Check this out:
"Mick's Message to the Bay Area":
http://www.youtube.com/watch?v=uY1iShruBXg
It's like a bad
SNL skit, a bozo politician doing an inadequate job of reading from the Teleprompter.
And how about this from the Echoplex:
http://www.youtube.com/watch?v=7CRmt0JTSNc
That's the video on the Stones' official YouTube page. Listen to Keith's solo starting around :35, if you're not laughing, you're used to hearing your three year old play the guitar.
How did they get it so wrong?
You know the drill... You play the Super Bowl and you put up the shows the next morning, while the memory is still fresh in the public's brain, before people forget the hype and excitement of the moment. Hell, I can't even remember who won last year's Super Bowl, I've just about forgotten "Argo" won Best Picture. We're inundated with so much information, the news cycle is so fast, that if you don't capitalize on your fame in days, you're missing out.
So the Stones do their fiftieth anniversary shows last fall.
It's kind of like Zeppelin at the 02. There may never be another show, you've got to overpay to go now, to be part of the excitement. And then MONTHS later, when there's no buzz whatsoever, the band puts up shows at the same inflated ticket prices. Huh?
Where's the manager?
There is none.
And you need one. An act without a manager is like an attorney representing himself, he's got a fool for a client. You need a third eye, an opinion from outside the maelstrom, to give you perspective.
The entire Rolling Stones YouTube page (
http://www.youtube.com/user/TheRollingStones) was an afterthought. How do I know? Because the views are so low. Remember when the Stones used to premiere videos on TV, how they used to work the public into a frenzy? Now there is no frenzy, there's no cook creating the perception that if you don't go, you're a loser. All you see is greed.
And if you're that damn greedy, do it like the rest of the superstars. Scalp your own tickets.
That's the Michael Cohl model. We pay you a lump sum, and you can't ask how we got that money.
But for prior tours, Cohl had a team of experts, a seamless machine, selling fan club memberships and merch and raking up the capital. This tour is a positively last minute venture with no vision and even poorer execution.
1. Perception Is Everything In The Music Business
Yes, the tickets could theoretically be worth $600, but if you ask for that much, you're separating yourself from your audience. Sell platinum tickets with B.S. perks, a laminate and the ability to meet Ron Wood or some other superfluous member of the band (I'd say Charlie, but I'm not sure he can speak.)
You build your fan base not on the rich who can pay anything, but the poor who can't afford much. Yes, in today's rich versus poor society, and if you don't think there's class warfare, you didn't notice that Obama got reelected, you have to appear to be one of the people if you want to sell to the people. There are not enough 1%ers to fill arenas at these prices.
2. Ticketmaster
The public hates Ticketmaster, even though everybody in the business knows it's a front for the acts. Yup, those inflated fees go to the promoter, the buildings, on previous tours even to the Stones. You need a scapegoat. But the Stones messed up here, there is no scapegoat, the blame falls squarely on their shoulders.
3. Don't Be Afraid To Share The Money
You pay professional management its commission so you can make more money. It's kind of like hiring an accountant...they don't come cheap, but they save you more than their fee, because that's what they do all day long, taxes. Mick Jagger is hobnobbing with his rich socialite buddies, he's got no idea what's going on in the music business, which seemingly changes every six months. He needed fresh, experienced eyes on this.
4. There Are No Secrets
The Stones, like Led Zeppelin, were built on mystery. But there is no mystery today. So either you can be like many old farts and restrict taping and photography, which is kind of like telling kids not to have sex, or you can embrace it. If the Stones are crappy live, they should have their official site filled with fan videos, which we all expect to be crappy. We then go to the show to hear the real deal, up close and personal. But when the official videos sound crappy...you think the band is.
5. Social
If you don't embrace it, you can't energize fans.
The Stones are playing to the mainstream press. And although their audience is the last vestige of those who pay attention to it, they should be tweeting and Facebooking to humanize themselves. It speaks to perception. They need to get down in the pit with their audience.
6. Scalping
Paperless. Sure, savvy scalpers can elude the system, then again, it would require a drop in ticket prices to generate excitement, and the Stones don't seem willing to leave a single dollar on the table.
7. People Talk
Used to be everything was rumor and innuendo, and you didn't hear much more than what your neighbors had to say, but now with the Internet people can not only read reports from around the world, they can interact with others.
8. Virality
That's how you sell out a show. By getting everybody talking about it, making them fearful of missing it. There's no virality here. Hell, look at the YouTube views!
9. Desperation
It's anathema. It's the same in music as it is in dating. If you need it that bad, we're turned off. I received the following e-mails:
"Another thing that shows what a disaster this tour is/was is that they actually ANNOUNCED their previously secret/surprise special guests early in the day to try and build hype! The stones official account tweeted about Keith Urban and Gwen Stefani's appearances early in the day. Why in the world would you do this if it was supposed to be a surprise other than to try and scramble to get people to come down? They were just reaching for anything at this point. Today they announced Tom Waits guest appearance for Oakland. What a joke."
And:
"Twitter made big bucks last night. The feed was full of Twads and I mean 7-10 in a row time and time again, espousing all their special guests."
It's supposed to be a SURPRISE!
10. Flex Pricing
"Rolling Stones Concert Promoter On 'Flex Pricing' Ticket Strategy: 'I Want the Brokers Pissed Off'"
Let's assume this was AEG's plan all along, WHY DIDN'T THEY TELL ANYBODY?
This is kind of like paying a grand for an airline ticket the week of and finding out if you'd booked a month in advance, it'd be $350. Don't create a game without telling us the rules.
11. Lies
If you believe there were no $85 customers sitting next to $600 customers, you probably believe everything you read in the newspaper. You can tell the press whatever you want, and the people on the music beat, those who remain, who were not downsized out of existence, will print it. Because they want the access, they want the free tickets. That's what the entire music press is built upon, access. But if you wouldn't rather speak to a tech titan than a rocker, you own no smartphone and are unable to cogitate.
12. The Press
Read the "New York Times" article wherein it's stated that Roger Ailes cut Geraldo Rivera's mic when he was defending Obama on Fox. But it gets better, Benghazi was a big story because Fox hammered it.
Read the facts here:
"Behind the Scenes at Fox"
Then again, this is long after the fact. And the "Times" story is reporting on a book.
Which is why if you want to know what's going on in music, you go to the web, the one place the Stones forgot to look.
13. "Rolling Stone" Cover Story
It's supposed to come out BEFORE the tour begins. That's like letting you flip through "Playboy" before asking for payment for the magazine. No, that's like watching Internet porn, getting off, and then being asked to pay. Music is a sideshow, a carnival, which is why Colonel Tom Parker did so well for Elvis. And yes, he might have ripped Presley off, not gone to Europe for fear of being revealed to be an illegal alien, but Parker made and sustained his career. There's yet to be a superstar without a great manager. Because performing and managing are two different skills!
14. You Come Out With Both Guns Blazing And Establish Your Narrative
The Stones have lost control of their story. Meglen didn't come out and defend their ticketing practices until days after shows began.
15. Things Change
Just because you sold a ton of tickets yesterday, that does not mean you can sell a ton today. Yes, the Stones could have sold out no problem if every ticket was $85, and furthermore, scalpers for superstar shows beget tons of press about how impossible it is to get in, how expensive it is, which only burnishes an act's image.
16. We All Want What We Can't Have
We should be salivating and unable to get a ticket. Instead, everybody can attend, even up to the very last minute. It's kind of like queuing up at the Apple Store for the latest product and finding out no one else is in line. Huh? The day one of Apple's new products falls flat is the day the company's done.
Once again, it all comes down to money.
Didn't used to be that way, it used to be about music. And fame. And sex. You wanted to have sex with Mick Jagger. Do you want to have sex with that emaciated guy in the video above? Eek! Maybe, but only to be able to tell your friends!
The eighties were the height of fame, because that's what TV gives you, ubiquity. Radio can't compete.
And today it's all about music. If you're in it for the money, you're in the wrong business. Follow Bono's lead, become a venture capitalist.
And if you do decide to play music, get a great manager. Gene Simmons likes to bloviate how it's all about the money, but without Bill Aucoin, he'd have none.
Boeken/cds uitgeven, distribueren en verkopen is geen creatieve bezigheid (marketing wel). De neergang treft vooral de infrastructuur en de secundaire klasse, niet de artistieke klasse zelf. En er is een wezenlijk verschil tussen een onafhankelijk kunstenaar en een webdesigner. Beiden creatief, maar het heeft niets met elkaar te maken.
Kunstenaars, schrijvers, striptekenaars en muzikanten verdienen en verdienden in de hoofdmoot sowieso geen geld. Een handjevol uitzonderingen daargelaten, maar dan praat je over 5%. Lees de Pop wat levert het op-.pdf maar eens.
De crisis treft vooral mensen die een vaste baan verliezen en/of huizenbezitters die noodgedwongen moeten verkopen vanwege die verloren baan of een scheiding of een andere reden. Kunstenaars bezitten doorgaans geen koophuis, verliezen geen baan. Die verliezen al 20 jaar continu baantjes en opdrachten. Dat is de norm met zo'n beroep. Het was in 2004 niet beter dan in 2013 voor die klasse. Andersom zelfs. Als er geen banen zijn, is de kans groter dat je langer werkloos bent en heb je meer tijd om je te richten op je artistieke ambitie. Het komt de kunstenaar dus juist goed uit dat hij niet hoeft te werken en een uitkering ontvangt. Gitaar spelen, tekenen, schrijven zijn namelijk erg goedkope en een uitstekende tijdsvullers.
De creatieven zijn wel de pineut. Uitgevers krimpen hun fondsen in. Minder schrijvers en commerciëler product is nu de norm. Kranten gooien er horden journalisten uit. Woordprijzen gaan omlaag, een krant als NRC drukt tegenwoordig expres meer wit af (kost minder), serieuze buitenlandjournalistiek kalft af (omdat er geen budget meer voor is), en fotografen krijgen minder betaald voor hun werk.
De omzetdalingen in de muziek - ja, ook de geldstromen richting muzikanten - lijken me eveneens een gegeven.
Je hebt gelijk over de kleine bovenlaag. Dat is altijd zo geweest. Die bovenlaag is echter nu ook aan het afkalven. De hele cultuur ligt onder vuur.
De afkalving wordt niet gecompenseerd. Niet financieel en zeker inhoudelijk niet. Ook niet door de handige jongens die creatief inspelen op de nieuwe realiteit. Het aanbod van uitgevers verschraalt en dat kun je ook van de journalistiek zeggen. Met een blog of een aantal tweets vervang je een journalist die drie weken in Syrië aan het werk is geweest niet.
Het zal ongetwijfeld allemaal passen in een maatschappij die vereconomiseert en waarin gemak en goedkoop (gestut door technologische mogelijkheden) leading zijn, maar steeds toegeven aan de wens van gemakkelijk is uiteindelijk de dood in de pot.
Je geeft je kind ook niet iedere dag frikadellen en dropsleutels, omdat hij/zij dat nu eenmaal wil.
Er zullen altijd slimme jongens zijn die uit een optimistisch verhaal en de illusie van 'nu wordt alles beter' wat rendement kunnen peuren - de Rob Wijnbergs en Alexander Klöppings - maar laten we de onderliggende realiteiten niet uit het oog verliezen.
Omzetdaling in muziek? Je loopt achter. Dat gaat over omzetdaling in opgenomen muziek. De festival-cultuur is booming business. Begin jaren '90 had je Pinkpop, Lowlands, Parkpop en een handjevol kleinere festivals. Nu zijn het er honderden. Daarnaast is het via internet nu mogelijk om onafhankelijk internationaal te operen. Dat was voor 2000 niet mogelijk, omdat alles per telefoon en brief afgesproken moest worden. De negatieve berichtgeving over dalende markt komt vanuit de platenlabelbranche, maar de artiest verdient aan royalties ±8% van dat bedrag. Tel daar het bovenstaande verhaal bij op en je komt er al snel op uit dat 2013 voor de artiest lucratiever is dan 1995. Niet voor de 5% Mariah Careys, wel voor de kleinere artiesten.
De bovenlaag kalft mogelijk af. Voor de midden- en onderlaag maakt het geen barst uit of is 2013 beter dan vroeger, zie hierboven i.v.m. communicatievoordelen anno nu.
Voor de journalistiek is het inderdaad mogelijk een ander verhaal. Maar om dat nu als norm te stellen voor een algemene creatieve sector is wat krap. Hoe zit het bijvoorbeeld met design-cultuur? App-ontwikkelaars? Mode? Uitvinders van gebruiksvoorwerpen? Die segmenten blijft totaal onbenoemd in het artikel. Gaat het daar ook slecht mee? En hoe slecht dan t.o.v. 1995?
Ik lees geen realiteit (feiten en getallen) in je reactie.
Enkel doemdenkerij :)
Als we het over creativiteit hebben lijkt het schrijven en opnemen van muziek me creatiever (en veel belangrijker) dan het uitvoeren. Die boom in het live spelen zie ik ook niet zo. Subsidies die wegvallen, podia die worden opgedoekt; zo'n vrolijke boel is het in die muziek niet. De gages voor live spelen (los van de festivals) waren in vergelijking met andere eerbare beroepen al grappenmakerij.
Wordt er tegenwoordig echt meer omgezet in live (en door muzikanten verdiend) dan 20 jaar terug? Welk rapport kan ik daar op naslaan?
De enige trend die past bij het beeld dat je schetst is de opkomst van dj's. Die trekken veel publiek en kunnen (de toplaag) hun brood goed smeren. Maar met alle respect...
Wat schrijvers betreft: ik beweer niet dat elke schrijver puur van zijn boeken kan leven. Vele journalisten (broodschrijvers) zien de lange baan (het boek) als een artistieke outlet, die best wat minder mag verdienen. Ik zie verschraling ook niet alleen als iets financieels, ik vind het maatschappelijk een groter probleem dat over de hele linie culturele informatie afkalft, wordt verplat, of domweg geschrapt. Er is natuurlijk wel een dwarsverband. Waar het geld wegtrekt vertrekt ook veel talent.
Cultuur en doortimmerde (niet snelle) informatie raken in de knel. Je ziet het aan zaken als dat Radio 1 minder nieuws en meer muziek brengt en dat een cultureel programma als De Avonden naar de nacht wordt verschoven. Als je oplet zie je de voorbeelden overal.
Het zijn symptomen van een maatschappij die steeds verder vereconomiseert. De technologie faciliteert en versnelt dat proces. Het idee dat de vraag (prijs/gemak) van consumenten per definitie zaligmakend is, is een van de grootste misvattingen van deze tijd. Sommige verrijkende zaken zijn niet gemakkelijk en vergen een klein beetje moeite, maar de pay-off is ernaar. Dat idee raken we kwijt. Is immers elitair. Anti-intellectualisme (zie Rutte) ligt tegenwoordig veel lekkerder.
Dit is een beweging die op langere termijn ergens naartoe gaat. Nu een stap terug zetten en kijken of we eigenlijk naar dat punt op de horizon willen is geen doemdenkerij maar verstandig. Het probleem zit hem juist in al die mensen die (soms enthousiast) meedeinen op de golven en verder geen vragen stellen. Helaas deint de politieke kaste (volgers van de vermeende publieke opinies; in feite ook vraagvervullers, geen leiders) rustig mee.
Wie durft er nog te opereren vanuit een lange termijn visie die niet smaakt naar suikergoed?
Ik werkte voor 2006 in de stripboekenbranche en was tevens muzikant. Dezelfde onderbetaalde ellende als waar jij nu kennelijk in zit, omdat het hoofdinkomen (journalistiek en in mijn geval vormgeving in de stripbranche) slinkende markten zijn. Bij de strips is die slinking al begin jaren '90 ingezet. Voor de tekenaars is er echter rond 1998 wel e.e.a. veranderd door de komst van werkbeurzen voor graphic novels. Een verbetering na '98 dus dan ervoor, waarin het voor de auteur onmogelijk was om met een literaire Nederlandse strip geld te verdienen.
De reden dat mijn grafische werk zo slecht liep, was omdat de uitgevers vanaf 1995 10 jaar lang om de zoveel tijd hun uitgavenstroom plat moesten leggen tot er weer geld loskwam uit voorraadslinking. Een oneindig traject waardoor ik als vormgever vaak tijdelijk zonder werk zat. Gelukkig heb ik dat achter me gelaten en werk ik nu als instrumentenbouwer. Maar ik wil met deze anekdote aangeven dat ik zeer bekend ben met crisis en de financiële ellende van slinkende markten. Zenuwslopend als het je niet lukt om daar op tijd uit te stappen. Mijn crisis zat alleen in de periode 2000-2006, i.t.t. de rest van Nederland die toen in de lift zat.
Dat opnemen en schrijven van muziek creatiever is dan uitvoeren is een subjectieve interpretatie. Dat is zoiets zeggen als dat de tekstschrijver belangrijker is dan de acteur. Poneer die stelling eens op een acteeropleiding zou ik zeggen. Daarnaast vind ik mijn eigen muziek bijvoorbeeld opgenomen weinig boeiend, omdat zang ontbreekt en vooral een live-happening vanwege zijn verschijningsvorm (ik drum o.a. op 20 meter lange snaren). Kwestie van interpretatie dus en vooral een reden om eens na te denken waarom je opgenomen muziek creatiever vindt dat presentatie. Misschien ligt daar je valkuil, omdat opgenomen muziek in financieel opzicht vrijwel waardeloos is geworden. Vervelend, maar dat is de realiteit.
Er wordt tegenwoordig meer omgezet in live-muziek. De gages die Primavera en ATP geven zijn ongezien bijvoorbeeld. Er is een explosie aan festivals t.o.v. voor 2000. Ik heb daar geen rapport over, maar mijn geheugen kan geen Into The Great Wide Open, Best Kept Secret, LeGuessWho, Incubate, State-X, Crossing Border, Motel Mozaïque, STRP, De Affaire of Eurosonic opsommen uit de jaren '80 en '90. Ik kom niet verder dan Paradiso's Tegentonen zo uit mijn hoofd. Maar als jij een lijstje van verdwenen festivals weet, hoor ik het graag. En dat is enkel Nederland. De trend is in heel Europe ontstaan ± een paar jaar na ATP en Primavera.
De DJ cultuur is al gaande vanaf begin jaren '90 en toen verdienden ze al veel geld. Andere business en ze hadden het voordeel dat de computer hun instrument was en gigantische evolueerde. In een groeimarkt verdien je makkelijker geld. Dat is hun geluk geweest. De gitarist staat nog steeds te klooien op een apparaat dat in 1960 al zo goed als uitontwikkeld was. Je moet wel erg star zijn om te geloven dat daar nog iets creatiefs uit te halen valt. Dat is enkel Sonic Youth gelukt, omdat ze slim genoeg waren om die apparaten om te bouwen. Op een andere manier was het niet mogelijk om er iets unieks mee te doen. Nirvana werd groot door het unieke zangtalent, niet door de gitaar. Waarmee ik niet wil zeggen dat je geen leuke muziek kunt maken op gitaar. Het is alleen niet zo heel creatief anno 2013 en doorgaans scoor je in zo'n geval enkel nog met commerciele derivaten. De onderzoekende artiest verdient ook niets als die met olieverf aan de gang gaat. Photoshop levert meer op tegenwoordig. M.a.w. je werkt dus met een verouderd medium en dat resulteert in armoe, tenzij je entertainment maakt i.p.v. kunst.
De indie-markt is sterk geprofessionaliseerd t.o.v. de jaren 80/90. Lees Our Band Could Be Your Live en je ziet dat er geen infrastructuur was in die tijd voor onafhankelijke muziek. Pitchfork heeft daarin een enorme impact voor de VS indie-markt en bepaalt nu de norm wat hot is, niet EMI, SONY of Rolling Stone.
'Waar het geld wegtrekt, vertrekt ook het talent.'
Daar ben ik het volkomen mee eens. Voordat ik vormgever was, publiceerde ik 2 stripboeken en ontving voor nummer 2 een prijs. Ik verkocht ± 800 exemplaren, wat in de literaire stripniche destijds ± 2x zoveel was als andere titels. Een succes dus, maar het leverde me een paar duizend gulden op voor een jaar werk. Daar raakte ik gedesillusioneerd door, een paar jaar later idem dito met musiceren in Zoppo. Het zorgde ervoor dat mijn focus verschoof naar andere vormen en ik kwam uit op instrumentenbouw wat wel lucratief bleek te zijn. Ik heb geluk gehad. Maar of het geluk is, betwijfel ik ergens. Het was mijn derde autonoom artistieke carrière. Als ook die was gestrand zat ik nu waarschijnlijk op carrière nummer vier.
VPRO Radio verschraalt. Dat ben ik met je eens. Daarentegen is er tegenwoordig YouTube/Spotify wat het nut van uitgezonden muziek doet afnemen. Je hoeft niet langer naar de radio te luisteren om goede muziek te ontdekken, dat kun je tegenwoordig prima zelfstandig op internet. Vroeger was dat anders. Dan hoorde je iets op de radio en probeerde je vervolgens dat te kopen in een winkel. Die tijd is godzijdank voorbij.
Jij noemt vereconomiseren. Zaken veranderen, dat klopt, maar algemeen stellen dat het vereconomiseerd is eenzijdig. YouTube en Spotify zijn juist tegengestelde tendensen. Het is allemaal gratis. Als ik voor Napster en Pirate Bay moet kiezen of voor Free Record Shop en Universal, kies ik qua sympathie voor het eerste. Volgens mij zijn FRS en Universal juist boegbeelden van een verziekte vereconomisering van een artistiek medium.
De politiek verwijten is denk ik niet een oplossing. Politici zijn nu eenmaal bepaalde menstypen die zich interesseren voor economie, landsbelang, welzijn, welvaart, geld, macht, vul het zelf maar in. Het ligt niet in hun aard om stripboeken, muziekinstrumenten of popmuziek tot hun levensprioriteit te verheffen; dan waren ze immers wel artiest of journalist geworden. Je kunt menstypen niet veranderen. Het is wrang dat dat samenschoolt, maar ja, op het voetbalveld worden ook meer homo-grappen gemaakt dan op poëzie-avonden. Verschillende mensen zoeken verschillende bezigheidsvelden. Je kunt een persoon uit een ander bezigheidsveld enkel zo geduldig mogelijk inlichten dat er meer is dan voetbal of geld, maar niet afdwingen dat je gelijk hebt met je gitaar. Dat afdwingen werkt mijns inziens beter met goed resultaat dan met geklaag.
'Wie durft er nog te opereren vanuit een lange termijn visie die niet smaakt naar suikergoed?'
Ik durf te stellen dat ik me niet bezighoudt met suikergoed, jij net zo min:)