Posts tonen met het label a balladeer. Alle posts tonen
Posts tonen met het label a balladeer. Alle posts tonen

5 oktober 2012

Wilde Ideeën & Nieuwe Muziek (179)

18 december 2010

Mailen met @aballadeerhere

Over creatieve ideeën, mijn boek, zijn platen, songs schrijven en de EHPO Jongerendag.

Jezus, wat irritant dat e-mail niet Twitter is en je Keepstream er niet op los kunt laten!

Onderaan beginnen met lezen [click to enlarge]:

15 oktober 2010

Wilde ideeën & nieuwe muziek (85)



  • Is het Utrechtse uitgaansleven daarna toe aan iets nieuws? Laat weten wat! In New York kun je in elk geval leuk uit: a balladeer speelt er op 1/11. En daarna is er zéker iets tofs te doen in Utrecht, namelijk het gereanimeerde Weekend van het Kippenvel op 18 en 19 december a.s. met deze band én uiteraard Perfect Kippenvel #4 rond die tijd:

20 september 2010

Waarom @Guuzbourg FillesSourires.com startte (en wat het hem brengt) (2)

Vanochtend somde Guuz de eerste 5 lessen op die het bloggen op Filles Sourires hem bracht. Onder een klassiek Zuchtmeisje de andere 5, in Guuz' eigen woorden:
  1. "Spammen staat vrij. Populariteit dankzij HypeMachine e.a. betekent ook dat je mailbox volloopt met MP3's, zips, links en (on)eerbare voorstellen van de meest uiteenlopende bands. Doorgaans artiesten die mijlenver af staan van zoetzuchtende, Franstalige zangeressen, al claimen alle PR-mensen en bandleden dat ze FillesSourires.com al járen lezen en dat ik een vrolijk postje over de hermetische blackmetaltechnotrance van The Unorthodox Cow Murderers mijn lezers en mezelf echt niet mag onthouden. Gelukkig staat onderaan al die mails een unsubscribe-link.
  2. Vragen staat vrij. Het kost soms wat moeite om ze te bereiken, maar steeds meer artiesten en labels van Frans(talig)e artiesten geven met liefde toestemming tot het posten van MP3's. Muziek is bij mij maximaal 10 dagen downloadbaar, re-posts doe ik alleen in uitzonderlijke gevallen. In de afgelopen jaren heb ik goede contacten opgebouwd met Franse, Belgische, Spaanse en Canadese labels, zowel majors als independents. Beter gezegd, ik heb goede contacten opgebouwd met medewerkers van een aantal Franse, Belgische, Spaanse en Canadese labels die begrijpen wat muziekblogs kunnen betekenen voor hun artiesten. The top brass wil of kan dat niet inzien, waardoor ‘toestemming’ een zeer rekkelijk begrip is geworden op mijn blog. Het zijn vaker dan eens de artiesten, en niet de kleinste namen (vanuit Frans standpunt gezien dan), die de aandacht van mijn blog bijzonder op prijs stellen en desnoods zelf de muziek doorsturen.
  3. Nog meer vragen staat ook vrij. Als je het op tijd vraagt, zijn artiesten best bereid om een kerstliedje voor je blog te schrijven, op te nemen en gratis ter beschikking te stellen. In de afgelopen jaren vroeg en kreeg ik Franstalige Kerstliedjes van onder meer Marianne Dissard & Amparo Sanchez, Maud Lübeck, France de Griessen en Frederique Dastrevigne. Het nummer van Marianne & Amparo verscheen later op een kerstcompilatie van het vermaarde verzamelaarslabel Trikont. Zo kan het gaan.
  4. Bloggen maakt vrienden. Over de hele wereld zijn liefhebbers van zoetzuchtende Franse zangeressen. Over de hele wereld zijn zangeressen die graag zoet in het Frans zuchten. Daar ken ik er inmiddels een hoop van. Ik heb er mee geskypet en gemaild, ik heb een flink aantal in het echt gezien. Meevaller: vrijwel alle zangeressen die graag zoet in het Frans zingen, zijn drop dead gorgeous. En ze willen altijd gezoend worden.
  5. Nederlanders houden niet van Franstalige muziek. Dat is niet waar, maar teveel mensen op belangrijke plekken denken dat het wel waar is. Dat heeft ernstige gevolgen. Als er Franstalige muziek op de radio te horen is of een Franstalige band in een Nederlandse zaal speelt, dan is dat omdat de muzieksamensteller of presentator in de vroege ochtend of late avond zich vrij voelt om zijn/haar persoonlijke voorkeur te laten spreken. Of omdat de programmeur de band echt he-le-maal te gek vind en het verlies wel kan lijden. Franse bands kunnen zich in elk denkbaar genre meten met het allerbeste wat uit Amerika of Engeland komt. Je hoeft geen Frans te spreken om dat aan te voelen. Vrijwel iedereen die geregeld mijn blog bezocht na te zijn getipt, of een van mijn compilaties hoorde (Filles Fragiles #1 en #2, Gentils Garçons, Gainsnord) viel als een blok voor artiesten als Coralie Clément, Bensé, Benjamin Biolay of Olivia Ruiz. Echt, ik kan mijn huis behangen met juich-reacties. Maar op een enkele uitzondering na (vaak met novelty-waarde, zoals Stromae) kunnen Franstalige artiesten de enorme drempel die door radiomakers en programmeurs in Nederland is opgeworpen, maar niet nemen. Je zou verwachten dat een Utrechts festival dat ooit is begonnen om mooie dingen uit Canada te laten horen, zich mede vanwege hun naam toch enigszins verplicht voelt om ook iets Franstaligs te boeken. Mais non. ‘Nederlanders en Franstalig, da’s moeilijk’, mailde een programmeur van dat festival me. Er is voor FillesSourires.com nog een hoop werk te doen. En een hoop mooie muziek om over te posten."
Dank, Guuz. Heerlijk verhaal van een liefhebber, met een prachtig blog. Bookmarkt allen! Hier nogmaals het kadootje dat Marinus van a balladeer speciaal voor Guuz' vijfde verjaardag opnam met Flora Dolores. Enjoy!

Waarom @Guuzbourg FillesSourires.com startte (en wat het hem brengt) (1)

Ongemerkt wordt dit een leuke nieuwe EHPO-serie over bloggen, het platform/medium waarmee je je Facebook-, Twitter- en Hyves-account pas écht van inhoud en dus waarde voorziet. Zelf trapte ik af, liet daarna Pim aan het woord en nu dus Guuz, die eerder de aanzet gaf tot de sterke 2-delige serie Hoe L'Oncle Ben toch bleef plakken:

"Vijf jaar geleden postte ik mijn eerste stukjes over zoetzuchtende Franstalige zangeressen op een weblog dat ik Filles Sourires had gedoopt. Geen letterlijke vertaling van ‘zuchtmeisjes’, want zuchten is ‘soupir’ in het Frans. Dat klonk me teveel als soep, dus werd het ‘sourires’ (glimlachjes). In de afgelopen jaren ben ik bedreigd door de copyright-politie, is mijn eerste blog gedelete door Google, heb ik handenvol geld uitgegeven aan muziek en serverruimte, kreeg Marinus van a balladeer zo gek dat hij een duet opnam met de charmante Flora Dolores [HIERRR gratis te downloaden] en spreek iets beter Frans dan toen ik aan FillesSourires.com begon. Maar er is meer.
Tien dingen die ik geleerd heb van 5 jaar FillesSourires.com:
  1. Blogspot sucks, Wordpress rules. En dat zeg ik niet alleen omdat Blogspot/Blogger/Google vorig jaar mijn blog neerhaalde. Wordpress blijkt een stuk gebruiksvriendelijker, heeft handige plug-ins en ziet er ook nog eens beter uit.
  2. Een blog beginnen is makkelijk, een blog bijhouden is een kunst. Gelukkig heb ik met FillesSourires.com voor een onderwerp gekozen dat een mer à boire is. En we (ik schrijf het meest, maar geloofsgenoten Sky en Maks dragen ook geregeld bij) wijken ook rustig van de bekende paden, richting klassieke muziek, psychedelische rock of voordrachtskunst. Maar niet teveel. Ik probeer tenminste 2 keer per week iets te posten, er zijn weken dat er 8, 9 nieuwe stukjes worden gepost.
  3. Bloggen kost geld. Of beter: bloggen over muziek die nog altijd lastig te krijgen is buiten Franstalige gebieden, kost geld. Fysieke CD’s moet ik uit Frankrijk laten komen, en dan kies ik vaak voor de bijzondere uitvoeringen. Ik heb inmiddels genoeg contacten om gratis aan muziek te komen, maar ik ben nog zo’n oude rare man die van vinyl en mooi uitgevoerde doosjes houdt. Ik durf niet uit te rekenen hoeveel het blog me op jaarbasis kost. Er zijn bloggers die met PayPal-linkjes om bijdragen van lezers bedelen. Is mijn eer te na.
  4. Tag je gek. Voordat Google de stekker uit Fillessourires.blogspot.com trok, had ik rond de 15.000 bezoekers per week. Dat is fors teruggelopen naar pakweg de helft. Google Analytics laat zien dat de meeste bezoekers via Google mijn blog weten te vinden. Taggen tot je een ons weegt, het werkt.
  5. Hoera voor de HypeMachine. De meest populaire liedjeszoekmachine annex jukebox is een belangrijke doorverwijzer naar mijn blog. Ik ben bij lange na geen Fluxblog of Stereogum, maar het is de afgelopen jaren wel voorgekomen dat tracks die ik postte hoog in de ‘Popular’ lijst terechtkwamen, wat soms ongekende bezoekerspieken veroorzaakt. Elbo.ws, Captain Crawl en het ronduit geniale Shuffler.fm zijn ook voor muziekbloggers belangrijke tools om bezoekers te trekken - en om nieuwe muziek te ontdekken, natuurlijk.
Vanmiddag rond 14u Guuz' andere 5 geleerde lessen.

14 juli 2010

a balladeer doet het zélf (5)

Een clip maken die er verdomd goed uitziet:


Wie zei daar dat DIY altijd houtje-touwtje is?

26 maart 2010

Wilde ideeën & nieuwe muziek (57)

  • Naast alle tips & trucs verzanden deze wekelijkse kliekjes regelmatig in een opsomming stommiteiten van de muziekindustrie. Niet leuk, maar soms nodig. Dat niet iedereen bij de traditionele muziekmaatschappijen op z'n achterhoofd is gevallen bewijst Norbert Plantinga op 3VOOR12. Verstandig, genuanceerd verhaal (en niet omdat ik er in genoemd word), uitstekend opgetekend door Atze. Lezen dus.
  • Vorige week vertelde Marinus in twee afleveringen hoe hij zijn solo-album Sorry, kid. én kaarten voor zijn huiskamerconcerten 'uit z'n achterbak' verkoopt. Via EHPO krijg je €1 korting op het album (vandaag de laatste dag, profiteer nu!), maar sommige mensen gunnen Marinus z'n winst:
  • Ondertussen gaan de geheimzinnige onderhandelingen over de ACTA, een verstrekkend verdrag over bestrijding van vervalsing en piraterij via internet, gewoon door. Het document waarover gesproken wordt schijnt uitgelekt te zijn: hierrr.
  • Dagblad De Pers over onophoudelijk en hard praten tijdens concerten. Dat moet kappen inderdaad (via Daan)!
  • In de nieuwe Word staat een uitgebreid artikel over de teloorgang van opnamestudio's, ook op internet te lezen.
  • Daar is-t-ie dan, de nieuwe C-Mon & Kypski-clip:


18 maart 2010

a balladeer doet het zélf (4)

Vanochtend vertelde Marinus welke eerste stappen hij zette bij de opname en promotie van zijn in eigen beheer uitgebrachte solo-album. Waarom dat er moest komen verklaart hij mede aan de hand van de 3 albums die hij mee zou nemen naar een onbewoond eiland:
Marinus: "Muziek die mij het meest raakt is die van singer/songwriters. Ze leggen hun ziel bloot en dat is wat ik ook altijd met a balladeer heb geprobeerd. Maar het kon nog dichterbij, nog intiemer. Hoewel ik altijd goed naar mezelf luister en geluisterd heb, laat ik me vaak toch beïnvloeden door anderen. Sorry, kid. bleek op basis van de demo's te gaan over solitude. Dus eigenlijk is het niet zo gek dat ik deze plaat solo wilde maken en uitbrengen.

Uiteraard kreeg en krijg ik hulp hier en daar met het artwork, de organisatie van huiskamerconcerten etc., maar ik heb nog nooit zo ontzettend veel zelf gedaan. Dat gaat van
ISRC en streepjescodes aanvragen tot offertes checken, heel veel formulieren invullen en persberichten schrijven, versturen van bestellingen tot de distributie van CD's en LP's.

De distributie deed ik in eerste instantie alleen via mijn eigen webshop. Ik voelde me net Ma Flodder in haar whiskeykelder: ik heb ik-weet-niet-hoeveel postzegels geplakt en enveloppen geschreven. Maar ik zocht ook al snel contact met Plato/Concerto; die wilden de CD’s en het vinyl ook wel verkopen. Omdat dat zo makkelijk ging, probeerde ik het ook bij Velvet; ook die waren enthousiast. Vriendinnen uit Leeuwarden en Nijmegen gaf ik CD’s mee om bij respectievelijk Pop-Eye en Kroese neer te leggen [ook namen en adressen van al de popspeciaalzaken nodig? Download hierrr]. Free Record Shop leek me geen optie, maar een bekende die bij de Free werkt vroeg mij via Facebook waarom zijn winkel mijn album niet verkocht. Het duurde heel even om het helemaal rond te krijgen, maar uiteindelijk heb ik 200 CD’s naar Capelle a/d IJssel verstuurd. De eerste week verkocht Free Record Shop 10 exemplaren van "Sorry, kid." Niet veel, maar distributeur Bertus had er in de eerste week ook nog 'ns bijna 40 verkocht. Dat zijn toch weer 50 exemplaren in 1 week die ik waarschijnlijk zelf nooit had verkocht..."

Over verkopen gesproken: wat schuift dat nou? Is eigen beheer winstgevend? Marinus rekent voor: "Zelf verkopen is absoluut het voordeligst. Klein rekenvoorbeeld: ik verkoop de CD via de site voor €16,99. Na BTW-aftrek (19%) is dat een opbrengst van zo’n €14. Daar moeten de kosten nog vanaf. Bertus levert de CD voor €10 aan winkels en pakt zelf €2,50 voor de distributie: mijn opbrengst bij Bertus' verkopen is dus €7,50. De reden dat ik ook via Bertus verkoop is omdat Bol.com aangaf ook interesse te hebben, maar dat ze daar alleen werken met een bekende distributeur. Ik acht de kans niet groot dat ik nog bij De Wereld Draait Door kan spelen, maar als dat wel het geval is, dan kopen enthousiaste kijkers via iTunes (via Norma geregeld) en Bol.com. Bertus levert aan ELKE platenwinkel in Nederland; wel zo handig dus. Verder heb ik tijdens de 5 theatershows met a balladeer aardig wat CD’s verkocht en verwacht ik tijdens mijn huiskamertourtje (start: 28 maart) ook aardig wat kwijt te raken."

Conclusie: tevreden? Marinus somt de voor- en nadelen van zijn ervaringen met een plaat in eigen beheer op:

De voordelen:
  • 100% rechthebbende van deze liedjes ("Dat voelt goed!").
  • 100% vrijheid qua artwork. Platenmaatschappijen willen de kosten zoveel mogelijk drukken; logisch op zich.
  • Vinyl! "Dat was altijd een grote wens van me", aldus Marinus.
Op een aantal dingen heeft hij zich verkeken:
  • Vinylverkoop loopt nog niet storm.
  • Albumbudget en het terugverdienen daarvan. "Volgende keer scherpere afspraken maken…" is het devies.
  • Pers en promotie is moeilijker dan gedacht: "Ik veronderstelde niet helemaal terecht dat het met Twitter, Facebook en ons mailingbestand niet al te moeilijk zou moeten zijn."
  • Radiopromotie was Marinus in eerste instantie niet van plan, maar hij wilde uiteindelijk toch dat radiomakers wisten dat hij een plaat uit heeft. Inmiddels is Erwin Vogel van Pinguin Tune Support zijn plugger: "Een aanrader. Ik ben gedraaid bij Frits Spits, mocht spelen bij TROS Muziekcafé en ben uitgenodigd voor Spijkers Met Koppen voor a.s. zaterdag.
Ik ben nog steeds heel erg trots op de plaat die ik gemaakt heb. Misschien wel het meest van al mijn platen. En ook ben ik trots op mijn aanpak. Ik besef echter wel dat ik dit niet had kunnen doen zonder een fanbase die ik met hulp van zowel de band als EMI de afgelopen jaren heb opgebouwd."

Mooi verhaal, Marinus. Laat goed zien wat je allemaal moet doen om zelf een album uit te brengen, wat het oplevert en wat het kost. En dat gaat niet alleen over geld. Moeite en teleurstellingen zijn ook kosten, net zo goed als leren, plezier en 'een goed gevoel' keiharde opbrengsten zijn. Tot slot een ACTIE voor lezers van dit blog: wie het album bestelt via de website en in de comments 'EHPO' achterlaat krijgt €1 extra korting. Deze actie loopt t/m 25 maart. Support your local scene.

a balladeer doet het zélf (3)

Zanger en songschrijver Marinus van a balladeer bracht afgelopen maand zijn solo-album in eigen beheer uit. Twee eerdere albums met zijn band verschenen bij EMI. Hoe kwam dat zo, hoeveel moeite kostte dat, hoe pakte hij het aan en wat leverde het op? Marinus deelt vandaag in 2 openhartige blogposts lief, leed én harde cijfers.

"Het was dinsdag 18 november 2008 toen ik de studio van René de Vries binnenstapte. Where Are You, Bambi Woods?, ons tweede album, was nog geen 3 maanden uit en ondanks de airplay en lovende recensies was ik mijn grote liefde voor muziek kwijt. René wilde weten wat ik kwam doen. Destijds kwam ik niet goed uit mijn woorden, maar ik wilde mooie liedjes zonder einddoel maken. Met alleen de mening van de songschrijver en die van de producer. Precies een maand later had ik een nieuwe plaat in demo-vorm af.

Het is lastig uit te leggen waarom ik Sorry, kid. alleen (zonder band) heb opgenomen en alleen (zonder platenmaatschappij) heb uitgebracht. Met de band hebben we nog nooit ruzie in de studio gehad en EMI heeft a balladeer op vele fronten verder geholpen. Dit is mijn eerste plaat waar ik vrijwel niet over nagedacht heb. Mijn motto was: “Ik voel het, dus ik doe het.” En dat motto heb ik voor deze CD nog steeds.

Door een paar prima BUMA-jaren kon ik "Sorry, kid." zelf financieren. Uiteraard hoop ik al mijn kosten terug te verdienen, maar het zou zo maar eens kunnen dat ik er een paar duizend Euro bij inschiet. Dat vind ik niet heel erg: ik heb 100% de plaat gemaakt die ik wilde maken. En je wil niet weten hoe ongelofelijk trots ik daar op ben! "Sorry, kid." is de mooiste plaat die ik tot nu gemaakt heb en ook de makkelijkste.

Mijn grootste zorg was in eerste instantie de band (waar ik direct goedkeuring van kreeg) en EMI. Met EMI heb ik 2 gesprekken gevoerd. Na het eerste gesprek waren ze in principe akkoord dat ik mijn soloplaat niet bij hen zou uitbrengen. Toen ik tijdens het tweede gesprek - een paar maanden later - wat demo’s liet horen, snapten ze helemaal dat het een plaat voor een klein label of eigen beheer was. Het meeste werk kwam na de opnames. In eerste instantie probeerde ik dat kleine label te vinden dat mijn CD wilde uitbrengen, maar na een gesprek met mijn vader besloot ik uiteindelijk het heft in eigen hand te nemen.

De promotie begon met het persbericht op 7 september 2009:
"Marinus van a balladeer neemt soloplaat op". Dit stuurde ik naar zoveel mogelijk media en naar ons redelijk grote mailingbestand. Via Twitter, Facebook en Hyves hield ik zoveel mogelijk mensen op de hoogte van de opnames, vooral door filmpjes vanuit de studio zo snel mogelijk op YouTube te zetten. Dit was de eerste en dit wat mij betreft de indrukwekkendste. En af en toe dropte ik een titel. Zo moest "Why Hitler Loved His Dog" wel nieuwsgierig maken, leek mij.

Ruim een maand voor de release werd ik 36 en liet ik, als omgekeerd verjaardagskado, de eerste track van het album in première gaan: A Little Rain Has Never Hurt No One. Precies 3 weken later ging het persbericht de deur uit met daarin de titel van de plaat en de releasedatum (12 februari 2010). Verder gaf ik een gratis MP3 weg: "More Or Less The Sort Of Shit Ex-Lovers Get Restraining Orders For", nog steeds te downloaden via Bandcamp. En, last but not least, liet ik de voorverkoop van mijn album beginnen via mijn eigen webshop."

Dat lijkt allemaal gesmeerd te lopen. Vanmiddag vertelt Marinus tegen welke problemen hij aanliep, welke relatieve successen hij boekte en hoe zijn boekhouding rond dit solo-album eruit ziet. Maar hij trapt af met zijn 3 favoriete albums allertijden. Tot dan!

10 februari 2010

De dood van DIY

Is dat even schrikken! EHPO is toch dé plek waar je dag-na-dag, week-in-week-uit leest dat je het zelf moet doen? Dat de enige juiste manier je eigen manier is, alles in eigen hand? Dood aan onwetende managers, luie marketeers, boekers, radio, TV en vooral dood aan bemoeizuchtige labels en platenmaatschappijen! Lang leve internet, DIY for life!

Onzin. Niemand kan en doet het alleen volgens dit ervaren en gezaghebbende panel [link herstelt]. En ze hebben gelijk. De namen en poppetjes kunnen verschillen, maar ook in de nieuwe muziekindustrie heb je het juiste team nodig dat daadkracht, visie en ervaring combineert met een open blik op contracten en de mogelijkheden van internet. En in dat team kan ook een label of platenmaatschappij zitten. Zolang ieder van de partijen doet waar hij goed in is, aantoonbaar waarde toevoegt, niet achterover leunt en slechts meelift op het succes en de inzet van anderen. Dát is het grote verschil met 10 jaar geleden: niet langer teken je een contract met 1 partij waarbij je erop moet vertrouwen dat de beste marketeer, productmanager, verkoopdirecteur en plugger achter die ene deur zitten, maar stelt een team samen op basis van kwaliteit en hun specifieke bijdrage aan jouw carrière. Neem bij de lancering daarvan deze 5 belangrijke adviezen mee.

Dank voor die eerste link, Rutger. Druk bezig met een spannende nieuwe plaat...

Over DIY gesproken: Marinus brengt z'n solo-album in eigen beheer uit. Het staat op Bandcamp, de Luisterpaal en de fraaie digipack ligt vrijdag in de winkel, persoonlijk (!) verstuurd door de-muzikant-in-kwestie. Omdat Sorry, kid. een vrij ingetogen singer/songwriter-plaat is geworden en gegarandeerd géén Nummer 1-hit bevat, slaat Marinus Mediamarkt over. Deze adreslijst met alle betere CD-speciaalzaken van Nederland kwam handig van pas. Ook handig voor jouw komende release? Sta je met 7-8 telefoontjes en een upload naar iTunes overal waar je met zo'n liefhebbersplaat moet staan (iTunes doe je zó)!



Vooruit, nog 1 toegift: oud-reclamemaker en successchrijver Kluun vatte voor een grote reclameprijs de vernuftige campagne rond zijn debuutroman samen. Die prijs won hij niet, maar als je 'boek' door 'muziek' vervangt en 'Komt Een Vrouw Bij De Dokter' door de titel van jouw debuutplaat heb je met dit plan een waslijst aan superhandige marketing- en promotietips in handen. Het plan zwierf rond op het www, stond een keer eerder op EHPO, maar ook nieuwe lezers gun ik graag Kluuns slimme en effectieve acties en ideeën.

29 januari 2010

Wilde ideeën & nieuwe muziek (50!)

Het 10e lustrum van deze vaste vrijdag-rubriek. Dat moet gevierd! Daarom geef ik 2 exemplaren weg van Gert-Jaap's prachtboek, Over De Grens. Voor deze reportagebundel trok Hoekman met 20 Nederlandse bands en muzikanten de wereld over. Zo volgt hij de bizarre tocht van het gabberpunkduo Aux Raus in Colombia en is hij in Amerika getuige van de dromen van onder meer Lucky Fonz III. Daarnaast zijn er hoofdstukken gewijd aan zZz, Junkie XL, Within Temptation, Pete Philly & Perquisite, Textures, Wouter Hamel, Ferry Corsten, Voicst, The Gathering, Kyteman, Fedde le Grand, No Turning Back, C-Mon & Kypski, VanKatoen, Tiësto, Ziggi en Kraak & Smaak. Laat in de reacties achter waarom jij dit boek MOET lezen. Volgende week bepaal ik de winnaars.

Dan de knipselkrant van deze week:

  • Erwin maakte van 2 vergelijkbare klantervaringen (waaronder mijn eigen) een handige Slide Share:

8 januari 2010

Wilde ideeën & nieuwe muziek (47)

  • De eerste Wilde Ideeën van 2010 start met een terugblik op 2009: How much did the Pitchfork albums of the year 2009 sell? Amerikaanse verkoopcijfers, bij vlagen onthullend en verbijsterend. Dit verkocht Plato in Utrecht het meest in 2009 en dit is de Top 40 bestsellers van alle Plato-winkels + Concerto samen:
  • Op de valreep van 2009 is BUMA/STEMRA eruit met YouTube. De YouTube-tax dus ook definitief van de baan. Gelukkig maar.
  • Gen-Y Rock Stars, blog over muziek en marketing (tip van Marcel): "using technology for music marketing and promotion".
  • Band In A Barn zoekt producers en engineers voor de geplande sessie volgende maand: €400 voor 8 dagen volledig verzorgd schrijven en opnemen. Dat is een schijntje voor een muzikaal weekje op kamp!
  • Bril-f***ing-jant clipconcept voor de nieuwe C-Mon & Kypski-single! Maar goed, diezelfde heren maakten eerder deze knaller: