7 oktober 2010

Je muziek verspreiden én verkopen via Twitter

In mei vorig jaar was Corjan de Raaf na 5 jaar knutselen klaar met zijn Nederlandstalige debuutalbum Scènes. Genoeg industriemensen vonden het prachtig, maar niemand wilde er geld in steken of de plaat uitbrengen: "Dat was het moment dat ik mijn eigen weg insloeg. Ik begon Engelstalige liedjes te schrijven voor bestseller mysterieboeken van beroemde schrijvers. Ik deed en doe alles zelf, behalve de mastering: een nieuwe website, verkoop van mijn eigen muziek en ervaar zo de kracht van social media."

Zo ook van Twitter. Corjan startte in december 2008, maar zijn verwachtingen werden niet direct waargemaakt: "In Nederland is Twitter in mijn ogen niet wijd verspreid. Ik weet niet hoeveel gebruikers precies, maar als het er 168.000 zijn is dat relatief weinig op 16 miljoen inwoners. De wereldwijde Twitter-populatie vind ik interessanter. Er vanuit gaande dat niet iedereen die je een bericht stuurt je plaat koopt, leek het me logisch een grote following op te bouwen. Ik begon met de webversie en zocht mensen die spraken over de boeken waar ik liedjes voor en over schreef. Na een tijdje werd dat een dagtaak en heb ik een tooltje aangeschaft. Sinds die tijd is het hard gegaan, al realiseer ik me dat er veel troep tussen mijn bijna 21.000 followers zit. Ik denk dat misschien de helft een bot of een commercieel account uit de afslankcategorie is. Dat is bij Lady GaGa niet anders. Het schijnt erbij te horen als je erbij wilt horen..."

Het goede nieuws is dat de rest van Corjans followers echte mensen zijn waar hij als zelfbedruipende muzikant wél wat mee kan: "Sinds het uitkomen van mijn single houd ik in TweetDeck een search-kolom bij van die boektitel in alle talen. Ik reageer om de zoveel tijd op Twitteraars die de titel noemen en stuur hen een gratis linkje naar mijn song. Daar wordt heel positief op gereageerd. Zodra ze me volgen stuur ik ze een bedankje per DM met een linkje naar mijn iPhone app, Twitter of Facebook. Ongeveer 3% van de contacten die ik zo leg eindigt in de verkoop van 1 of meer songs. Op de momenten dat ik veel Twitter en écht wat te melden heb, zoals recentelijk toen bekend werd dat ik meespeel in een nieuwe Britse speelfilm, zie je dat direct terug in de verkopen. Voor mij is de formule: massa + wat zinnigs te vertellen hebben = sales op Twitter:
Inmiddels verkoop ik mijn muziek in 36 landen. Bijna uitsluitend dankzij Twitter draait mijn gratis iPhone app op heel veel telefoons in heel veel landen:"
Vaste lezers van dit blog weten dat ik meer geloof in kwali- dan in kwantiteit. Leuk zo'n enorme groep volgers, maar persoonlijk ben ik ervan overtuigd dat een kleinere groep écht betrokken fans effectiever is, langer bij je blijft en uiteindelijk meer oplevert (niet alleen financieel). 3% sales op 21.000 volgers is een mooi resultaat, maar ik ben bang dat de overige 97% van je volgers zo'n DM of link als spam ervaart. Corjan onderschrijft de vluchtigheid van zijn fanschare: "Uiteindelijk wil ik gewoon mijn muziek aan de mensen laten horen die zich ervoor interesseren. Dat bereik je alleen met kwaliteitsrelaties, daarover verschillen wij niet van mening. Maar het één sluit het ander niet uit. Belangrijk is dat je niet zomaar wat aanmoddert en werkt volgens een bepaalde strategie." En dat dat resultaat oplevert heb je bewezen, Corjan. Gefeliciteerd en succes met je toekomstige projecten!

6 oktober 2010

Ping, een maand later

Begin september introduceerde Apple Ping, een social network gebaseerd op/rond hun iTunes Store. Erwin Blom taalt er niet naar en ik kan hem geen ongelijk geven. Maar zoveel mensen, zoveel meningen. Kevin Moens, webmaster van soulwax.com en 2ManyDJs.com probeerde het uit voor de sites die hij beheert en deelt zijn ervaringen:

"De introductie van Apple's eigen sociale muzieknetwerk ging niet zonder de nodige kritiek. Als webmaster van Soulwax en 2manydjs zag ik hier wel een mooie kans liggen. Band enthousiast, manager enthousiast en meteen een go! Maar dan: aanmelden als band kan niet, Apple hanteert een 'invitation only' beleid. U2 en Lady GaGa hadden die uitnodiging al snel in de bus, maar aan PIAS had Steve Jobs nog niet gedacht. Daarom zelf naar Cupertino gebeld. De manager van Soulwax is ook de manager van Massive Attack en dus bleek Apple geïnteresseerd. De uitnodiging kwam bij mij binnen en ik had opeens een rechtstreeks lijntje met de Ping-redactie in California.

Een dag na de lancering stond Soulwax als één van de weinige Europese acts in de lijst van Ping-artiesten, tussen Shakira en Taylor Swift:David en Stephen Dewaele, aka 2manydjs, zijn ware muziekfreaks die Leo Blokhuis in een popquiz zeker aan kunnen. Als opwarmertje tot de lancering van hun eigen Radio Soulwax besloten de broers om dagelijks een bijzondere, obscure of gekke track uit de iTunes Store aan te raden in Ping. Ik kreeg een lijst met de meest uiteenlopende tracks, voorzien van anekdotes of verborgen verhalen achter de track. Helaas bleken de restricties van de iTunes Store tegen te werken. Al bij de eerste post bleek het repertoire van Udo Lindenberg niet buiten Europa beschikbaar, met als gevolg dat de post niet zichtbaar was bij onze Amerikaanse followers. Heel vervelend, maar nadat ik dit aankaarte bij mijn contact in Cupertino paste Apple dit aan: posts zijn wel zichtbaar, je kan een preview luisteren, maar niet kopen. Toch bijzonder dat ik vanuit mijn werkkamer in Utrecht hier opeens invloed op had...

We zijn nu een maand verder en de broers posten dagelijks een
track of the day in Ping voor bijna 13.000 followers. Er nog een hoop werk aan de winkel: zo mag je van Apple geen externe links buiten iTunes posten (dus ook niet naar je eigen bandsite, Facebook, Twitter etc). Foto's uploaden kan wel (gek genoeg geen .gif-plaatjes), maar elke post met een foto moet eerst de goedkeuring van Apple krijgen. In de praktijk duurt het slechts een paar minuten, maar toch opmerkelijk.

De Dewaeles zien Ping als een extraatje om hun ruime muziekkennis te delen; dagelijks 1 track posten is een kleine moeite. Helaas staan er een boel grote bands met een profiel die nog niet verder geraakt zijn dan
'We're on Ping!'..."

Zelf ook op Ping? How To Create An Independent Musician Profile. Dank voor het delen van je ervaringen, Kevin. Hij zoekt nog een baan overigens en is een ter zake kundige, hardwerkende collega die je niet kunt laten lopen! Kijk maar.

5 oktober 2010

Het Muziekpaleis in Utrecht - ik liet me even gaan op Twitter

Legenda:
Bovenstaande gaat over deze doorlopende ruzie, deze onthullingen en vandaag wat nieuwe ontwikkelingen (incl. reactie van Tivoli's programmeurs, onderaan).
MP = Muziekpaleis
OG = Oudegracht, de huidige lokatie van Tivoli
Barry = Tivoli-voorzitter Barry de Vos die de onderhandelingen voert met gemeente Utrecht en continu waarschuwt voor de wankele financiële en organisatorische basis van het MP
NFF = Nederlands Film Festival
Dit is Summer Darkness. Ook niet míjn muzikale smaak, maar uiterst succesvol en een weekend lang een stad vol prachtige, opvallende mensen. Geweldig.
En dit is het prachtige Le Guess Who, meer mijn smaak. Haalde niet voor niets de Festival Top 10 op een toonaangevende internationale site.

Frank zette bovenstaande Twitterconversatie ook in Storify.

Oproep aan schrijvers, DJ's, producers, rappers, beatmakers en hiphoppers

Onder de noemer '... doet het zo' vertellen muzikanten, producers en labels hoe ze hun muzikale carrière eigenhandig een duwtje de juist kant op geven. Inmiddels zijn het bijna 50 (!) korte of langere series, keurig opgesomd halverwege deze post. De meeste krijg ik spontaan aangeboden, een enkele vraag ik bewust naar. De '... doet het zo'-series zijn wat mij betreft de kern van dit blog en ik ben dan ook enorm blij met iedere bijdrage.

Eén nadeel: de meerderheid bestaat uit verhalen van jongens-met-een-gitaar. Die hebben specifieke wensen, ideeën, doelen en routes die ze bewandelen die op belangrijke punten verschillen van de weg die DJ's, producers, knoppendraaiers, rappers maar ook schrijvers (moeten) afleggen. Daarom een oproep: kom op met jullie verhalen! Mail me. Wees zo concreet mogelijk over je doelen en aanpak, deel zowel positieve als negatieve resultaten; ook daar leer je van. Je hoeft niet volledig te zijn: liever 1-2 goed uitgewerkte, concrete voorbeelden of acties dan een poging tot volledigheid. Dan blijf je steken in oppervlakkigheid en dat is een stuk minder interessant.

Ik redigeer je verhaal, hak het indien nodig in 2-3 delen, vis taal-, stijl- en spelfouten eruit (is dus ook geen excuus om me niet te mailen!) en vul je verhaal aan met illustraties, links en filmpjes.

What's in it for you? Naast mijn nuttige tips en relevante opmerkingen bij je verhaal een potentieel groot bereik onder medemuzikanten, muziekjournalisten, boekers, platenmaatschappijen, distributeurs, radio-, TV-redacties, andere geïnteresseerden en ruim 500 nieuwsbrieflezers.

Waar wacht je op?

Perfect Pixies (according to @RoySantiago)

The Pixies is zo'n band die je MOET kennen. Als liefhebber. Je hoeft de muziek niet per se goed te vinden (de kans is groot dat je het wel te gek vindt), maar dit is wel één van die defining bands, met defining songs. Roy Santiago maakte eerder o.a. Perfect Stiff (in onze Top 5 perfect Perfects tot nu toe) en nu dus de perfecte Pixies-verzamelaar. De Pixies zijn dus in goede handen... HIERRR moet je zijn voor die download, HIERRR op Spotify. Onder het artwork een goed verhaal van Roy. Aanrader! Enjoy.
"Het idee om een Perfect Pixies te maken kwam toen ik een tijdje geleden met 130 km/u over de A12 scheurde met één van mijn lievelingsalbums, Trompe Le Monde, keihard op de speakers. Met een album van The Pixies op weet je namelijk zeker dat je altijd ergens op tijd aankomt. Albums van The Pixies zijn doorgaans voorzien van een stuk of 14 nummers van rond de 2,5 minuten. Dus als je ver moet rijden dan heb je kans dat je het hele album 2 keer achter elkaar hoort. Dat vind ik zelf vaak nogal irritant, maar voor een album van The Pixies maak ik een uitzondering. Het is namelijk niet echt moeilijk om naar te luisteren (als je gewend bent aan veel gitaarruis), maar tegelijk interessant genoeg omdat er in zo weinig tijd zulke geniale compostities voorbij komen.

Eigenlijk is het een beetje overbodig om een Perfect Pixies te maken. Er zijn in de loop der jaren al wat verzamelaars uitgebracht. En bovendien is elk album van The Pixies een Perfect Pixies. Maar als muziekliefhebber zit u natuurlijk helemaal niet te wachten op het instapmodel. U zou het natuurlijk veel leuker vinden als een liefhebber speciaal voor u een verzamelaar in elkaar spijkert. Nou, bij deze. Ik heb de overbekende nummers Monkey Gone To Heaven en Where Is My Mind? eraf gelaten, want die kent u nu ondertussen wel hè? Tegelijk leek het me ook een mooie uitdaging om de perfecte verzamelaar voor de die-hard te maken. U zult vast een nummer tekort komen, en eerlijk gezegd kom ik zelf ook een paar nummers tekort. Maar een verzamelaar moet ook een beetje lekker lopen en de nummers moeten aansluiten en alles. Misschien is het leuk, als u zo'n liefhebber bent, om niet naar de tracklisting te kijken maar gewoon de verzamelaar op te zetten.

Mocht u The Pixies tot nu toe alleen maar kennen van die laatste scene uit Fight Club, dan volgt hier een korte introductie:

The Pixies komen uit Boston en maakten hun platen tussen 1986 en 1991, zo ongeveer. Daarna zijn ze uit elkaar gegaan en tegenwoordig treden ze weer op. Zanger en componist Black Francis was nogal een klootzak, want hij liet zijn bandleden per fax weten dat hij ermee stopte. Daarna ging hij solo als Frank Black en maakte hij een paar gave platen en een heleboel stomme. Tegenwoordig is hij fan van Herman Brood.

Bassiste Kim Deal was gaaf. Mannen vielen massaal voor haar trage, wat lijzige stem. Ze zingt eigenlijk zoals Vlaamse vrouwen praten. Daarnaast kon ze ook nog eens een behoorlijke stempel op het geluid drukken met haar eigen materiaal. Toen The Pixies uit elkaar gingen scoorde ze een flinke hit met haar eigen band The Breeders. Haar zus Kelley speelde ook in die band. Toen ik een jaar of 14 was, was ik verliefd op een meisje omdat ze zo op Kim Deal leek. Verder was Kim Deal behoorlijk aan de wat-niet-eigenlijk.

De gitarist heet Joey Santiago. Dus ik hoef verder niet uit te leggen hoe cool die vent is, lijkt me. Het is geen neef, want anders had u nu een roadie-verhaal zitten lezen.

Drummer David Lovering vind ik persoonlijk de beste muzikant van de band. Omdat hij zo strak drumt kan de rest ongestraft wat steken laten vallen. Vooral op de latere platen, toen er flink wat galm op de drums werden gemixt, leek het af en toe net een drumcomputer. Maar op een goede manier. Extra credits krijgt de man voor het feit dat hij na zijn drumcarrière magiër is geworden. Echt waar. Tegenwoordig is hij David Lovering: The Scientific Phenomenalist. Hoe gaaf is dat? Overigens vind hij er zelf niet zoveel van. In een interview zei hij eens:
"The difference between an musician and a magician is only a few letters".

Goede Pixies tips:
  • The Pixies hebben met enige regelmaat de BBC bezocht en daar is een album van uitgebracht, The Pixies at the BBC. Die is echt de moeite waard. Wel eerst even door die compleet overbodige Beatles-cover heen luisteren, maar dan kan het feest beginnen.
  • Bent u onlangs nog weleens op een MySpace-pagina geweest? Nee? Nou, ik ook niet. Maar toch is er wel iets heel gaafs op te vinden. Een Engelse kerel, Andrew, heeft een hoop muzikanten geïmiteerd die The Pixies coveren. Hij heeft dan bijvoorbeeld 'Elevate Me' laten coveren door The Beach Boys. Heel erg knap gedaan. Hier te vinden.
  • Dan is er natuurlijk nog de Wikipedia om alles eens keurig na te lezen...
  • ...en de officiële website van The Pixies".
- Roy Santiago

4 oktober 2010

Kwartaalcijfers (7)

Zo, dat was me het kwartaaltje wel. De bezoekcijfers vlogen op bepaalde dagen letterlijk door het dak. Heel blij mee; eer van je werk. Veel dank daarvoor!

De Top 10 meestbekeken posts van juli, augustus en september 2010 (#1 is zoals altijd vast dagelijks bezoek op de hoofdpagina):
  1. De afgelopen 3 maanden Twitterde ik wat af met Tim Kuik, die met BREIN 'creatieven en makers beschermt'. Toch? Hij is daarmee de overtuigende winnaar van Q3 van 2010. Ook alle andere Twitter-strips met of rond Kuik eindigden hoog (zie #7).
  2. 3FM's playlist bevatte in week 35 maar liefst 4 singles die in eigen beheer zijn uitgebracht. Zendercoördinator Wilbert Mutsaers lichtte 2 dagen later toe hoe dat zo kwam en wat 3FM's muziekbeleid ten aanzien van Nederlandse releases is. Mede dankzij vele re-Tweets van 3FM-luisteraars en -DJ's op #2 geëindigd.
  3. De piek in onderstaande grafiek is http://bit.ly/Caro_Emerald, de 5-delige serie van producer/songschrijver David Schreurs over de 6 opvallende en onderscheidende ideeën die ten grondslag liggen aan Caro's succes. Prachtserie.
  4. = Startpunt EHPO, de samenvatting en greatest hit van dit blog.
  5. = Mijn adviesroute voor Lowlands 2010. Reden genoeg om er volgend jaar weer één te maken.
  6. De gastcolumn van Guuz, die zich verbaasde over het succes van Ben L'Oncle Soul en het uitblijven van de release in Nederland, staat op #6. Universal reageerde een dag later, minstens zo interessant.
  7. Daar is Tim weer: hij verloor een rechtszaak tegen Ziggo. Lange post met meerdere zeer interessante Twitter-wisselingen + uitgebreide discussie in de reacties.
  8. Prachtig, hoe de jongens van Only Seven Left alles in eigen hand houden, optredens en tours uitverkopen, zalen platspelen en de vraag naar hun debuut-CD nauwelijks aankunnen. Gisterenavond hoorden ze dat ze de komende 3 maanden 3FM Serious Talent zijn. Loon naar werken noem ik dat.
  9. Als altijd ook een Perfect in de Top 10, Perfect Wilco ditmaal. Komt vast door de boeiende discussie in de reacties, voortgezet bij Perfect Bankhangen #2 en bij...
  10. ... de hekkesluiter: Perfect Shuffle #43, ook weer dankzij interessante gesprekken in de reacties.
En dat ziet er zo uit op Google Analytics [click to enlarge]:
En Blogger hangt sinds juni jl. ook standaard statistieken in hun blogs [click to enlarge]:
Iemand een idee waar de verschillen in bezoekcijfers vandaan komen? Hoor het graag. Blog ik ondertussen vrolijk verder.

2 oktober 2010

Je voeten vegen met Animal Collective

Vandaag en morgen een vervolg op de schoenen-serie:

1 oktober 2010

@KrachBand doet het zo (slot)

In de eerste aflevering van deze serie vertelde toetsenist David over de lange aanlooptijd van Krach, in de tweede over keuzes maken en geduld hebben. Over hun optredens zegt hij: "We vinden concepten leuk. We houden van conceptalbums, driedubbelalbums, feesten met een thema en dat soort ongein. Dus vandaar dat we het zelf ook erg leuk vinden om concepten in onze show te verwerken. Van onze pakjes en hemden met bretels (toch een beetje ons handelsmerk geworden), het verkopen van door modestudenten verbouwde unieke hemden en bretels tot het concept van Krach vs. Die Lui. Onze show verloopt van rock naar dance, net als de plaat, maar we ergerden ons mateloos aan het einde van een band. De band is afgelopen, er staat ergens een DJ die zijn plaatjes aanslingert, al dan niet in de stijl van de avond, en iedereen gaat bier halen en met elkaar ouwehoeren. Niet echt een memorabel einde, zeker niet als je een dansband bent. Dus slepen we ons eigen DJ-duo mee, spelen 2-3 nummers in een remix van onszelf samen met de DJ’s en die pakken dan direct na onze set de muziek over en draaien verder de nacht in. Geef het publiek wat ze wil. Bijkomend voordeel is dat je jezelf veel meer als afsluiter van een festival kunt neerzetten, ook al ben je niet de grootste act. En zelf doordansen op snoeiharde electro na je eigen set is ook niet verkeerd..."
En hoe gaat Krach om met fans? En vooral: zorgt dat die groep groeit? "Omdat onze plaat al een tijdje op de plank ligt, vroegen we ons af hoe we mensen warm konden maken voor een release die verder in de toekomst ligt. Stiekem wilden we fans natuurlijk al ons album laten horen, dus hebben we vanaf mei onze nieuwsbrief zo ingezet dat er elke maand een track van het album wordt meegestuurd. Je geeft fans dus een reden om de nieuwsbrief te openen, want er zitten gratis tracks bij, en als ze zich vroeg inschrijven hebben ze een groot gedeelte van, of het volledige album al binnen voordat hij uitkomt. En het lijkt te werken, want mensen die het optreden tof vonden en nu al uitkijken naar het album schrijven zich gretig in, en iedere maand ontvangen ze een kleine preview die de aandacht vasthoudt."

Eén ding dat langzaam begint te dagen op Krach HQ is dat een band een full-time baan is, voor 5 personen + een manager: "Je verdient er geen klap mee, maar je bent er wel 40+ uur in de week mee bezig. Maar nu dit tot ons is doorgedrongen, maakt dat het wel extra leuk. Als je er zoveel tijd aan besteedt, kun je ontzettend vette dingen doen: tijd in toffe merchandise steken, andere bands remixen (we maken een stiekem beginnetje met een Krach Verkracht en Verkracht Krach album) en je helemaal de tyfus repeteren. Hoewel je daar eigenlijk nog veel meer tijd in wilt stoppen. Het geeft ontzettende voldoening om te zien dat je in 1 jaar van aanmodderend bandje naar hardwerkende club mensen met een duidelijk doel voor ogen bent gegaan. Wat de toekomst brengt is de vraag. We spelen in september en oktober 20 optredens om onze liveset op orde te krijgen en zoveel mogelijk mensen enthousiast te krijgen voor Krach. En dan maar hopen dat iedereen ons debuut fantastisch vindt!"

Mij hebben jullie om, David. Succes met die 20 shows, jullie debuutalbum en dank voor een mooi verhaal waar wat mij betreft de focus ligt op zaken waar iedere beginnende, ambitieuze band, muzikant of producer de nadruk op zou moeten leggen. Deze hele serie is te lezen en door te sturen via http://bit.ly/krachdoethetzo.

Wilde ideeën & nieuwe muziek (83)

Let vooral op de stapel prachtige nieuwe muziek deze week!