Hoe je als muzikant in een razendsnel veranderende muziekindustrie je eigen boontjes dopt.
Niels Aalberts deelt zijn ervaringen, tips, trucs & adviezen, nodigt anderen uit dat ook te doen en vermijdt iedere schijn van objectiviteit. Daarvoor ga je maar naar www.ehpo.net. Daar lees je ook waar Niels al die praatjes over muziek, internet, social media, marketing, management, uitgeven en ondernemen vandaan haalt.
"Op een dag is iedereen die je kent bij elkaar. Alleen jij ontbreekt, want jij bent dood. Je houten jas sluit zich. Gesnik links, vertwijfeling rechts. Iemand loopt richting de CD-speler en drukt op play. Welk nummer horen jouw vrienden, je familie, je vrouw/man, je kinderen? Biedt het ze troost? Is het een uitsmijter? Gelaagd als een lasagne, met verborgen boodschappen en duimendikke symboliek? Of..."
Als antwoord op die vraag leverden 55* mensen een track in en dat leverde - na ontdubbeling - 52 x de Perfecte laatste plaat op, Perfect Hemelvaart 1 + 2 dus.
R.I.P.P.: Relax In Perfect Peace! * Niet iedereen wilde dat zijn of haar naam expliciet genoemd werd in dit verband, maar van 32 mensen mogen we zeggen welke track zij kozen:
Diederik J. Zunneberg: Camille - Elle s'en Va Sander van de Vecht: Joy Division - Love Will Tear Us Apart Elze Struijk: Karen Dalton - Something On Your Mind Leonieke Daalder: Billy Bragg - Levi Stubbs' Tears Jurgen Versteeg: Antony & The Johnsons - If It Be Your Will Raphael Bartels: Tom Waits - Tango Till They're Sore Kitty van der Gijp: Tonino Carotone - Me Cago En El Amor Clemens Rikken: Leon Russell - A Song For You Michiel Koudijs: Sigur Rós - Samskeyti Reijer Jan van 't Hul: Radiohead - Exit Music (For A Film), My Morning Jacket - I Will Be There When You Die, Great Lake Swimmers - Where In The World Are You Luuk Kloosterboer: Blur - Out Of Time, The Cinematic Orchestra feat. Patrick Watson - To Build A Home Janco Kulik: Interpol - Leif Erikson Frank Meeuwsen: Link Wray - Rumble, Jimi Hendrix - Angel Jarl Langerak: Jimi Hendrix - Angel Henno Oldenbeuving: Ulrich Schnauss - Goodbye Bob Tonissen: AC/DC - Highway To Hell Erwin Wijman: Damien Rice - Amie Matthijs Moeken: Red Hot Chili Peppers - Road Trippin' Mark van Everdinck: Walkabouts feat. Mark Lanegan - Feel Like Going Home Daniel Samama: Jeff Buckley - Satisfied Mind Tim de Waard: Bright Eyes - First Day of My Life Nils Tideman: Yann Tiersen - Atlantique Paul Swagerman: Radiohead - Pyramid Song Wilbert Leering: Antony & The Johnsons - Fistfull of Love Boris Peters: Bach - Air Norbert Pek: The Smiths - There Is A Light That Never Goes Out Bart Timmer: Bon Iver - Re:Stacks Fabian Sapthu: The Cinematic Orchestra ft. Patrick Watson - To Build A Home Paul Bos: The Beatles - In My Life Lucas Wirtz: Tindersticks - Feel The Sun Kirstin v/d Berg: Tom Waits - Ol' 55 Jack Nouws: Antony & The Johnsons - Rapture Northern Sky van Nick Drake en Reel Around The Fountain van The Smiths zijn van mij.
Bakken vol leesvoer en veel lachen. Vijf mooi stukken om mee te beginnen:
Saul Williams over de overeenkomsten tussen Julian Assange, #Wikileaks en The Pirate Bay (via Atze): "Most of my heroes have been arrested. Many have stood on the wrong side of the law. And the law has not always stood for truth. The law has stood for control, dominance, and sometimes even manipulation." Even later schrijft Atze er zelf ook over: Wikileaks en Pirate Bay: we ain't seen nothing yet.
Hans Bousie over oud en nieuw: "Nieuwe gelovigen: kappen met het ophemelen van gewiekste maffiosi als de eigenaren van Pirate Bay en vergeet de achterdocht tegen de muziekwereld. De ware revolutie heeft daar al lang plaats gevonden. [...] Mastodonten van de industrie: kappen met moeilijk doen over licentierechten, en verdien met weinig veel. Laten we de Kunst van het delen leidend laten zijn bij het inrichten van de muziek en boekenbranche van vandaag en morgen." David Kusek moedigt min of meer hetzelfde aan in blogpost A Shift Towards Legal Solutions for Music.
I Am Kloot speelt morgenavond in Tivoli (uitverkocht). 'Perfect' moment dus voor een Perfect van deze band met louter groeibriljantjes, stuk voor stuk. Live schijnen ze briljant te zijn (we moeten het helaas morgenavond missen...), maar deze compilatie is minstens zo goed. Onder het artwork een goed verhaal van samensteller Allard de Wijkerslooth, dat maakt het luisteren nóg leuker. Enjoy!
HIER de download, HIER Perfect I Am Kloot in Spotify. "Ik ben geen popjournalist, muzikant of anderzins muziekprofessional, wel een liefhebber. Perfect Kloot was dan ook echt een genot om samen te stellen. Het maken van zo’n compilatie geeft toch een beetje het High Fidelity gevoel. Ik heb er bewust voor gekozen om alleen nummers te kiezen van de 5 studioalbums; 4 van elke plaat. Behalve van het in mijn oren wat mindere album (maar echt geen slechte) Play Moolah Rouge.
I Am Kloot is een band die ik pas in 2003 ontdekt heb toen hun derde (titelloze) album verscheen: na het horen van Proof was ik verkocht. Sinds The State I Am In van Belle & Sebastian had een nummer me niet meer zo getroffen.
Veel mensen (lees: het internet) vinden hun debuut Natural History nog steeds de beste plaat. Voor mij niet. 'Natural History' is een prachtige CD vol breekbare liedjes en ijzersterke teksten, maar ik blijf trouw aan dat zwarte album met die witte letters uit 2003. Toen dit jaar de nieuwe plaat uitkwam had ik wederom een 'Proof'-moment: 'Northern Skies' is een instant klassieker met een prachtige (zowel muzikale als tekstuele) verwijzing naar een van mijn andere favoriete Engelse liedjesmakers Nick Drake. En daarmee het perfecte openingsnummer voor deze Perfect. Een tweede 'Proof”-moment' op Sky At Night was een nieuwe uitvoering van datzelfde 'Proof'. Na lang twijfelen heb ik beide versies in deze compilatie opgenomen. Ik kon gewoonweg niet kiezen.
Deze compilatie bevat voornamelijk de rustige luisterliedjes van I Am Kloot. Niet dat ik de meer uptempo nummer niet mooi vind, maar ik vind de rustige nummers met een zachte drum, een ingetogen bas en een pingelende gitaar gewoonweg mooier. Voor mij is dat wat muziek moet zijn: drums, bas en gitaar.
Morgen speelt Kloot in een van de mooiste clubzalen van Nederland: het Utrechtse Tivoli aan de Oudegracht. Volgens mij is er geen betere zaal om hun mooie, breekbare en soms wat ingetogen liedjes goed tot hun recht te laten komen. Hopelijk blijven de 2 meisjes die tijdens het optreden op Lowlands er de hele tijd doorheen stonden te kwekken dan gewoon weg." - Allard
Annet Malherbe gezien gisterenavond? Volgens mij nam ze ons allemaal in de maling. Leuk idee van Atze (al was iemand 'em voor): je eigen Zomergasten Lite. Je hebt er vast wel 'ns aan gedacht, misschien zelfs over gefantaseerd: je goede smaak en hogere intelligentie etaleren door 10 favoriete film- en TV-fragmenten semi-intellectueel aan elkaar te kletsen. Atze deed het en viste op Twitter naar andere gegadigden. Bij deze, gewoon voor de lol:
1. Sandokan
Volgens mij is het min of meer traditie dat een Zomergasten-aflevering aftrapt met een beeldfragment dat op jonge leeftijd diepe indruk maakte. Nog vóór The A-Team (einde lagere school, tune!) en Miami Vice (middelbare school, tune!!) kan ik me herinneren dat deze TV-serie een magische aantrekkingskracht had op de jonge Niels. Geen idee waar de serie over ging en bij terugkijken vraag ik me af wat ik precies zo boeiend vond, maar het gevoel dat ik geen aflevering mocht missen voel ik nóg als ik hier naar kijk:
2. Donnie Darko
Ben best een filmliefhebber, maar zit zelden voor de TV en ga helaas nog minder naar de bioscoop. Dat laatste werd niet beter na het vaderschap, integendeel. Paar favoriete films (Breaking The Waves, klassiekers als de eerste 2 Godfather's, Once Upon A Time in America en meer recent erg genoten van De Helaasheid Der Dingen), maar een kenner ben ik niet. De mix van sfeer, fantasie en horror in een goed coming of age-verhaal, niet-eenduidig verteld maakt Donnie Darko favoriet. Geweldig gebruik van muziek ook. Toen Echo & The Bunnymen's "Killing Moon" de bioscoop inknalde onder de prachtige, mysterieuze openingsbeelden wist ik al dat het niet meer mis kon gaan:
3. Oasis - 'Live Forever'
Mooi, zijn we aangekomen bij muziek. Gecombineerd met beeld = clips. Geen enkele twijfel welke te kiezen voor deze Zomergasten. Dat moet de song zijn die me in 1994 abrupt de stofzuiger deed uittrappen om MTV's 120 Minutes dit Monumentale Refrein mijn studentenkamer in te laten blazen, een paar maanden na Metal Mickey:
De wereld was daarna niet meer hetzelfde, stopped dead in my tracks, Fan in iets meer dan 3 minuten.
Meer muziek, fragmenten mogen helaas niet ge-embed worden. Deze schitterende documentaire over Motown's vaste huisband zag ik notabene in de bioscoop. Berry Gordy kopieerde met muziek wat autofabrikanten in zijn standplaats Detroit deden: het proces opsplitsen en the best man op the right job zetten. Liedjesschrijvers schreven liedjes, muzikanten maakten muziek, zangers zongen en performers performden. Gordy's lopende band leverde de prachtigste popmuziek op, waarvan veel makers anoniem bleven. Zo ook de band die alle grote hits inspeelde, The Funk Brothers. Deze documentaire geeft ze de erkenning die ze verdienen. Drie dingen bleven me bij:
Legendarische bassist James Jamerson † die, zoals zijn zoon verklaart, met 1 vinger kon wat een ander met nog geen 10 redt. Luister dan of lees maar.
De verschillende drummers van The Funk Brothers (iedere muzikant had een aantal vervangers - er overleed nog wel 'ns iemand, aan een overdosis of zo...) die de best klinkende drumsets met elkaar doornemen. Het gesprek eindigt met het verhaal van één van hen dat hij als jongen speelde op lege zeep- en wasmiddeldozen. Zonder een spoortje ironie verzucht hij: "Nooit meer een drumstel gehad dat zó goed klonk!" Klassiek.
Dat het bespelen van de tamboerijn hogere wiskunde is en een complete band aan elkaar kan lijmen. Luister dan (op 0.23 min.).
Nog een muziekdocu, de mooiste die ik ken. Dat ik fan ben van Nick Drake † is genoegzaam bekend. Zijn mooiste nummer staat onder de afsluitende beelden van de prachtdocumentaire die Nederlander Jeroen Berkvens over hem maakte (en die ook niet ge-embed mag worden). Knap, want buiten 1 filmpje van een 4-jarige Nick aan het strand bestaat er geen bewegend beeld van Drake. Sfeer, stijl, verhaal en uiteraard muziek in deze documentaire zijn fantastisch en dat illustreren deze beelden. Ik moet ervan huilen.
6. The Office
Humor-op-TV en ik: geen geweldige combinatie. Stand-up comedy, cabaret, lachseries op DVD: ik word er zelden warm of koud van. Paar uitzonderingen: Bill Hicks is een held, om Curb Your Enthusiasm en vooral Little Britain lach ik me gek, vroeger The Young Ones en Geef Je Ouders Maar Weer De Schuld (wie kent dat nog?) en ook de eerste seizoenen van Jiskefet waren sterk. Toen Van Binsbergen, Kerstens & Kamphuijs hun intrede deden, échte Lullo's keken en zichzelf nadeden was de lol er snel vanaf. Het trio viel ten prooi aan het Stones-syndroom: te lang doorgaan, eigen klassiekers begraven onder een groeiende berg troep en eindeloos recyclen op TV en DVD. Ricky Gervais wist wanneer hij moest stoppen: na slechts 2 seizoenen + 1 lange Kerstaflevering trokken hij en Stephen Merchant de stekker uit The Office. Het resultaat: een reality comedy met louter hoogtepunten, een moderne klassieker, up there met Fawlty Towers en Monty Python.
Meet David Brent, een man zó zelfvoldaan en ergerlijk dat ik bij het kijken de DVD-speler een aantal keer moest stilzetten van pure plaatsvervangende schaamte (waargebeurd!):
Een ander dramatisch hoogte- (diepte-?) punt van de serie. Hier gaat Ricky Gervais wél te lang door, veel te lang:
7. Shoah
Historisch meesterwerk, een ruim 9 uur durende documentaire over één van mijn andere fascinaties: de Tweede Wereldoorlog en de holocaust, een boekenkast vol. Regisseur Claude Lanzmann gaat op zoek naar achtergrond en oorsprong van de holocaust, bezoekt de overblijfselen van kampen en spreekt met overlevenden, familieleden, getuigen, bewakers, Polen, Duitsers en anderen. Zeer indrukwekkend. De (vrij neutrale) trailer:
Voor wie het interesseert (en aankan): in dit fragment forceert Lanzmann halverwege de geïnterviewde kapper Abraham Bomba om zijn schokkende verhaal af te maken. Enerzijds laat het zien hoe gruwelijk de ervaringen van veel Joden zijn en tegelijkertijd hoe hard Lanzmann heeft moeten werken, trekken, soms zuigen om ze op band te krijgen. En er zelf daardoor niet sympathieker op wordt... Respect.
8. The Sopranos
Beste TV-serie ever. Simpel. Ik zat begin jaren '90 iedere zondagavond op het puntje van mijn stoel bij Twin Peaks, keek na The Sopranos het bijna net zo sterke The Wire (stopte net als The Office op tijd), maar geen enkele serie heeft zoveel verschillende, stuk voor stuk interessante karakters, goede verhaallijnen, briljante dialogen en krankzinning sterk acteerwerk. Waarvan acte:
Ook na deze scène moest ik die DVD-speler even stilzetten, ditmaal uit pure bewondering.
9. The Beatles' Anthology
Een laatste muziekdocu, in etappes gekeken toen ik van mijn voormalige studentenkamer verhuisde naar m'n eerste eigen huis. Iedere avond een doos inpakken, iedere avond een VHS-band kijken. Het verhaal van The Beatles is duizenden keer verteld, door de heren zelf en anderen, en tóch geloof je het niet als op band #7 The Fab Four het mooiste jongensboek allertijden zelf dichtslaan. Uiteraard mogen we niet embedden van EMI dus kijk dit fragment, eruit gepikt omdat het mijn favoriete Beatle-nummer bevat.
10. Randy Pausch' last lecture
Anno 2010 hoeven Zomergast-fragmenten niet louter van TV of uit films te komen; YouTube is immers de belangrijkste beeldleverancier van de afgelopen 5 jaar (zie 'de puist' van Annet Malherbe gisteren...). Als je íets kijkt van deze 10 fragmenten, laat het dan dit zijn. Besteed 1 uur en 15 minuten van je tijd aan dit ontroerende, grappige, mind-altering college over dromen, inzichten, Star Trek, knuffelbeesten en Disney figuren dat je kijk op de wereld even verandert, vergelijkbaar met een boek als Zen & The Art of Motorcycle Maintenance (ook een favoriet):
Ondertussen beweert een Ierse rechter "auteursrecht = mensenrecht. En inbreuk op auteursrecht is geen misdaad maar contractbreuk" (via Werner). Da's andere koek...
Over auteursrecht gesproken: Constantin, de productiemaatschappij van Der Untergang, haalt alle parodieën van YouTube. Jammer (want ze waren vaak vreselijk grappig), maar ook niet slim: "'Der Untergang' is a great movie, but it’s also in German which sadly means that many people outside that country will never watch it. But I’d bet these clips have sparked an interest in the film beyond what any type of traditional marketing could have done."Eén creatieve geest gebruikt het bewuste fragment om exact dit punt duidelijk te maken. Strak gedaan, helemaal waar, dus kijken!
Nog meer schending van auteursrecht: de prachtdocumentaire over Nick Drake, A Skin Too Few, is geript. Wat een schoonheid (die documentaire, niet het rippen).
Eergisteren weer een Twitter-strip op dit blog. Enkele van die strips gaan over klantenservice en webcare via Twitter. Reuze handig, goed voor je bedrijf (dus ook jouw muziek!) én historici (die laatste link is uitermate boeiend en grappig tegelijk, via Bonny). Daarom een mooi lijstje bedrijven met Twitter-care (via Okke). Erwin laat prachtig zien hoe @KLM dat deed tijdens #ashtag/#ashgate. Grote klasse.
Afra Jongmans en Kelly van Meel ontwikkelen een programma voor kinderen met AD(H)D en zijn daarvoor op zoek naar muzikanten of artiesten bij wie ADD of ADHD is vastgesteld. Doel is te laten zien wat je allemaal juist wél kunt met AD(H)D. Meld je aan.
We sluiten af met een wijze en ware les van Erwin en Leonieke over het belang (en geheim) van een goed netwerk: geven, geven, geven. Zo is het!
Vooruit, nog eentje om het af te leren dan. Om hard te lachen:
Alles aan deze song is ijl en vluchtig. Wat de drums doen kun je nauwelijks 'invallen' noemen. De Hammond fladdert bijna het raam uit, als een stuk vloeipapier door de tocht.
0.22 min.
Dat geldt in nog sterkere mate voor Die Stem: "I never felt magic crazy as this". Exact.
0.53 min.
Welkom, John Cale. Iedere muzikant lijkt onverwacht binnen gelopen tijdens deze sessie. Alles is even zuiver en losjes ingespeeld, op een verloren zondagmiddag. Ongeforceerd, toevallig briljant...
1.02 min.
... eerst voorzichtig...
1.08 min.
... dan heel nadrukkelijk gehamerd.
1.22 min.
Cale zat stevig aan de heroïne in deze periode, schijnt. Doe mij een bolletje bruin als je daar zo vrij van speelt.
1.46 min.
Full stop. Als onze kinderen chocolade- en vanille-ijs krijgen, roeren ze het door elkaar. Deed ik vroeger ook. Hoe piano, akoestische gitaar, Hammond en celesta hier door elkaar worden geroerd heeft geen onbestendig papje als resultaat, maar verdient 3 Michelin-sterren.
2.14 min.
Daar rolt de drummer opnieuw binnen...
2.16 min.
... gevolgd door Die Stem, als balsem. De Hammond verdwijnt eerst uit het raam, dansend op de wind, Nick dwarrelt er achteraan.
2.47 min.
Door het raam kijk je hem na, over de heuvel, het schuurtje, de boomtoppen, langs de kerk, naar de horizon, richting de wolken...
Gisteren vertelde ik hoe ik in contact kwam met Robert Kirby en een dag eerder terugreed van mijn vakantie om hem de hand te schudden bij zijn opnamen voor a balladeers debuutalbum. De indruk die hij maakte aan de telefoon en door zijn genereuze aanbod de 3 arrangementen slechts voor een royalty-percentage te schrijven en op te nemen, bevestigde hij volkomen in ICP. Te bescheten om hem rechtstreeks te vragen hoe het was om te werken met al die muzikanten en bands die ik bewonder (zie Kirby's discografie onderaan zijn Wikipedia), draaide ik wat om de boel heen. Gelukkig praatte Kirby zelf ook graag en leek te beseffen dat bewonderaars hem vroegen voor zijn prachtige werk in de jaren '60 en '70, maar vast ook om die ervaringen uit de mond van 'iemand die erbij was' te horen. Eén daarvan wilde ik hier vertellen, maar Marinus bleek zich hetzelfde verhaal woord-voor-woord te herinneren. De ontroerende wijze waarop hij het opschreef verklaart waarom hij songschrijver is en ik blog:
so forget this cruel world
where I belong
I'll just sit and wait
and sing my song
and if one day you should see me in the crowd
lend a hand and lift me
to your place in the cloud
"Robert Kirby is al vier dagen dood en geen haan die daar naar kraait. Overleden op de operatietafel van een ziekenhuis in Londen. Hoe tragisch. Hij had een drukke kantoorbaan en noemde muziek zijn hobby. Zijn hobby! Kirby was muzikant en producer, maar is vooral bekend vanwege zijn krankzinnig mooie strijkarrangementen voor Nick Drake, een grote held van menig singer/songwriter. Ook van mij.
Ik heb de eer gehad met Robert Kirby te mogen werken, maar daar kwam een stukje ‘geluk’ bij kijken. Het was 7 juli 2005, de dag van de bomaanslagen in Londen. Het verkeer had grotendeels stil gestaan, maar Kirby was nog net op tijd geweest om op zijn vliegtuig te stappen. In de studio verblijdde hij ons met heel mooie arrangementen en de prachtigste verhalen. Hij vond het gelukkig niet vervelend om te vertellen over Nick Drake en de grote blunder die hij ooit had begaan: ‘nee’ zeggen tegen de toen nog relatief onbekende Chris De Burgh. Hij vond het songmateriaal niet sterk genoeg van wat uiteindelijk Into The Light zou worden, het doorbraak album van Chris De Burgh met daarop de alle Jezus hit ‘The Lady In Red’...
Zijn beste anekdote was over die ene keer dat hij zijn allergrootste held ontmoette. Robert Kirby produceerde een niet zo heel goed bandje in Abbey Road toen hij tijdens het opnemen van de bas werd gebeld door iemand van de balie. De studio had een dubbelboeking. Kirby werd vriendelijk doch dringend verzocht de studio te verlaten voor ‘een belangrijke klant’. Uiteraard liet hij zich niet zomaar wegjagen, maar toen even later de deur openging, snapte hij de paniek en de geheimzinnigheid die hij daarvoor aan de telefoon had gehoord. Hij stond oog in oog met Paul en Linda McCartney.
“Stoor je niet aan ons”, had Paul hartelijk gesproken, om vervolgens plaats te nemen op de bank. Een van ‘s werelds grootste artiesten ooit wachtte keurig op zijn beurt. En Linda pakte haar breiwerkje erbij. Glimlachen werden nogmaals uitgewisseld en Robert Kirby boog zich weer over de mengtafel. Met het zweet op zijn rug. “Daar zat ik dan, te prutsen aan een baspartij. Met voor mij een band die nergens naar klonk en achter mij mijn grote idool die notabene de bassist van The Beatles was”, spraken de lippen van Kirby, waar wij aan hingen. Ik zag Linda insteken, omslaan, doorhalen en af laten glijden.
Na een tijdje tikte er iemand op zijn schouder. Het was Paul: “I’m not sure if you know, but I recorded bass here a few times. Do you need some help?” Die eerste zin nog een keer: “I’m not sure if you know, but I recorded bass here a few times.” Briljant. Maar goed, om een lange anekdote kort te maken: Paul McCartney zou wat aan de knoppen hebben gedraaid en wonderen hebben verricht. En Robert Kirby blij hebben gemaakt.
Robert Kirby laat een zoon, dochter en een ex-vrouw achter. Ik geloof niet in het hiernamaals, maar in een ideale hemel heeft Nick Drake hem daar afgelopen week opgewacht om weer heel mooie muziek te maken. Uiteraard op de maat van het getik van Linda McCartney haar breinaalden."
Als muziekliefhebber, die van zijn hobby zijn beroep heeft gemaakt, had ik eigenlijk maar 2 grote wensen: ooit een stap in Abbey Road zetten en werken met Robert Kirby. Het eerste is eenvoudig: je boekt een vlucht, een rondleiding, maakt het verplichte wandelingetje over het zebrapad en je wens is vervuld. Het tweede leek hoog gegrepen, maar lukte me gek genoeg eerder. Vorige week zaterdag overleed Kirby, vandaag vertel ik hoe ik met hem in contact kwam. Morgen een anekdote, met een hoofdrol voor één van die mannen op dat zebrapad, gehoord uit Kirby's mond. Daar staat-ie, tussen The Magic Numbers:
Volgers van dit blog weten dat ik een groot, groot Nick Drake-fan ben. De 3 albums die hij tijdens zijn leven maakte verschillen als dag en nacht en zijn alledrie op hun eigen wijze prachtig. Iedere Drake-fan heeft zijn favoriet, mijne is Bryter Layter. Northern Sky van dat album behoort tot mijn 3 favoriete songs allertijden. Bryter Layter en Drake's debuut Five Leaves Left zijn beiden op magistrale wijze gearrangeerd door zijn toenmalige vriend Robert Kirby. Ik ben verliefd op Drake's stem, gitaarspel en songs, maar op die 2 eerste albums wordt veel van de sfeer en de schoonheid van de muziek mede bepaald door Kirby's bijna naïeve arrangementen. Toen ik met hem werkte schetste hij de essentie van zijn muzikale leven in 1 veelzeggende zin: "I was 19 in 1967". Punt. 'Five Leaves Left' verscheen 2 jaar later, 'Bryter Layter' in 1970.
Via de jongens van het Nederlandse Flemming (wie kent ze nog?) achterhaalde ik Kirby's telefoonnummer, trok de stoute schoenen aan en belde hem om te vragen of hij een aantal songs voor het debuut van a balladeer wilde arrangeren. Ik was zó gebrand op werken met Kirby dat ik in mijn herinnering Meneer a balladeer niet eens heb gevraagd of hij het ook een goed idee vond voor zijn debuutalbum...
Voorafgaand aan een avondje EKKO, buiten in de stromende regen, kreeg ik Kirby aan de lijn. Hij noemde de 3 demo's die hij had ontvangen 'better than Coldplay' en wilde het graag doen. Het bedrag dat hij vroeg konden we echter absoluut niet betalen. Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn, waarna hij zei dat hij het voor een royalty-percentage, vliegticket en de kosten voor een juffrouw die zijn arrangementen uitschreef toch graag wilde doen. 'And I'd like to conduct the strings myself', besloot hij.
Kirby's opnamen voor a balladeers debuut vonden plaats in de Brusselse ICP-studio's, in de laatste dagen van mijn zomervakantie in 2005. Ik ben speciaal een dag eerder terug gereden uit Zuid-Frankrijk om Kirby de hand te kunnen schudden. Hij rookte een pakje Marlboro en dronk een fles whiskey leeg (dat deed hij alleen als hij opnam, beweerde hij) en dirigeerde de strijkers voor de arrangementen van 3 songs, waarvan 1 zonder twijfel de mooiste is:
Wie meer wil weten over Nick Drake raad ik de prachtfilm A Skin Too Few aan, van de Nederlandse regisseur en bewonderaar Jeroen Berkvens. Nicks klassieke albums liggen in de betere platenzaak, alledrie voor minder dan een tientje. Afgelopen zomer las ik het boek dat producer en manager Joe Boyd schreef over Nick Drake, The Incredible String Band en de Britse folkscene van eind jaren '60/begin jaren '70: een absolute aanrader. Morgen een anekdote van Kirby, ontroerend naverteld door Marinus.
Daar ben ik weer. Vaak lekker en 1 keer voortreffelijk gegeten, ietsje bruin geworden (behalve m'n benen), uitgerust en eenstukof5 boeken verder. Enthousiast bloggen over het eerste dat ik uitlas, vreemd genoeg het enige muziekboek deze vakantie, leek me een prima herstart.
Gesmuld heb ik ervan. Het was uit nog voordat de trein op de plaats van bestemming aankwam. Waarom? Niet alleen omdat de behandelde periode (eind jaren '60/begin jaren '70), scene (singer/songwriters, wat blues en veel folk & folkrock) of artiesten (Dylan, Pink Floyd, Fairport Convention, The Incredible String Band, Nick Drake) me boeien. Nee, vooral omdat auteur en producer Joe Boyd het feitelijk, smeuïg en razendsnel opschreef. Het las als de spreekwoordelijke, uh, trein.
Wat Boyd zo interessant en zijn boek zo goed maakt, wordt het best geïllustreerd door de flaptekst. Ik kan me in allerlei bochten wringen om het hier beter samen te vatten en gelikter op te schrijven, maar als dit je niet overtuigt kan ik het ook niet:
"Joe Boyd's first proper job at 21 was bringing Muddy Waters to Britain in 1964. When Dylan went electric at Newport the following year [historisch!], Boyd was the stage manager. His first session as a record producer was Eric Clapton's original 'Crossroads' [historisch!]. A year later, he had produced Pink Floyd's first single [historisch!] and installed them in the UFO Club, the heart of psychedelic London in 1967. With the help of the Incredible String Band, Sandy Denny and Fairport Convention, he arranged the brief but intense marriage between pop music and British folk [historisch!]. He discovered, produced and managed Nick Drake [dat alleen zou genoeg zijn geweest voor een koninklijke onderscheiding!]. He loved the Swedish songwriters he heard on a trip to Stockholm in 1970 - two years before they created ABBA - but not enough to turn down a job in California where he produced soundtracks for Deliverance and A Clockwork Orange [klassieker!] and the definitive documentary on Jimi Hendrix."
En de kauwgombal-onderin-het-ijsje? Boyd schreef nog een 34ste hoofdstuk dat hij uiteindelijk niet in het boek vond passen. Het staat als bonustrack op z'n site. Echte audiotracks vind je op de 'soundtrack' bij het boek. Lezen en luisteren dus, een absolute aanrader. Dank voor het uitlenen, Michiel. Ruilen voor je nieuwe album?
Dank Anne, Maurits, Paul, Nuno, Olaf en iedereen op de iDisko: het was beregezellig gisterenavond! Nu heb ik een kater met een K, maar niet van dit:
Daar doen we niet aan. Foto's wél (achtereenvolgens Solo & Anne Soldaat live + blije mensen):
Ik duik m'n bed weer in. Voor de opblijvers en speciaal voor Moederdag: Perfect Mother. Erwin Wijman (neerlandicus, journalist, dichter en zoon) stelde 'em samen, voor ons en voor de 'naar kruimels in bed smachtende jonge of oude moeders'.
"Het begint allemaal met Mother en het eindigt met een moeder die dood is. Daartussenin heel veel moederliefde. En verdriet om moeders. Maar vooral veel liefde. Zoals het gaat dus." - EW
Die opener, da's inderdaad het origineel. Ook verrassend: het blijkt mogelijk om de onvolprezen Nick Drake op waardige wijze te coveren. Knap. Haal de complete compi HIERRR. Als je meer van dansen houdt, haal je deel 2 van Perfect Floorfillers bij Wilbert.
Niet te missen vanavond: een adembenemende documentaire van Jeroen Berkvens over fenomeen (als in: fenomenaal) Nick Drake. Heel bijzonder, want van deze singer/songwriter bestaat buiten een kort jeugdfilmpje geen bewegend beeld. Berkvens lost dat op met schitterende, gestileerde beelden van Drake's geboortestreek Tanworth-in-Arden en alle ruimte voor 's mans schitterende muziek.
Nick Drake nam tijdens zijn leven slechts 3 albums en wat losse tracks op. Optreden deed hij nauwelijks, uit verlegenheid of omdat het publiek niet oplette. Wie zijn muziek nu terug hoort (let alleen al op het briljante gitaarspel!) kan zich niet voorstellen dat hij tijdens zijn leven nauwelijks bekend werd en niks van deze 3 prachtige albums verkocht.
De arrangementen op zijn debuut Five Leaves Left en mijn favoriet Bryter Layter werden geschreven door Robert Kirby en zijn bijna net zo mooi als de songs, Nicks stem en gitaarspel. Bovendien is Kirby een heel aardige man (met prachtige verhalen!) die voor een vriendenprijsje 3 songs op het debuut van a balladeer arrangeerde. Held.
Op 5.25 min in onderstaande clip, het einde van Berkvens' documentaire, start 'Northern Sky', misschien wel het mooiste liedje dat Drake opnam en in elk geval de song die je hoort als mijn kist in de grond zakt:
Robert Kirby zit in het filmpje achter de mengtafel in de studio aan z'n baard te plukken... Uitzending: woensdag 26 november, Nederland 2, 23.20 - 00.10 uur. Of check morgen Uitzending Gemist. En in 1 moeite door stem je even.
.jpg)
