Spotify: de kern van de zaak

Na een eerdere controverse over Spotify's doorbetalingen schreef ik onderstaand opiniestuk voor Volkskrant.nl en DeMorgen.be, naar aanleiding van de berichtgeving over Spotify's business model.

'Spotify zwaar in financiële problemen' kopte de Volkskrant afgelopen week, een artikel dat werd overgenomen van internationale tech- en nieuwssites die het business model van de streaming muziekdienst 'alarmerend' en 'onhoudbaar' noemen, door marketingblog Dutch Cowboys vrij geïnterpreteerd als 'Spotify koerst af op bankroet'. Gemakzuchtige copy-paste journalistiek, gebaseerd op suggestieve presentatie van cijfers en feiten. Maar bovenal: het leidt af van de kern. En die is stukken interessanter.

Paniek
Directe aanleiding voor de paniek is een rapport van de Amerikaanse analist Sam Hamadeh en zijn bedrijf PrivCo. Hij baseert zich op enkele maanden oude gegevens, die Spotify eind augustus zelf naar buiten bracht, maar interpreteert die cijfers wel erg vrij. Dieptepunt in zijn analyse is de claim dat Spotify’s ‘cost of sales’ 98% van de omzet (niet eens de winst) bedraagt, door sommige sites overgenomen als zou Spotify 98% van zijn inkomsten rechtstreeks als royalties aan artiesten uitkeren. Onzin.

Spotify spreekt zelf over een doorbetaling van 70% van hun inkomsten aan rechthebbenden, veelal labels en platenmaatschappijen, die op hun beurt artiesten royalties vergoeden op basis van gesloten contracten. Algemeen wordt aangenomen dat Apple een vergelijkbare afdracht van 65% à 75% betaalt voor verkopen via iTunes, wat Spotify’s uitspraken over de hoogte van doorbetalingen geloofwaardig maakt.

Suggestieve koppen
Ergerlijk dat verschillende media kritiekloos verkeerde conclusies en percentages overnemen van een op z’n minst twijfelachtige bron. Zo achtte Hamadeh een beursgang van Facebook vorig jaar nog onwaarschijnlijk en voorspelde dat de groei eruit was; Mark Zuckerberg meldde afgelopen maand doodleuk de grens van 1 miljard Facebook-gebruikers te zijn gepasseerd.

Hamadeh’s PrivCo leeft van de verkoop van analyses (een abonnement kost honderden dollars per maand), wekt de schijn suggestieve koppen en controversiële conclusies als marketing van de eigen rapporten te gebruiken en profiteert daarbij van luie ‘journalistiek’. Twee keer Googelen en je hebt veel relevante achtergrondinformatie boven tafel, bijvoorbeeld dit genuanceerde artikel op Billboard.

De kern
De kern van deze kwestie, die velen over het hoofd zien, is dat Spotify van de voornaamste content wordt voorzien door dezelfde partijen die de belangrijkste muziekrechten bezitten, daarom het leeuwendeel van de inkomsten ontvangen én aandeelhouder van de streamingdienst zijn: platenmaatschappijen. Of genoemde afdrachten 98% of 70% zijn doet feitelijk niet eens ter zake: leverancier, ontvanger én aandeelhouder zijn in het geval van Spotify min of meer dezelfde. Dit betekent dat labels grote invloed kunnen uitoefenen op dat percentage en zo verlies, winst, faillissement of overleven van Spotify voor een belangrijk deel bepalen.

Wanneer de streamingdienst over de kop gaat bij een afdracht van 98% (nogmaals: ik geloof geen fluit van dat percentage) kunnen labels bij wijze van spreken morgen besluiten dat percentage naar 20% te verlagen voor een periode van 3 jaar. Als leveranciers en rechthebbenden bepalen ze voor een belangrijk deel de prijs en als aandeelhouders praten ze daarover mee aan de andere kant van de tafel. Feitelijk hebben labels dus alle kaarten in handen om Spotify te laten slagen of over de kop te laten gaan en daarmee direct invloed op de winst- en verliescijfers die Spotify de afgelopen jaren naar buiten kon brengen.

Niet te stuiten trend
Koppel je bovenstaande verhoudingen aan de onvermijdelijke en niet te stuiten trend dat muziekconsumptie de afgelopen decennia van bezit (lp, cassette, cd, MP3/iTunes) naar toegang (streaming) verschuift, en alle labels op dit moment geen werkelijk goed, breed gebruikt én groeiend alternatief hebben voor Spotify, Deezer of Pandora, dan lijkt het me zeer onwaarschijnlijk dat ze Spotify laten klappen. De muziekindustrie en -consumptie beweegt onmiskenbaar en onvermijdelijk naar streaming en 'de cloud'. Spotify is vooralsnog één van de meest veelbelovende en groeiende streaming muziekdiensten. De gezamenlijke muziekindustrie, labels en aandeelhouders zouden compleet gek zijn en zichzelf voor de tweede keer ernstig in de voet schieten als ze Spotify failliet laten gaan, zonder alternatief met vergelijkbare potentie en enthousiaste gebruikers. Van Napster kapot procederen zit onze industrie nog steeds op de blaren: het negeren van de digitalisering en de wensen van muziekliefhebbers halveerde de industrie in 10 jaar tijd. Die kapitale fout maken labels niet nogmaals.

Meerderheidsbelang
Wat ik wel zie gebeuren? Wereldwijde labels en platenmaatschappijen die, omdat ze zowel de belangrijkste leverancier, rechthebbende als verdiener zijn, een steeds groter aandeel in Spotify nemen, op termijn wellicht een meerderheidsbelang afdwingen of de dienst volledig overnemen. Net als in de hoogtijdagen van de muziekindustrie vóór Napster, Kazaa, Oink, The Pirate Bay, Spotify, Deezer en Pandora hebben ze dan opnieuw controle over het belangrijkste betaalde distributiekanaal voor muziek. Voor nu laten ze Daniel Ek graag nog even bouwen aan zijn fraaie muziekdienst en doen winst- en verliescijfers minder ter zake dan sommigen, al dan niet uit eigenbelang of door luiheid, suggereren.

Niels Aalberts (1971) werkt sinds 1994 in de Nederlandse muziekindustrie, managet en market verschillende Nederlandse artiesten voor management- en boekingskantoor Friendly Fire en blogt dagelijks over muziek, (online) marketing en management op Eerste Hulp bij Plaatopnamen.

Tweet

Waarom @Deezer beter is dan @Spotify

‘Je kunt een mapje maken voor je afspeellijsten!’

Age Versluis (HKU-student, werkzaam bij CNR en Into The Great Wide Open) is Deezer-enthousiast: ‘Streaming muziek vind ik een prachtige uitvinding: het music like water-principe van Gerd Leonhard krijgt eindelijk vorm. Wat mij betreft kunnen er niet genoeg platforms bijkomen. Een monopolist als iTunes (da’s weer een ander verhaal...) is er niet in de streaming markt en partijen als Deezer en Spotify houden elkaar scherp. De diensten lijken in grote lijnen erg op elkaar. Ik gebruik ze naast elkaar, maar leg toch graag kort uit waarom ik Deezer boven Spotify verkies.Eén van de grootste voordelen van streaming - de gigantische bibliotheek - is voor mij gelijk een struikelblok. Ik word al zenuwachtig bij de gedachte van een leeg, wit zoekvlak dat met elke zoekterm de database van 15 miljoen+ tracks voor je doorzoekt. Ik kom dan vaak op dezelfde artiesten uit en begin digitaal te stotteren.

Voor mij is duiding belangrijk, een bibliothecaresse op maat, door de bomen in het bos zien [en daarin ben je niet de enige, Age. Hier liggen de kansen voor de muziekindustrie, red.]. Functies als ‘similar artists’ zijn fijn, maar zodra je een Deezer-account aanmaakt, koppelt-ie je op Facebook gekoppelde artiesten direct aan je account. Zo staat gelijk een arsenaal aan herkenbare namen in je bibliotheek; dat maakt het kiezen al makkelijker. 1-0 voor Deezer. Banners op de homepage en een DeezerNL Top 10-playlist die beide met één muisklik zijn te bereiken helpen me ook op mijn zoektocht.Waar ik Spotify vaak heel zakelijk (iTunes-achtig) vind, is Deezer veel visueler ingesteld. Meer kleur, mooie focus op albumcovers en strakke bannering maken Deezer een mooie site. U hoort het goed: een site. Eén van de grootste verschillen tussen Deezer en Spotify is dat Deezer browser-based is. Je kunt dus op elk apparaat met internet je account openen en hoeft geen programma te installeren zoals bij Spotify. Nadeel: ik sluit het vaak per ongeluk in mijn browser af. Uiteraard is er ook een offline-mogelijkheid voor je vaste verbinding. Bovendien is er geen maximum aan het aantal offline beschikbaar te maken tracks.Een ander groot verschil is dat Deezer niet met een ‘freemium’-model werkt [dat lijkt me vanuit Deezer gezien een fiks nadeel om nieuwe gebruikers over de streep te trekken, red.]. Je kunt zonder abonnement slechts 30 seconden van elke track luisteren, met uitzondering van de ‘radiostations’, die je kunt luisteren zonder abonnement. Abonnementen zijn er voor €5 en €10 per maand. Naast banners zijn er geen commercials.Streaming is fijn op je laptop, maar ideaal op je telefoon. Spotify heeft een geinige app, maar heeft 1 tabblad voor al je playlists. Deezer biedt je dat in het kopje albums en het kopje afspeellijsten, uiteraard bij de beide diensten in de slimme offline modus (waar láten ze die tracks toch?!). De voordelen die ik hierboven noemde gelden ook voor de app: het ziet er mooi kleurrijk uit en alle muziek die jij als favoriet bestempelt is makkelijk te bereiken. Deezer heeft bovendien ook al een geruime tijd een iPad app.Spotify heeft een grote toegevoegde waarde door de vele verschillende apps. Dat mist Deezer (los van de ingebouwde DJ-mixtafel), maar lijkt me een kwestie van tijd: sinds kort nodigt Deezer ontwikkelaars uit om ook gebruik te maken van de engine en API van Deezer om een app te bouwen. Hier vast een tool om je Spotify-lijst eenvoudig om te zetten naar een handzame Deezer afspeellijst.’

Dat laatste heeft Age vast al gedaan. Evenals Digimuziek, die eerder Deezer onder de loep nam en deze uitgebreide maar heldere vergelijkende tabel opstelde, met daarin Deezer, Spotify, Last.fm, Grooveshark, rara.com en Music Unlimited. Handig! En wat schuift dat nu allemaal voor de artiest? Dat staat onder andere hier en daar (ook via Digimuziek - volg hem op Twitter).

Wat zijn jouw ervaringen met Deezer en Spotify? Ik hoor het graag.

Tweet

De platenzaak die mijn leven veranderde (4)

Zaterdag is het Record Store Day: veel mooie, exclusieve (vinyl-)aanbiedingen en zo'n 200 optredens in 80 Nederlandse platenzaken. In The Guardian verscheen prachtartikel The record shops that shaped our lives en dat bracht Guuz op het idee van een vergelijkbare serie met Nederlandse muziekliefhebbers, journalisten en andere popprominenten. Auke trapte maandag af, gisteren Guuz en Maarten, vandaag Atze de Vrieze, 3VOOR12's sterreporter. Deze complete serie is aan te klikken met tag Record Store Day.'Ik had mijn groeispurt nog niet gehad. Niet dat die daarna serieus kwam, maar toen stelde ik helemaal weinig voor. In mijn herinnering kwam ik amper boven de balie uit, als ik op woensdagmiddag een Top 40 blaadje kwam halen. Soms fietste ik twee keer op en neer, als het wekelijkse pak vol wijsheid nog niet gebracht was. Een pure kwelling, want de stippen en superstippen bepaalden mijn week. Ik was een matige klant, want ik had geen geld. Maar een beetje platenzaak heeft als gulden regel: laat die kinderen rustig plaatjes luisteren, want tegen de tijd dat ze wél geld krijgen, komen ze het allemaal bij jou uitgeven. En dat deed ik dus, in The Jukebox, mijn plaatselijke platenzaak in Houten, slaapdorp onder de rook van Utrecht.

The Jukebox was wat ze in vaktermen een 'papa en mama winkel' noemen. Geen credible popspeciaalzaak, maar een allegaartje van hitwerk, compilaties en een beetje back catalogue. Erg ruim bemeten was het ook niet, ik schat een schamele 35, misschien 40 m2. In zekere zin niets bijzonders dus, maar The Jukebox was in elk geval geen ordinaire winkel. Ze waren duur, maar het waren geen afzetters. Er was nog geen Free Record Shop in Houten in die tijd, met zijn holle slogans en schreeuwende aanbiedingen. Niks bijzonders, maar als mij dan toch gevraagd wordt welke platenzaak mijn leven veranderd heeft, dan is het toch echt niet de Plato of de White Noise in Utrecht, dan is het dat sympathieke zaakje op winkelcentrum het Rond. Tegenover de Bart Smit, waar ik ooit eens een handvol smurfen jatte, maar dat geheel terzijde.

The Jukebox werd gerund door een kleine jongen met stekeltjes, die bij me in de buurt woonde. Hij had een vriendelijk, rond gezicht met appelwangetjes en was de zoon van een kennis van mijn ouders, dat weet ik nog, maar hoe hij nu ook alweer heette, dat weet ik niet meer. Hij was behulpzaam als ik in het rek cassettesingles Whitney Houston onder de J zocht. Ik kocht die dingen veel, cassettesingles. Das Boot van U96. Don't You Want Me van Felix. It's My Life van Dr Alban. Zelfs een keer een van Bryan Adams. Nee, het was nog erger: het was een trio van Bryan Adams, Sting en Rod Stewart voor het heroïsche cinemaspektakel The Three Musketeers. Ik kocht van hem het eerste exemplaar van de nieuwe 2 Unlimited, waarvoor ik op de juiste datum voor openingstijd met mijn neus tegen het raam geplakt stond. Een week later kwam het dan op nummer 1 binnen in mijn zelf getikte charts. Ik had zelfs een plakboek van ze. Ik kwam het laatst nog eens tegen. Er stond een quote in uit de Hitkrant: 'Hé, dat zijn Ray en Anita, die zijn tof.'

De jaren (en de jaaroverzichten) gleden voorbij. De Top 40 werd weggeconcurreerd door de Mega Top 50, maar The Jukebox bleef de rots in de branding van mijn bruisende prepuberale leven. Ray en Anita werden afgeserveerd, zowel door mij als door Wilde en De Coster. En toen, op een dag, hoorde ik op de koptelefoon van The Jukebox Radioheads The Bends. Specifieker: Just. Nummer zeven op de plaat, een brok ingehouden spanning, uitmondend in een slissende Thom Yorke ('you do it to yourssssself') en een waanzinnig snerpende solo van Jonny Greenwood, die ineens eindigt in stilte. Ik ben letterlijk opgesprongen van de barkruk en heb een uitzondering gemaakte op de gewoonte dat ik nooit een plaat kocht zonder hem van begin tot eind gehoord te hebben.

Gek is dat. Mij werd de popmuziek niet met de paplepel ingegoten, dus ik voer in eerste instantie blind op de radio en op die eenvoudige platenzaak. Wat ik daar hoorde was het enige dat bestond. Achteraf niet zo erg, dan begin je gewoon bij nul. Mijn eerste bewuste popmoment was het sterven van Freddie Mercury en het malle circus er omheen, dat zijn weerslag weer vond in mijn platenzaak. Niemand vertelde me dat er ook andere, misschien wel interessantere ingangen tot de popgeschiedenis waren, maar gaandeweg kwam je daar vanzelf wel achter. Een beetje door eigen nieuwsgierigheid, een beetje door wat zachte sturing van zo'n vent in een platenzaak. Ik had destijds het gevoel dat The Bends van Radiohead het eerste album was dat ik helemaal zelf ontdekt had. Niemand met wie ik om ging luisterde daar naar, of gaf ook maar een blijk van herkenning bij de bandnaam. IK had die plaat gevonden, IK had hem opgedoken tussen de gevaarlijke kliffen, en ik vond hem fantastisch. Maar die kleine jongen met die stekeltjes, die had hem voor me ingekocht.'

Prachtig, tranen in m'n ogen!

Vanmiddag de platenzaken van Jan, Paul en Werner.

Tweet

Perfect Shuffle #60 (moreness meets niceness)

60! Feestje! Slingers. Muziek. Dansen. Drank omstoten. Praatje maken. Tijd niet gezien. Rokers buiten. Best wel koud. Deur dicht! Bier op. Neee! Wijn? Lekker. Ook op. Speech: "Het waren 60 fantastische delen." Biersprint bellen. In gesprek. Moeilijk flesje vinden. Kleine glaasjes zoeken. Muziek harder. De buren! Die zitten hier. Gelukkig. Fade uit.

HIERRR de Spotify-link (met helaas maar een deel van tracks),
HIERRR de download

Dank Nuno voor Todd, thanks Ralphie voor Niki!

Tweet

Spotify: deel je ervaringen (en beantwoord in 1 moeite een lezersvraag!)

EHPO als ordinaire Helpdesk en vraagbaak, je moet er maar op komen. Isaac Diepenhorst durfde het aan en mailde:

"Sinds Spotify in Nederland beschikbaar is, heb ik er uitgebreid mee zitten spelen. Ik moet zeggen dat het een prima dienst is, maar wel de nodige minpunten kent die reeds op jouw blog zijn besproken. Ik heb Grooveshark nog niet helemaal aan de kant gezet, maar de gebruiksvriendelijkheid van Spotify is het toch wel voor mij aan het winnen en denk erover om een betaald abonnement te nemen.

Voordat ik echter Premium ga, ben ik eigenlijk wel benieuwd hoe Spotify zich staande houdt op een 3G-netwerk? Werkt het net zo smooth op de iPhone/Android/Nokia als op de PC/Mac? Ik kan me voorstellen dat het doorskippen van nummers minder vlot gaat. Ik heb al enkele Engelstalige reviews gevonden (allen meer dan een halfjaar oud dus misschien niet helemaal meer up-to-date), maar ben benieuwd of het ook met het Nederlandse netwerk goed werkt, vooral met alle recente T-Mobile problemen...

Verder ben ik benieuwd hoe het zit met de offline beschikbaarheid van nummers? Kan dit onbeperkt? En zo ja, waarom zou je dan nog een nummer kopen van iTunes? Zodat je ze DRM-vrij buiten Spotify om kunt afspelen, of zijn er nog andere redenen voor? En gaat het syncen van je playlist een beetje vlot? Allemaal vragen waar ik niet direct antwoord op kan vinden.

Misschien heb jij of een van je lezertjes hier ervaring mee en zijn jullie bereid om die te delen via EHPO? Ik realiseer me dat een technisch blog misschien meer de juiste plek voor deze vragen is, maar omdat je in het verleden al aardig wat aandacht hebt besteed aan online muziekdiensten, lijkt het me toch interessant voor de EHPO-bezoeker."

Helemaal mee eens, Isaac. Crowdsourcen die handel, delen = vermenigvuldigen. Profiteert iedereen van! Zelf maak ik nog even gebruik van een gratis proefabonnement van Spotify en heb daardoor nog geen toegang tot de app voor mijn iPhone; die werkt alleen bij een Premium abonnement. Had ik dat wel, dan kon ik je vragen nog steeds niet allemaal beantwoorden omdat ik een Italiaanse iPhone heb (hier gehaald), die prima werkt met mijn Vodafone-SIM (in Italië is koppelverkoop van toestel en een vaste mobiele aanbieder niet toegestaan). Geen T-Mobile dus van netwerk- en 3G-problemen heb ik geen last. Op de Spotify-site staat dat je zo'n 3.333 tracks off-line 'mee kunt nemen', voor max. 30 dagen. Wie kan dat aantal beamen?

Graag hoor ik van andere EHPO-lezers hun ervaringen met Spotify, on- en off-line, op PC en Mac, mobiel, op Android en iPhone, plus antwoorden op Isaacs vragen. Zeker naar ervaringen met (de snelheid van) de app ben ik benieuwd. UPDATE: lees de uitgebreide en relevante reacties. Digimuziek schreef een Handleiding Spotify.

Tweet

Spotify - The Verdict (4)

In vervolg op zijn verhaal van gisteren vertelt Sander Hoogendoorn verder over zijn ervaringen met Spotify: "Het is zaak om afspeellijsten te maken, anders zie je door de bomen het bos niet meer. Dit gaat zeer eenvoudig door een nummer of compleet album naar de betreffende afspeellijst te slepen. Ik heb bijvoorbeeld een afspeellijst met muziek die ik 10 jaar geleden veel luisterde (artiesten als Sum 41, Rage Against The Machine, Blink 182, Papa Roach etc.). Deze afspeellijsten kun je vervolgens delen met je vrienden, mits zij ook in het bezit zijn van Spotify. Hier heb ik me nog niet zo in verdiept, omdat ik simpelweg de enige muzieknerd ben in mijn vriendenkring die niet kon wachten op de gratis versie van Spotify." Die muzikale jeugdzonden vergeven we je dan maar, Sander.

Het programma zelf kenmerkt zich verder door zijn simpelheid volgens Sander: "Dit zie je vooral terug in de hoeveelheid geheugen die het verbruikt, beduidend minder dan iTunes of Windows Media Player. Je kan Spotify dus rustig op de achtergrond laten draaien, terwijl je werkt met andere programma's. Ook heb ik Spotify nog niet kunnen betrappen op een haperende stream. Verder heeft het programma eigenlijk opvallend weinig functies. Het doet vooral waarvoor het is gemaakt: (bijna) alle muziek die er ooit is gemaakt afspelen."

Volgens Sander ligt hier tegelijkertijd ook de zwakte van Spotify: "Naast het onbeperkt luisteren van muziek (waar je sowieso wel even zoet mee bent), kun je er eigenlijk vrij weinig mee. Oké, je kunt jouw favoriete muziek in een afspeellijst zetten en delen met anderen, maar daarmee houdt het mee op. De startpagina laat bijvoorbeeld alleen de Top 10 van populairste liedjes en albums zien, maar je kunt niet doorklikken naar de rest van de lijst. Daarnaast krijg je op de artiestenpagina 5 similar artists te zien, maar ook daar is doorklikken niet mogelijk. Verder mis ik een simpele bladerfunctie door de muzikale database, want soms raakt mijn inspiratie voor de zoekfunctie echt op. Eigenlijk kan Spotify alles wat Last.FM niet kan en andersom: een combinatie zou ideaal zijn."

Sander noemt een nadeel dat bij de post van gisteren in de reacties ook genoemd werd door Bram: het ontdekken van nieuwe muziek, songs of bands en artiesten die je nog niet kent maar wel leuk zou kunnen vinden, is met Spotify minder gemakkelijk dan met bijvoorbeeld Last.FM. Of zoals Bram het verwoordt: "Je komt niet snel meer die onbekende 'pareltjes' tegen". Dat is ook mijn ervaring en (voorlopig nog) een flink nadeel van Spotify. Dit lijkt me echter een functie die eenvoudig en snel is toe te voegen wanneer Spotify door steeds meer mensen wordt gebruikt.

Tot slot signaleert Sander een gemis dat hier eerder uitgebreid ter sprake is gekomen: "Voorlopig beperken de afspeelmogelijkheden van de muziek in Spotify zich tot je computer of laptop, terwijl de meeste mensen muziek luisteren terwijl ze onderweg zijn. Hoe vet zou het zijn als er een mobiele Spotify-applicatie bestond, waarmee je alle muziek gewoon bij je hebt voor onderweg? Natuurlijk gaat deze er komen, want mobiele applicaties zijn de toekomst. Tot die tijd wil Spotify de beste online-jukebox ter wereld zijn. En dat lukt ze tot op heden aardig."

Dank voor je enthousiaste bijdrage, Sander! Inmiddels de Next Fred Siebelink, straks de Next Giel?

[Update, via MOMI: sinds vandaag 3.517 (!) nieuwe albums, 44.063 (!!) nieuwe tracks op Spotify:]

Tweet

Spotify - The Verdict (3)

Sander Hoogendoorn was een aantal maanden geleden de gelukkige winnaar van een competitie waarbij je een eigen programma op Rob Stenders' KX Radio kon winnen. Ervaring met radio maken deed hij op bij Stadsradio Delft. Daarnaast studeert hij Music Management aan de HKU en in die hoedanigheid loop ik hem nog wel 'ns tegen het lijf (zie mijn CV). Als fervent muziekliefhebber en radiomaker kon hij niet wachten om Spotify uit te proberen. Via Twitter werd ik herhaaldelijk gestalkt om een test-account (niet dat ik daar over ga!), maar meneer was ongeduldig en probeerde het zelf uit:

"Waar alle ogen in eerste instantie op Last.FM en iTunes gericht waren, lijkt Spotify inmiddels de lachende derde: een jukebox die zich langzamerhand vult met alle muziek ooit gemaakt. Voor veel muziekliefhebbers klinkt dit letterlijk als muziek in de oren. Deze natte droom voor muzieknerds komt met Spotify steeds dichterbij.

Spotify werkt met een zeer simpele user interface die erg lijkt op die van iTunes. Het ziet er allemaal heel strak uit en werkt zoals je van een dergelijk programma verwacht. Muziek luisteren begint bij zoeken. Buiten de soms wat onoverzichtelijke zoekresultaten (alles staat door elkaar) ziet het er verder zeer gelikt uit. Bijna alles wat je ziet is klik- en versleepbaar en zo maak je dus in een handomdraai persoonlijke afspeellijsten om jouw favoriete muziek gemakkelijk terug te vinden. Want met bijna alle muziek ooit gemaakt binnen handbereik is het een must om het kaf van het koren te kunnen scheiden!

Als je op een artiest klikt krijg je direct alle tracks en albums aanwezig op Spotify te zien. Verder is een uitgebreide biografie aanwezig, compleet met foto’s. Ook kun je de artist radio aanzetten, die vergelijkbaar is met die van Last.FM. Als je op een album klikt krijg je (net als in iTunes) keurig de tracklist en de albumhoes te zien. Ook is er een radiofunctie waarmee iedereen zijn eigen persoonlijke Skyradio heeft. So far, so good!"

Hierboven het scherm van die radio functie in Spotify. Je kunt verschillende favoriete genres en periodes aanklikken (de genres in de rode ovalen op bovenstaande afbeelding, de periodes in de tijdsbalk daarboven), waarna Spotify een willekeurige selectie maakt en deze afspeelt. De afspeellijst verschijnt groot onderin beeld, aan de hand van de albumhoezen. Tof is dat je zo je afspeellijst en 'Spotify radio' kunt personaliseren, maar persoonlijk merkte ik dat ik niet altijd zat te wachten op de mindere albumtracks van one-hit-wonders uit de jaren '80. Van sommige artiesten hoef ik echt alleen maar die ene Arbeidsvitamine-klassieker te horen. Er is een reden waarom de rest is vergeten: niet iedereen is Radiohead of The Smiths...

Morgen vertelt Sander verder over zijn ervaringen en kraakt ook een kritisch nootje over Spotify.

Tweet

Spotify - The Verdict (2)

Deze korte serie levert direct enthousiaste ervaringen en soms waardevolle reacties op. Leuk! Een dienst/product (tja, wat is het eigenlijk?) als Spotify valt of staat, naast het gebruiksgemak, met het waarmaken van de claim 'alle muziek ooit opgenomen en uitgebracht, overal'. Met dat gebruiksgemak zit het goed, maar vooral dat woordje alle uit die claim is cruciaal. De afgelopen dagen ben ik daarom gaan klikken en kom een heel eind.

Startend bij mijn recente Simple Minds- en 80's-manie (wees gerust, da's een tijdelijk opspelend kwaaltje!), kwam ik via diverse albums, verrassende compilaties, tips van Spotify, cross- en 'klinkt als'-links achtereenvolgens langs Talk Talk, The Smiths, Ride (Leave Them All Behind!), Slowdive en My Bloody Valentine (Soon!). Ik ging ook doelbewust op zoek naar minder bekende persoonlijke favorieten als New Fast Automatic Daffodils, Jens Lekman (Held!) en vergeten powerpoppers Jellyfish. Multi-instrumentalist Jason Falkner, die afgelopen jaar het prachtige In Another Life met Anne Soldaat opnam, zat in die band. A.s. zondag in Tivoli/De Helling, met Solo. Mis het niet:

Onderweg kwam ik, al dan niet toevallig, langs andere oude favorieten als Matthew Sweet, DJ Shadow en Echo & The Bunnymen. U2's complete oeuvre kon ik afspelen (mét alle bonustracks), net als alles van Orbital, enkele Burial-, Skream-, Aphex Twin- en Boards of Canada-tracks (want dit is misschien wel het mooiste stukje electronica in mijn platenkast - maar die is met Spotify dus niet meer nodig). 2008-Winnaars Fleet Foxes staan erbij, 2009-opvolgers Grizzly Bear ook, evenals indie-helden The Shins, hitzangeresjes Rihanna en Lady GaGa. So far, so good.

Nederland is ook in ruime mate vertegenwoordigd: alles van Kane, Ilse deLange, Marco Borsato (eigen albums, maar bijv. ook Hitzone-compilaties), one-hit-wonders Diesel, maar ook Brainpower en Abel (mijn verleden :-). Dat Kane en Ilse er met hun complete oeuvre staan, inclusief singles, verzamelaars en B-kanten, is enigszins opvallend omdat beide artiesten van platenmaatschappij zijn gewisseld (van Sony naar Universal resp. van Warner naar Universal). Blijkbaar heeft Spotify deals met alle grote platenmaatschappijen en dat geeft vertrouwen dat vrijwel al het beschikbare repertoire ook daadwerkelijk op Spotify staat of komt te staan.

Opvallende uitzonderingen die ik miste zijn Led Zeppelin, Oasis en (uiteraard) The Beatles; daarvan zijn slechts wat covers, instrumentale versies of gesproken audio-fragmenten te vinden. Van Led Zeppelin zelfs helemaal niks. Maar waarom originele opnamen van Oasis ontbreken? Geen idee, al kun je Noel nooit betrappen op een blik gericht op de toekomst... Ook als ik het Spotify héél moeilijk maakte (jaren '90 Britflop Perfume, anyone?) bleef het stil. Maar een kniesoor die daar op let.

Al met al is mijn conclusie dat Spotify een serieuze kans maakt om een belangrijk platform voor het gewenste en noodzakelijke abonnementenmodel te worden, zeker wanneer ze goed en handig de dienst ook mobiel beschikbaar maken voor smart- en iPhones. Muziek en internet: we komen er wel!

[Update: De Volkskrant is ook enthousiast.]

Tweet

Spotify - The Verdict (1)

Sinds afgelopen week heb ik via-via een Spotify Bèta-account. Handig, zo'n netwerk :-) De muziekindustrie en vele internetters roepen her en der dat dit eindelijk is waar muziekliefhebbers al jaren naar verlangen: tegen een redelijke prijs (€9,99 per maand) vrijwel alle muziek ooit gemaakt overal kunnen beluisteren en delen. Of zelfs gratis, als je je niet stoort aan advertenties tussendoor. En het moet gezegd: mijn eerste indruk is goed, heel goed.

De korte commercial op Spotify.com kun je om onverklaarbare redenen niet embedden, maar gelukkig heeft een behulpzame internetter 'em voor jouw en mijn plezier geript:

De focus in bovenstaand filmpje ligt op Spotify als logische opvolger van achtereenvolgens de LP, cassette, CD en iPod. Subtiel worden de nadelen van die formaten in de commercial verwerkt: het kraken van een LP, kapotte cassettes, het overslaan van een CD en de beperkte ruimte op al deze geluidsdragers. Dat laatste is zelfs van toepassing op de iPod in vergelijking met Spotify. Op zich een slimme marketing-tactiek die voor een gemiddelde muziekliefhebber duidelijk maakt wat de toegevoegde waarde van Spotify is.

In het gebruik lijkt Spotify op een combinatie van iTunes (met name door de vergelijkbare interface) en de apparaten die je tegenwoordig achter de bar in je kroeg ziet hangen en waar het personeel de juiste muziek voor het juiste moment aanklikt (zo'n apparaat bedoel ik). Ook die bevatten zo ongeveer alle muziek ooit gemaakt en houden automatisch de verschuldigde BUMA/STEMRA- en SENA-vergoedingen bij. Handig.

Waar je je iTunes zelf handmatig danwel digitaal vult met je favoriete muziek (door je CD's te rippen, legaal/betaald of illegaal te downloaden), voelt Spotify alsof je de vuilnisman van Joost Tonino bent: je vindt een laptop met daarop een variant van iTunes met alle muziek ooit. Luilekkerland!

Wat lijkt die Tonino eigenlijk op Leon de Winter hè?

Psychologisch moet ik nog even wennen aan het idee dat ik de muziek in Spotify niet bezit, maar zolang ik deze onbeperkt kan luisteren en delen met andere Spotify-gebruikers, persoonlijke playlists kan maken en hopelijk straks ook CD's kan branden voor in de auto en op het werk, is er natuurlijk niets aan de hand. Essentieel voor dat onbeperkt delen is dan wel dat Spotify snel door een grote groep gebruikers wordt binnen gehaald en enthousiast gebruikt. Toestemming voor het fikken van mijn eigen compilaties en favorieten zal aan de rechthebbenden (lees: de platenmaatschappijen) liggen en derhalve een lastiger verhaal worden.

Vanmiddag een niet-representatieve Spotify-steekproef: kan ik echt alle muziek vinden?

Voor de mensen die in het weekend niet internetten (bestaan die?): afgelopen vrijdag heb ik geprobeerd de Pirate bay-rechtszaak in 1 post samen te vatten, wat zaterdag leidde tot een levendige en interessante discussie. 36 Reacties op moment van schrijven, een nieuw record op dit blog.

Tweet