagen om precies te zijn...). Iets langer voor de Upcoming Award en kans te maken op albumopnames door Het Kanaal, vormgeving door Brandberry, een fotoshoot bij Sander de Hooge, 10.000 albums door DeCDPerserij.nl, een platen- en boekingscontract en een distributiedeal met Free Record Shop: je album ligt in juni tegen een bodemprijs uitgelicht in 165 filialen.
Ook in Zuid-Korea weten ze inmiddels beter: South Korea continues to develop as a model for future recorded-music markets. Bewijst dat als je de markt en vooral je bereik serieus vergroot (distributie is key!), je je business vergroot. Intrigerende reactie onder dat artikel: 'I wonder how much of this Korean success relative to Western countries is due to cultural factors.'
Popstars working the web (via Michael), artikel met o.a. Tom Waits, Rihanna, Azealia Banks, OK Go, David Byrne en Björk. Interessant.
Op zijn beurt klaagt OK Go's manager niet over hun huidige deals, wel over de oude (via Erik). Vanwege de laatste alinea mag meneer de hand deels in eigen boezem steken: gewoon slecht onderhandeld! Wat daarin staat heet cross collateral recoupable (het ene tekort met het andere dichten) en is zo ongeveer les #1 uit iedere contractonderhandeling voor de beginnende manager.
DIY is ook niet alles volgens dj/producer Ewan Pearson. In praise of middle-men (via Job): 'They will tell you that this is the age of DIY, of cutting out middle-men, but I am thankful for the A&Rs who’ve stood behind my musical choices, the editors who’ve focussed my arguments, the shop assistants who’ve shoved my record into a punter’s hands and said ‘have you heard this? I reckon you’ll love it’. Some things can’t be replaced with an API or an algorithm.'
Valt in de smaak bij fans. Over fans gesproken: 5 Ways to treat your fans like gold (via Kris). Iemand bij Spotify heeft daar uitgesproken ideeën over (ook via Erik): 'The notion that you would want to withhold records from people who are paying 120 euros a year is just really mind-boggling. It's pretty hostile to punish your best customers and fans. [...] There's certainly no data whatsoever to suggest that this increases unit sales.' Die man praat geen poep...
Ikzelf hopelijk ook niet in een interviewtje met Roosmarijn Reijmer van #3VOOR12Radio over reclamemuziek, Best Kept Secret Music en commercials met op maat gemaakte muziek van GRAM en Only Seven Left: HIERRR terug te luisteren of lees een samenvatting.
Mooie waarschuwing van Seth: 'The definition of a revolution: it destroys the perfect and enables the impossible. The music business was perfect...'
Digitale kluizen als Fileshare en YouSendIt zijn die industrie al tijden een doorn in het oog. Is na Megaupload Hulkshare aan de beurt? Een potentiële bedreiging voor (de promotie van) hip hop, aldus de 21-jarige CEO: 'Free mixtapes drive the hip-hop economy. If that’s eliminated, I don’t know how things will be.' (via Saul)
Nieuwe song Stay With Me (tekst en zanglijn van Bjørgens hand) was het hoogtepunt van de set. Mooie finale van een toffe actie die bijna 50 audities, veel on- en een beetje off-line rumoer opleverde. Samen met Bjørgen maakt de band deze maand de laatste demo's en pre-producties af (er zijn inmiddels zo'n 15 songs), om deze in december op te nemen met Arno Krabman. In februari 2012 verschijnen eerste single + clip, gevolgd door OSL's tweede album in maart en een headline tour in april:
Vrijdag 20 april:Effenaar, Eindhoven Zaterdag 21 april:Melkweg, Amsterdam Vrijdag 27 april:Paard van Troje, Den Haag Zaterdag 28 april:Tivoli De Helling, Utrecht
En toen belde afgelopen donderdag De Wereld Draait Door: of Only Seven Left vanavond wil komen?
De band twijfelde, ik ook. We overlegden, met elkaar, met boeker Roel en promotiemanager Linda, en zeiden uiteindelijk 'ja'. Iedereen die deze blog regelmatig en al langere tijd volgt, weet dat ik eerder ‘nee’ zei. In het kader van ‘open source management’ deel ik graag de overwegingen voor Only Seven Left: de voors en tegens, twijfels en uiteindelijk de doorslaggevende argumenten om vanavond 1 minuut te spelen.
TWIJFEL De belangrijkste reden voor onze twijfel lijkt me duidelijk: Bjørgen is precies 2 dagen de zanger van Only Seven Left, 18 en relatief onervaren. Hij wordt vanavond spreekwoordelijk voor de leeuwen geworpen in 1 van de bestbekeken dagelijkse TV-programma's; dat kan mis gaan. Only Seven Left heeft de afgelopen weken met alle weekwinnaars verschillende malen gerepeteerd. Met beide finalisten (Lucas was minstens zo goed als Bjørgen) zijn ze bovendien een aantal dagen de studio ingedoken om pre-producties voor hun tweede album op te nemen. Die repetities, studiodagen en een uitverkochte Vorstin eergisteren bewezen dat zowel Lucas als Bjørgen hun mannetje staan. Wel hebben we nagedacht hoe de risico's te verkleinen; daarover later meer. Een andere twijfel is de mismatch tussen OSL's muziek en de kijkers van DWDD. Check twitter als Destine bij Matthijs speelt en je begrijpt wat ik bedoel. Al speel en zing je nog zo goed, met een uitverkochte zaal vol jonge fans en je-haar-zo-van-links-naar-rechts is het vrijwel onmogelijk om de vooroordelen te overwinnen. Moet je dat opzoeken?WAAROM WÉL? Het optreden in DWDD is de kop van het persbericht dat op dit moment wordt uitgestuurd. DWDD bekroont zangergezocht.nl. Roel gaf het belangrijkste argument: het verhaal van winnaar Bjørgen + direct de studio in voor het tweede album + de tourdata is voor DWDD een beter verhaal dan 'we hebben een nieuw album uit' straks in maart. Voor DWDD zijn aanleiding en verhaal minstens zo belangrijk als de muziek; in het geval van OSL misschien wel doorslaggevend.
MANAGEMENT ‘Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid’, dus in goed overleg hebben we het volgende besloten:
Bjørgen is een uitstekend gitarist (dat bleek zaterdag), maar in DWDD hangt hij zijn instrument niet om. Zo kan hij zich maximaal op zijn zang concentreren.
Om dezelfde reden doet gitarist Jochem het interview. Beter voor de concentratie en daarmee Bjørgens zang, maar vooral omdat Jochem niet 2 dagen maar ruim 5 jaar in de band zit en uitstekend kan vertellen wat het idee achter zangergezocht.nl was: geen Idols, geen X-Factor, maar een serieuze muzikale zoektocht naar de beste, meest geschikte zanger, gitarist en componist voor OSL. En geheel in lijn met alles wat de band ooit voor elkaar heeft gekregen: professioneel, op eigen kracht, met fans en op internet.
Arno heeft zich tot slot bemoeid met die ene minuut muziek. Zijn stem gaf de doorslag voor een versie die heel bewust begint en eindigt met het refrein. Don't bore us, skip straight to the chorus!
Ik zeg eerlijk: ik ben benieuwd hoe het vanavond gaat. En best gespannen. Maar muziek en management is soms risico nemen. Succes, jongens!
Caro Emerald doet het zo is 1 van de beste en meestgelezen series op deze blog (hier deel 1, 2, 3, 4 en het slot; de gehele serie doorsturen kan via bit.ly/Caro_Emerald). Tot dat moment en zeker sindsdien volg ik met interesse hoe producer/songschrijver David Schreurs en zijn team de zaken rond Caro met een geheel eigen, eigenwijze visie aanpakken en zo land voor land veroveren. Mooiste van alles is dat David met regelmaat ook op andere plekken nieuwsgierigen een openhartig kijkje achter de schermen gunt. Zo lees je op NLpop bijvoorbeeld hoe het Caro in Groot-Brittannië verging. David lijkt bewust werk te maken van het delen van hun kennis, visie en opgedane ervaringen, iets dat veel te weinig mensen in de muziekindustrie doen. Doodzonde!
Bijna ieder achtergrondartikel waarin Schreurs aan het woord komt is lezenswaardig, en dat geldt opnieuw voor het stuk dat afgelopen week op Song Quarters verscheen. Daarin vertelt hij over inspiratie, hoe het team werkt, gaat gedetailleerd in op het schrijven, uitwerken, opnemen en produceren van specifieke tracks en onderstreept opnieuw dat je je niet teveel moet aantrekken van anderen:
The last two years have seen Dutch singer Caro Emerald (No.1 NL, AU, ROM, Top 5 UK, GER) first totally captivate her native pop charts with a retro-styled but utterly fresh fusion of jazz, easy listening and infectious modern beats, and then seduce most of Europe, including the UK. Now her sultry sights are set on the US. As this Q&A with her songwriter/producer David Schreurs attests, what’s so remarkable about her story is that she achieved this as an independent artist on her own label and through creating music and image that seems to exist in its own self-contained world totally at odds with popular trends and the advice of “marketing experts”.
How did you first meet Caro Emerald and then come to start working with her? 'I met Caroline in spring 2007 at [producer] Jan van Wieringen’s place. He called her in to sing the demo for our first co-production, ‘Back It Up’, a track based on a hip-hop beat by Jan and Robin Veldman, which [songwriter] Vince Degiorgio and I had then turned into a pop song. I instantly fell in love with Caroline’s sultry, jazzy voice. It was a perfect match for the song. I was also amazed how well trained, professional and versatile she sang. She nailed down the first verse in one take – that’s the take you hear on the album - and then we started coaching her towards what we thought would sound cool, and recorded a goldmine of great takes.'
Caro Emerald’s debut seemed to appear from out of nowhere with a fresh stylistic vision that set it apart from everything else. Can you explain how the whole sound and ethos first came to life and what some of your inspirations were? 'The sound came to life because Caro, Jan, Vince and I realised we had something special on our hands after we, coincidently, worked together on ‘Back it Up’. That was our model track: a combination of 40s-50s jazz, easy listening, orchestral Latin, all combined with infectious beats.
Vince and I already knew and loved a lot of those types of records, artists like Jackie Davis, Martin Denny, Les Baxter, Perez Prado, Gene Krupa, Stan Kenton, Xavier Cugat, Edmundo Ros, Cab Calloway, all the way back to early 20s/30s jazz records. And then Caro, with her voice sounding extremely jazzy by nature, had always loved The Andrew Sisters, Billie Holiday, Doris Day, Sarah Vaughan etc. Also, I’m a drummer and Jan has a background in hip-hop and so the two of us were really into beats.
So we started combining all this together. We went for a sample-based approach, a bit like Propellerheads, The Avalanches, Hairy Diamond, Apollo 440, Jazzanova and many others had done in the mid-late 90s, but we recorded everything ourselves and added a pop structure.'
Wat een kolder van de doorgaans zo verstandige Ilja Leonard Pfeijffer over boeken in eigen beheer uitbrengen, met als dieptepunt die laatste alinea over het belang van een logo. Een logo! Vervang 'boek' door 'muziek' en Pfeijffer verwoordt exact hoe in 1977 tegen eigen beheer werd aangekeken: niet goed genoeg voor een 'echte' platendeal. En dat klopte. Toen. 35 Jaar later staan er in een goede week 3 eigen beheer releases op de playlist van 3FM. Dat gaat bij boeken geen 35 jaar duren... Wat zeg ik, Amanda Hocking en John Locke zijn al lekker bezig!
Meer boeken, maar vooral films en DVD's in de column van Ernst-Jan: 'Terwijl wij hier aanklooien met technieken uit de vorige eeuw en onze distributierechten niet op orde zijn, zetten ze in de Verenigde Staten volledig in op streamen.'
WOW! Wat een prachtige clip van Kings of Convenience (wel even geduld hebben voor de magie start). Ook *nieuwe* clip van Spinvis, clip en gratis 6-track EP van het getalenteerde Über-Ich, prachtige Onder Invloed sessie op Vlieland met Case Mayfield (incl. cover van Damien Rice), nieuwe James Blake en held Ben Folds over z'n aanstaande driedubbele verzamelaar. Must-have.
How to succeed in the music business (without selling out): 'Just ask Caravaggio, who [...] was used to sell Catholicism.' Via Gijsbregt. Essentieel om te slagen als hiphop artiest: gratis mixtapes. Mooie uitgebreide analyse in Billboard, via Robert, het lezen waard. En zo regel je je publiciteit en slaagt:
